sweet heart part 4
posted on 25 Oct 2006 22:14 by cinxiah in fic-sweet-heart ณ คณะนิติศาสตร์
สาว ๆ หนุ่ม ๆ หนุ่ม ๆ สาว ๆ ที่นั่งคุยกันบ้าง ทำงานกันบ้าง ต่างมองมาที่หนุ่มหล่อสองคนเป็นตาเดียวกัน ก็หล่อเท่ห์มีเสน่ห์เรียนเก่งจนเป็นที่เลื่องลือไปทั่ว... แม้คนหนึ่งจะมีชื่อเสียงเรื่องความกะล่อน เจ้าชู้ ดังแซงหน้าเพื่อนอีกคนที่ เรียนเก่ง เป็นประธานคณะก็เถอะ... สรุปว่าดัง พอกัน รูปทรัพย์ สมบัติไม่ต้องพูดถึง...น้อย...เอ้ย..เยอะ....
สวัสดีจ๊ะ..น้องสาว....จินอยู่ที่ชมรมหรือเปล่าจ๊ะ... คาเมะทำตาเจ้าชู้หว่านเสน่ห์ ถามสาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้ม (แต่น้อยกว่าจิน......) ทั้งนี้ทั้งนั้นอยู่ในสายตาของคนที่คาเมะมาหานั่นแหละ....ซวยเลย...
จินยืนกอดอกมองความกะล่อนของคาเมะอย่างขำ ๆ ตัวเองหน้าออกจะหวานมาคิดว่าเราเป็นรับได้อย่างไง...จินส่ายหัวไปมา มองไปมองมาความเจ้าเล่ห์ของคาเมะมันก็มีเสน่ห์เหมือนกันนะ ชักต้องตาต้องใจเสียแล้ว อย่างนี้ต้องจัดการเสียหน่อย...
ไม่อยู่ค่ะ....ไม่ทราบไปไหน.... สาวน้อยนางนั้นตอบฉะฉาน....เพราะรุ่นพี่จิน บอกไว้ว่าถ้าใครมาถามหาโดยเฉพาะผู้มีลักษณะแบบคาเมะแบบนี้ ให้บอกไปเลยว่า ไม่อยู่ อย่าบอกว่าอยู่ที่ชมรมฯ เด็ดขาด....(แผนที่ 1 เริ่มขึ้น)
หว่า...เสียดายจัง.... ปากก็พูดว่าเสียดาย แต่แววตากับระยิบระยับส่งสายตาเจ้าชู้ให้สาวน้อยตรงหน้า (เฮ้อ...เดี๋ยวจินสุดสวยก็โกรธหรอก....คาเมะ....)
เอ่อ...แล้วพีจังล่ะครับ.... ยูอิจิถามเสียงนุ่มนวล ด้วยมารยาทไม่ใช่แบบคาเมะ
อ๋อ...รุ่นพี่ยามะพีเหรอคะ...อยู่ที่ชมรมฯ ค่ะ.... สาวน้อยนางเดิมตอบยูอิจิด้วยแววตาใสซื่อ รุ่นพี่ยามะพีไม่ได้สั่งอะไรไว้นี่นะก็ต้องตอบตามความเป็นจริงซิคะ (ค่ะ ๆๆ ไม่ผิดค่ะ..) จินแอบฟังอยู่ได้ยินแล้วก็อยากจะฆ่าตัวตาย ไอ้ปลาทองมีพิษ แกทำแผนฉันพังหมด...
