ร้านไร้ชื่อ ชานเมืองโตเกียว ร้านโยโกยาม่า ยู
สวัสดีครับ..คุณยู เสียงที่คนพูดคิดว่าหล่อที่สุดดังขึ้นมา ก่อนที่เจ้าตัวจะ
ก้าวเข้ามาในร้านเสียอีก
สวัสดีคาเมะ ทำไมวันนี้แวะมาได้ล่ะ เจ้าของร้านรู้ได้ในทันทีว่าเป็นใคร โดยไม่ต้องเงยหน้าขึ้นจากใบสั่งอาหารตรงหน้า ก็ไอ้เสียงกวน ๆ แบบนี้มีอยู่คนเดียว
มาธุระแถวนี้ครับ ก็เลยแวะมาหาของอร่อย ๆ บำรุงความหล่อ โอ้พูดได้ไม่อาย ด้วยท่าทางเชื่อมั่นในความหล่อที่เจ้าตัวยังไม่รู้ว่า ใคร ๆ ก็ลงความเห็นว่าสวยมากกว่าหล่อเจ้าของร้านได้แต่อมยิ้ม กับความทะเล้น ขี้เล่นของลูกค้าคนสนิท
เก็บเงินด้วยครับ.. เสียงของใครคนหนึ่งที่ฟังดูสะดุดหูยิ่งนัก ดังมาจากในร้าน เรียกเจ้าของร้านให้เก็บเงินค่าอาหาร
..เสียงใครกันนะ หวานจัง คาเมะหันไปมองทันที อย่าให้คาใจ พลันสายตาก็สะดุดเข้ากับหนุ่มน้อยคนหนึ่ง รูปหน้างดงาม ขาวใส ประหนึ่งนางฟ้ามาจุติ นางในฝันของผม คาเมะฝันค้าง มองตาม ตาละห้อย จนคนสวยที่ว่า เดินออกจากร้านไป คนสวยของคาเมะมองมาที่คนหล่อ....พลางทิ้งหางตาให้นิด ๆ.ก่อนจากไป..โอ้ย..ลมจะใส่
คาเมะ.คาเมะ คุณยูเจ้าของร้านเรียก ใช้มือปัดผ่านหน้าคาเมะ ผ่านไป ผ่านมา ก็ยังไม่มีการตอบรับจากคนที่ท่านเรียก
ตุ๊บ !!!!!.. เสียงคนหล่อตกเก้าอี้ ด้วยฝีมือคนน่ารัก โยโกยาม่า ยู
เฮ้ยคุณยูเล่นอะไรบ้า ๆ คาเมะร้องเสียงหลงกระดองเต่าแทบหัก ยกมือลูบก้นปอย ๆ ทำปากยื่นงอน ๆ นี่แหละน๊า แล้วบอกว่าตัวเองหล่อ เท่ห์ แมนเกินร้อย
ก็เรียกตั้งนาน ไม่รู้สึกตัว นึกว่าตายไปแล้ว ยูว่าเข้าให้ เป็นอย่างนี้ทุกที จีบดะ ขอแค่หน้าตาดีจีบหมด สุดท้ายก็แห้วเพราะว่าหน้าตาสวยกว่าคนที่ตัวเองไปตามจีบ
จะตายก็ตอนตกเก้าอี้นี่แหละคร๊าบ พูดไปก็ค้อนไป เห็นไหมทำแบบนี้แหละ แล้วใครจะเชื่อว่าแมน
คุณยูครับ.เมื่อกี้นี้ใครครับ คาเมะทำหน้ากะลิ้มกะเหลี่ยถามออกไป ยูเหล่ตามอง สนใจพ่อหนุ่มน้อยคนเมื่อกี้เหรอฮ่า ฮ่า ฮ่า นึกขำในใจ.เอาวะ คาเมะจังเจอเข้าให้แล้วไง อย่างไรเสียก็หนีธรรมชาติไม่พ้น
ไม่รู้ ยูตอบทันทีอย่างไม่ต้องคิด แกล้งมัน หมั่นไส้
เฮ้อ!! ไม่รู้ คาเมะทำหน้าเซ็งขึ้นมาทันที แล้วอย่างนี้จะเจอกันอีกได้อย่างไร คิดถึงจัง (หา!! เพิ่งเห็นหน้าเมื่อกี้นี้ คิดถึง!!! อะไรจะขนาดนั้น คาเมะจัง)
ใครจะไปถามประวัติลูกค้าที่เข้ามากินอาหาร นายนี่น่าจะเพี้ยน ยูทำเสียงดุต่อว่าออกไป ส่ายหน้าระอาใจ แต่ก็นึกขำท่าทางของคนตัวเล็ก แต่คาเมะไม่ตอบนั่งเท้าคางคิดถึงคนสวย ก็