ขอบคุณครับ.... ยูอิจิโค้งศีรษะให้อย่างงาม...แล้วก็เดินยิ้มหวานตรงไปห้องชมรมฯ
คนหนึ่งเดินด้วยความตั้งใจ....รอยยิ้มละไมบนใบหน้า.... อีกหนึ่งหนุ่มเดินเซ็ง ๆ รอยยิ้มมะไฟระบายบนใบหน้า เน้น...มะไฟ....ประมาณว่าเบื่อที่ไม่ได้เจอหน้าหวานใจ (ฝ่ายเดียว)
แม้สาวสวยหน้าหวานแค่ไหนเดินผ่านไปผ่านมา ส่งยิ้มเล่นหูเล่นตาให้แค่ไหน พ่อหนุ่มคาเมะก็หาได้สนใจไม่ ใจดวงน้อยคิดถึงแต่....จิน...จินจ๋า....คาเมะคิดถึง
สวัสดีครับ....มาหาพีจังครับ... ยูอิจิกล่าวทักทายเสียงดัง ฟังชัด ไม่ต้องพูดซ้ำ หญิงสาวหน้าใส ใส่แว่นตาไร้ขอบ กำลังนั่งแต่งฟิค หวานใจของนายคาเมะอยู่ เงยหน้าขึ้นมามอง พลางชี้ไปยังมุมห้องมุมหนึ่ง ยูอิจิมองตาม ยิ้ม ๆ เมื่อเห็นหนุ่มหน้าหวาน ตาโตแก้มป่องก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออยู่ข้าง ๆ
นั่นมัน!!!
อ๋อ!!! ยูอิจิหันไปมองคาเมะเพื่อนรักที่เดินคอตกเป็นหมาหงอย
ไม่สนใจเลยแฮะ...ช่างมัน....
ยูอิจิเดินตรงไปหายามะพีทันที และนั่งลงข้าง ๆ พลางหันไปมองคาเมะ ยังไม่ตามมายังยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับบอกบาปทำเฉยอยู่ที่หน้าประตู
สวัสดีครับ...พีจัง... ยูอิจิทักหนุ่มน้อยตากลม ยามะพีเงยหน้าขึ้นมามอง ยิ้มให้ด้วยความดีใจ มาหาจริง ๆ ด้วย ก็แกล้งโทรไปบอกว่าไม่ว่าง อยากจะลองใจดูว่าจะมาหาหรือเปล่า ถ้ามาหาก็แสดงว่า ชอบเราจริง ๆ ไม่ได้แกล้งจีบเล่น ๆ นึกแล้วก็เขิน....
ยูอิจิ..มาได้อย่างไง.....พีจังไม่ว่างนะ... ยามะพีแกล้งพูดทำเป็นยุ่งมาก ๆ เพื่อให้ยูอิจิเชื่อว่าไม่ว่างจริง ๆ อยากรู้ว่ายูอิจิจะทำอย่างไร
ไม่ว่างก็ไม่เป็นอะไรครับ....ผมนั่งมองเฉย ๆ ก็ได้ ไม่รบกวนหรอกครับ แค่อยากเห็นหน้า ใจมันคิดถึง... ยูอิจิร่ายยาวเป็นชุดเหมือนท่องมา แต่เปล่า...จำคาเมะมันพูดเวลาป้อสาว แต่สำหรับยูอิจิใส่ความจริงใจเต็มร้อย หยอดคำหวานจนลืมนึกถึงคนที่นั่งข้าง ๆ ยามะพี จินชำเลืองตามองยูอิจิ จะอาเจียน ถ้าจะพอกันทั้งสองคน เพื่อนซี้กันนี่ กะล่อนพอกันเลย.. แต่ก็ดีเหมือนกันยามะพีจะได้ตัดใจจากทักกี้ได้สักที
แหะ....แหะ...สวัสดีครับ...จิน... ยูอิจิยิ้มแหย ๆให้จินที่มองเขาอยู่ จินนี่หล่อแฮะ ถึงแม้จะหล่อน้อยกว่าเราก็เหอะ -_- ไอ้เต่ามันมองอย่างไงกันวะว่าสวย...
อึม สวัสดี.. ตอบง่าย ๆ ไม่มองหน้าเสียด้วยซ้ำ....
พีจังครับ...เอ่อ...ไปคุยกันข้างนอกดีกว่าไหมครับ..... ยูอิจิหันมากระซิบกับยามะพี ไม่อยากอยู่ตรงนี้นาน ๆ กลัวจินกระโดดกัดคอ....
ยามะพีเห็นยูอิจิมาคนเดียว ก็เลยพยักหน้ารับและลงมือเก็บของ ปล่อยให้จินอยู่คนเดียวจะไปจู๋จี๋กับยูอิจิ...(ตัดขาดเลยแหละจินเอ้ย!!!)
จิน...ฉันไปก่อนนะ กลับบ้านดี ๆ ล่ะ... ยามะพีสั่งลาเพื่อนรัก...ลืมไปหรือเปล่าว่าเพื่อนตัวเองน่ะโตแล้ว โตทั้งตัว ทั้งจุด จุด จุด.....(ละไว้ในฐานที่เข้าใจ)
ทั้งสองหนุ่มเดินออกจากชมรม ยูอิจิช่วยยามะพีถือของ หวานกันจังคู่รักคู่ใหม่ของวงการฯ เดินคุยกันกระจุ๋งกระจิ๋ง ไม่ทันได้สังเกต คาเมะที่ยืนสนใจมองอะไรอยู่สักอย่าง....ยืนจ้องอยู่นานตาค้าง ตาเยิ้ม ตาหวาน ส่งอารมณ์ให้กับภาพที่ปะติดอยู่ที่บอร์ดหน้าชมรม...ก็รูปของประธานชมรมอาคานิชิ จิน นะซิ ดูรูปว่าสวยแล้วนะ ตัวจริงสวยกว่าในรูปอีก ยิ่งมองยิ่งหลง หันซ้ายแลขวา ไม่เห็นใคร มือเล็ก ๆ ขาว ๆ อย่างผู้มีอนามัยดี เพราะชีวิตไม่เคยทำอะไรเลยนอกจากจีบสาว หรือไม่ก็หนุ่ม...คว้าหมับ ดึงพรึบ รูปจินหวานใจ (ฝ่ายเดียว) เสียบใส่หนังสือเรียน เรียบร้อย มีรูปจินไว้ครอบครอง แล้วก็เดินทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้มองหายูอิจิ...ไม่อยู่แล้ว...แต่สายตาก็ปะทะเข้ากับคนในรูปเต็ม ๆ
จิน!!!! จินจ๋า!!!!! จินหวานใจของคาเมะ....ไม่รอช้าก้าวเดินไปตามเสียงหัวใจสั่ง นั่งแหมะลงข้าง ๆ ร่างสวยน่ากอด ถ้าไม่ติดว่าอยู่ในที่ที่คนเยอะ ๆ จะกอดสักที...(มีสิทธิ์กอดด้วยเหรอ...คาเมะ...)
สวัสดีครับ..... คาเมะทักทายเสียงนุ่ม....คงคิดว่าร่างที่ชวนหลงใหลนั้นจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ล่ะซิ...คิดผิดแล้วคาเมะเอ๊ย เงยหน้าน่ะใช่ แต่ส่งสายตาประมาณลงโทษประหารชีวิตเจ็ดชั่วโคตรเลยล่ะ ยิ่งรู้ว่าเป็นใครเลยแถมค้อนให้อีกหนึ่งอัน ไม่พูดด้วย...โกธร...งอน.... (แผนที่ 2 เริ่มปฏิบัติการทันที ด้วยการแกล้งงอนมันซะงั้น)
เอ้.....วันนี้จินคนสวยปวดฟันหรือครับถึงได้นั่งหน้าตูม.... คาเมะเอียงคอมองคนน่ารักที่นั่งหน้าตูม เฮ้อ!! ทำม่ายยยยย ฉันต้องมานั่งดัดจริตทำอย่างนี้ด้วยนะ จินคิดอย่างสังเวชตัวเอง
.............. เงียบ ไม่พูด ไม่ตอบ... อยากรู้นักว่า ลีลาป้อของเจ้าเต่าหน้าจืดนี่จะเป็นอย่างไร
หรือหิวข้าว.....คาเมะคนดีจะพาไปกินข้าวไปไหมครับ..... คาเมะเอียงคอมองอยู่อย่างนั้น...คนน่ารักก็ยังหันหน้าหนี....อมยิ้มนิด ๆ ยังไม่หลุดฟอร์ม... เออ ดู...กล้าพูดเนอะ...คาเมะคนดี เจ้าเต่าเอ้ย!!!
ใครทำให้จินของคาเมะโกธรกันนะ บอกคาเมะซิ เดี๋ยวคาเมะจัดการให้... คาเมะวางท่านักเลงโต...อยากปกป้องหวานใจ...(ฝ่ายเดียว) นายน่ะเหรอจะมาปกป้องฉัน ตัวเองเอวเล็กแค่คืบ กอดไปเอวจะหักไหมนี่...แล้วยังคิดจะมาปกป้องฉัน...คาเมะจาง~ง~ง~ง~ง
........... เงียบ!!! จินหันหน้าหนีหลุดขำออกมา คาเมะสังเกตเห็นจึงไม่ละความพยายามดำเนินการต่อ...
ใครกันบังอาจแตะต้องให้หวานใจของคาเมะต้องอารมณ์ขุ่นมัว ยิ้มนิดซิครับหวานใจ หน้าบึ้งแบบนี้ไม่สวยเลยนะครับ.... คาเมะหยอดคำที่คิดว่าหวานที่สุดลงไป หารู้ตัวไม่ว่าที่พูดนะแกคิดไปเองคนเดียวแท้ ๆ
จินชักทนไม่ไหว...ขนลุกโว๊ย ไอ้เต่าขุดคำพูดสุดเลี่ยนมาจากไหนวะนี่
ใครเป็นของนาย แล้วใครเป็นหวานใจของนาย พล่ามอยู่ได้น่ารำคาญ.... จินพูดออกมาอย่างทนกลั้นหัวเราะไม่ได้แล้วจะหัวเราะออกมาก็กลัวเสียฟอร์ม เลยดุดีกว่า....
ไชโย....จินของผมพูดแล้ว.... คาเมะยกมือสองข้างขึ้นเหนือศีรษะ...ดีใจแบบเด็ก ๆ ตะโกนสุดเสียงด้วยความดีใจ...ทำเอาคนอื่น ๆ ในห้องที่นั่งกันเงียบ ๆ หันมามองเป็นตาเดียวกัน... จินหันไปมองรอบห้อง ตาย..เสียเชิงชายหมด ประธานชมรมฯ ต้องมานั่งเก๊กหน้าแต๋วให้เจ้าตัวแสบนี้ป้ออยู่ได้...
ตะโกนทำไม...อายเขาไหมเนี๊ยะ... จินกัดฟันพูดเสียงเบา รอดไรฟันด้วยความอับอาย...แต่เจ้าเต่าหน้าจืดนี้...น่ารักดีแฮะ
ว่าแล้วจินก็รีบเก็บของ....และไม่ลืมเก็บ เอ้ย..จูงมือคาเมะตามออกมาด้วยอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว...อายครับ....คาเมะมองมือขาว ๆ นิ้วเรียว ๆ ที่กำรอบข้อมือของตัวเองเอาไว้...งานนี้คาเมะเองนั่นแหละที่เขิน.....หน้าตาเริ่มร้อนผ่าว....โอ๊ย....จินจับมือผมครับ....จินจับมือผม.....ดีใจ....
คาเมะเดินตาม ไม่พูดไม่ส่งเสียง...เพราะกำลังดีใจฝันหวาน ฝันเลยไปว่าถ้าหากได้ทำอะไรมากกว่าจับมือ...อึ๊ย...ขนลุก
จินจูงมือคาเมะเดินไปเรื่อย ลืมอะไรไปหรือเปล่า ก็คนที่เดินผ่านไปผ่านมานะซิ มองตามกันเป็นแถว ๆ บ้างก็อยากถูกจินจูงมือ บ้างก็อยากจูงมือคาเมะ บ้างก็มองด้วยสายตาสอดรู้สอดเห็น ว่าทำไมต้องเดินจูงมือกัน แถมเดินซะเร็วยังกับว่าจะรีบไปไหนกันหรือว่าไป.....(ลุ้น....) จนกระทั่งมาถึงที่ลับตาคน จินจึงเริ่มกระแดะทำแต๋วต่อ...
นายถือสิทธิ์อะไรมาจับมือฉัน.... จินโวยวายทันที...เอาเข้าไป ใครมันจับมือใครกันแน่...
ผมเปล่า....จินจับมือผมเองต่างหาก... คาเมะบอกหน้าตาเหรอหรา...งงครับงง...
เออ...นั่นแหละ...อายเขานะเนี๊ยะ คนอื่นเขาจะคิดอย่างไง... จินบ่น แต่ก็อดยิ้มไม่ได้ เมื่อเห็นท่าทางของคาเมะที่ยิ้มเขิน ๆ
ขอโทษครับ.... คาเมะก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน..ทำไมต้องเขินจินด้วย..ทำไมต้องใจเต้นแรง ทำไมต้องหน้าร้อนผ่าว ทำไมรู้สึกอุ่นๆ ที่มือ ทำไมต้องขอโทษทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็ไม่ได้ทำผิด...จินเห็นแล้วก็....เฮ้อ...ฉันผิดเองนั่นแหละ...นายนี่ก็...น่ารักดีนะ....
เออ...ช่างเถอะ...ร้อนจัง... จินปลดกระดุมเสื้อเชิ๊ตลงมาสองเม็ดอย่างลืมตัว คาเมะมองตามน้ำลายหก..เอื้อก!!! อกอั๋น ขาวผ่อง มันน่า..อึมมมมมม..จุ๊บ จุ๊บ
ไปกินไอศกรีมกันไหม.. จินเห็นสายตาของคาเมะที่มองตัวเองแล้วก็...อึม พูดไม่ออก...ยังไม่ล้มเลิกความคิดว่าเขาเป็น uke อีกเหรอนี่...
คาเมะได้ยินดังนั้นก็ยิ้มหน้าบาน ก็ดีเหมือนกัน ร่างกายมันร้อนรุ่มไปหมด ทำไมต้องหน้าแดง ใจเต้นแรงอีกแล้ว ไม่ เราไม่ได้เขิน จินคนสวยต้องเขินซิ..จริงไหม
ครับผม.... คาเมะรีบรับคำเชิญ... จินเห็นท่าทางแล้วก็ยิ่งขำ แค่เขาปลดกระดุมเสื้อลงมาสองเม็ดแค่นี้ก็ต้องเขินด้วย...แล้วยังจะมาตามจีบฉันอีก เจ้าเต่าน้อยเอ้ย....
ณ ร้านไอศกรีม....
เอา...อันนี้ 2 ถ้วย.... จินชี้ลงไปในเมนู...สั่งสตรอเบอรี่เชอร์เบท กับ สตรอเบอรี่ซีสเค้กมาอย่างละ 1 ถ้วย คาเมะจ้องมองจินตาซึ้ง สั่งให้เราด้วยเหรอเนี๊ยะ รู้ได้อย่างไงว่าเราก็ชอบรสนี้ จินคนสวยรู้ใจผมเสียจริง
อ้าว....นาย....คาเมะ...ไม่สั่งเหรอ... จินถามด้วยความข้องใจ...มองคาเมะด้วยความสงสัย...เจ้าเต่าละเมอ
ฮะ ห๊า...อ้าว...จินไม่ได้สั่งให้ผมเหรอครับ.... คาเมะถามด้วยความสงสัยหน้าเหวอ
เปล่า....สองถ้วยนั้นน่ะของฉัน...แล้วฉันจะไปรู้ได้อย่างไงว่านายชอบกินแบบไหน... จินตอบหน้าซื่อ....
เพล้ง!!!!
ทำเอาคาเมะหน้าแตก...โห่....หลงดีใจ...นึกว่าสั่งให้...
เอ่อ....งั้น...เอา....แบบเมื่อกี้นี้แหละครับ...แต่เอาถ้วยเดียว... คาเมะรีบสั่งพนักงานแก้เก้อทันที.....
คาเมะตักไอศกรีมเข้าปาก ทั้งๆ ที่สายตาจ้องแต่หน้าจิน ไม่รู้ว่าไอศกรีมกับหน้าจิน อะไรมันจะหวานกว่ากัน...
เมื่อถ้วยที่สองของจินหมด จินคนสวยของคาเมะวางช้อนลง ไล้ลิ้นสีแดงอ่อน ๆ รอบริมฝีปากอิ่มสีชมพูเพื่อเก็บรสชาติไอศกรีมรสเลิศให้หมด
เกร๋ง!!!
เพล้ง!!!! (ช้อนไอศกรีมร่วงหล่นจากมือคาเมะ)
เซ็กซี่!!!!
ทำไมหวานใจของผมเซ็กซี่อย่างนี้!!!!
จินเลิกคิ้วขึ้นมอง คาเมะยังคงตกตะลึงตาค้าง
เอื๊อก!!!! ลิ้นเล็ก ๆ นั้นจะนุ่มหอมหวานเหมือนสตรอเบอรี่เชอร์เบทไหมน๊า....
ผมอยากกินคนสวย!!!!คาเมะได้แต่ร้องละเมอในใจ ในขณะที่จิน นั่งพิงพนักเก้าอี้ กอดอกมองคนตัวเล็กที่ตามจีบเขาตรงหน้า
เออ...เอากับเจ้าเต่าน้อยซิ.....เดี๋ยวเถอะ ฉันจะสอนให้รู้กระจ่างเลย...
นี่...คาเมะ หน้าฉันมีอะไรติดอยู่อย่างนั้นเหรอ... จินถามด้วยน้ำเสียงและท่าทางปกติของอาคานิชิ จิน
คาเมะ... จินถามอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังขึ้น
คาเมะจาง~ง~ง~ง~ง~ จินยื่นหน้าเข้าไปใกล้ในระยะจมูกห่างกันแค่ 2 เซนต์
หา..อะ..ฮะ... คาเมะตกใจ....ทำอะไรไม่ถูก เมื่อรู้สึกตัวเองว่าอยู่ใกล้จินแค่ไหน...รู้สึกร้อน ๆ ไปทั่วหน้า ตัวลอย ๆ เหมือนเป็นอากาศธาตุ อีกแล้ว ผมเป็นอีกแล้ว ทำไปรู้สึกหวิว ๆ แบบนี้ ทำไม ใจเต้นแรงกว่าเดิมเสียอีก ทำไมรู้สึกว่าตัวเองไม่กล้าสบตาจินน่ะ...ใช่....ผมเขิน...-_- ไม่นะ...ไม่!!!!
ฉันถามว่า มีอะไรติดหน้าฉันเหรอ ฮึ... จินถามอีกครั้งด้วยสายตาเจ้าชู้...คาเมะรีบหลบตาลงในทันที ไม่กล้าสบตา...เขินฮะ...หน้าต้องแดงแน่ ๆ เลย
เอ่อ...คือ...เอ่อ...ผม... คาเมะได้แต่อ้ำอึ้ง ทำไมยังไม่หายเขินอีกนะ ไม่!!!! ผมต้องจีบจินเป็นหวานใจให้ได้ ใช่ ผมต้องจีบจินคนสวย คาเมะฮึดสู้ขึ้นมา ในใจจินตนาการถึงท่าทางของ ยังคุมิ ในละครโกคุเซนที่แสนจะฮอตฮิตในขณะนี้
ไฟโต้!!!!! โอ้ส!!!!!
หน้าจินมีความสวยติดอยู่ครับ...ผมเลยมองไปเรื่อย ๆ แก้เบื่อนะครับ... คาเมะเงยหน้าขึ้นสบตาอย่างหวานเยิ้ม....เริ่มป้อขึ้นมาอีกครั้ง..
พรวด!!!! นี่เจ้าเต่าน้อยยังไม่ล้มเลิกความคิดว่าเขาเป็นรับอีกเหรอนี่...
เออ!!! เอาก็เอาวะ ไหน ๆ ก็เล่นมาถึงป่านนี้แล้ว จินคิด และเรียกพนักงานมาเก็บเงินทันที...
ระหว่างทางเดินไปยังลานจอดรถ
น้า ๆ ซื้อดอกไม้ให้แฟนหน่อยซิครับ... เด็กน้อยท่าทางกวน ๆ หยุดยืนขวางหน้าไว้ พร้อมกับยื่นดอกไม้ออกมาข้างหน้าจินอย่างเชิญชวน คาเมะถูกใจกับคำพูดของเจ้าเด็กน้อยนัก...จึงควักตังค์จ่ายไม่อั้น...จินชะงักมือที่จะรับดอกไม้...เอ๊ะ...เด็กคนนี้บอกเขาไม่ใช่เหรอ...แล้วไงคาเมะรับไปซะงั้น...
เอาไปเลยไอ้น้อง.....ไม่ต้องทอน... คาเมะหยิบดอกกุหลาบสีแดงสดมาถือไว้..และส่งให้จินในทันที....
ให้จินครับ.... ส่งให้ไม่ได้ส่งเปล่า ๆ คุกเข่าลงกลางลานกว้าง ใครจะมองก็ช่าง ผมรักของผม
เป็นหวานใจของผมนะครับ.... คำพูดตรง ๆ กับหน้าใส ๆ ของคาเมะทำเอาจินอึ้งไปเลย นี่เขาถูกขอความรักเหรอนี่...จะเอาอย่างไงดีล่ะ.....ดูสายตาเจ้าเต่าน้อยซิ จะกินฉันให้ได้เลยหรือไง...
เอาวะ!!! เพราะฉันก็เริ่มสนใจนายเหมือนกัน...
อึม... จินตอบรับเบา ๆ แทบจะไม่ได้ยิน..จะว่าไปก็เขินเหมือนกันนะ ผู้ชายถูกขอความรักกลางลานกว้างจากผู้ชายด้วยกันแบบนี้....คาเมะได้ยินถึงแม้ไม่ชัดแต่ก็ได้ยินละ จึงรีบลุกขึ้นจับมือจินมาไว้แนบอกพร้อมส่งตาหวานซึ้ง....
ว่าอย่างไงนะครับ....ได้ยินไม่ชัดเลย... คาเมะถามย้ำเสียงนุ่ม เออ!!! นี่ถ้าไม่ตอบรับ สงสัยคุกเข่าอยู่อย่างนี้ทั้งคืนแน่ ๆ
ตกลง.... จินตอบเสียงดังขึ้นนิดหน่อย...แต่คาเมะได้ยินเต็มสองหูเลย...กระโดดกอดจินด้วยความดีใจ จินก็ยืนนิ่งให้คาเมะกอด ดีเหมือนกันแฮะ เจ้าเต่าน้อยนี่ตัวหอม ๆ นิ่มอีกด้วย จินยกแขนขึ้นกอดตอบไปพร้อมรอยยิ้มกริ่ม
หลังจากนั้นคาเมะก็ขับรถเบนซ์สปอร์ตที่หลอกลวงพ่อมาได้ไปส่งจินที่บ้าน
พรุ่งนี้เจอกันนะครับ..... คาเมะบอกด้วยเสียงอาลัยอาวรณ์ยิ่งนัก....
...พรุ่งนี้เจอกัน.... จินบอกเสียงนุ่ม...แล้วฉันก็จะได้กอดนายอีกไงล่ะ คราวหน้าจะกอดให้สนิทแนบแน่นกว่าเดิมอีก คาเมะจัง....เจ้าเต่าน้อย...
คาเมะเกิดความคิดอยากจะจูบลาเหมือนในหนัง....แต่ก็ไม่กล้าเลยได้แต่ยกมือขึ้น Bye Bye และมองจินหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน...
แต่แล้ว!!!!
จินก็หันกลับมา...พร้อมกับแนบริมฝีปากนุ่มกับปากบางของคาเมะ....คาเมะตกตะลึง ตาโตเท่าไข่เต่ายักษ์....หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอีกแล้ว ใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมอีกลิ้นอุ่นนุ่มของจิน ค่อยๆ แยกกลีบปากบางออกจากกันอย่างชำนาญ ไม่นานลิ้นร้อนๆ นั้นก็เข้าไปแผลงฤทธิ์ในโพรงปากเล็ก ๆ ของคาเมะเพื่อสำรวจความหอมหวาน คาเมะเริ่มอ่อนระทวยลงในอ้อมกอดของจิน...
อึม...อึม.... เสียงครางในลำคอของร่างในอ้อมกอดดังขึ้น...จินถอนจูบออกมาอย่างเสียดาย ยิ้มขำ ๆ กับแก้มแดงๆ ของคาเมะ ไหนบอกว่าแมน....นึกว่าจะเชี่ยวชาญเรื่องจูบ แบบนี้มันยังไม่เคยเลยนี่หน่า
หายใจไม่ออก.... คาเมะบอกเสียงเบาชิดริมฝีปากนุ่ม...นั่นแหละเลยทำให้จินอยากจะจูบอีกรอบให้หวานกว่าเดิม ว่าแล้วก็บดริมฝีปากให้หนักแน่นขึ้น....หวานจังเลย....กว่าจะยอมปล่อยเป็นอิสระก็เล่นเอาหอบทั้งคู่ คาเมะจึงหยุดยืนหายใจถี่
อะไรกันฉันจูบผู้หญิงมาก็...เอ่อ...แหะ แหะ ยังไม่เคยจูบ ทำไม ๆ เหตุการณ์เมื่อครู่เขาต้องเป็นฝ่ายจูบจินซิ แล้วทำไมกลายเป็นจินเป็นฝ่ายจูบล่ะ แล้วผมก็เคลิบเคลิ้มด้วย ทำไม!!!!
Good night นะครับ.....หวานใจ... จินบอกอย่างทะเล้นๆ ...ค่อย ๆ ปล่อยคาเมะเป็นอิสระ....ก่อนที่จะห้ามใจตัวเองไม่ได้...จินเดินไปส่งคาเมะขึ้นรถ
Good night ... คาเมะตอบแก้มแดงระเรื่อ....แล้วจึงสตาร์ทรถออกไปอย่างไม่เข้าใจตัวเอง
เป็นคืนที่ทำให้ชายหนุ่มอายุย่างเข้า 19 ปี ในอีก 3 วันข้างหน้าอย่างเขาต้องสับสนในชีวิตเป็นที่สุด
ทำไม!!!!
ทำไม!!!!
คำถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าเกิดขึ้นในสมอง...
ทำไมถึงได้อยากให้จินจูบเหมือนเมื่อตอนค่ำนั้นอีก....
ทำไมถึงได้ชอบปลายนิ้วของจินที่แตะสัมผัสที่ผิวกาย...
มันเกิดอะไรขึ้นกับผม!!!
ผมเป็นฝ่ายรุกนะ!!!!!
to be con
ทำไม!!!!
คำถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าเกิดขึ้นในสมอง...
ทำไมถึงได้อยากให้จินจูบเหมือนเมื่อตอนค่ำนั้นอีก....
ทำไมถึงได้ชอบปลายนิ้วของจินที่แตะสัมผัสที่ผิวกาย...
มันเกิดอะไรขึ้นกับผม!!!
ผมเป็นฝ่ายรุกนะ!!!!!
to be con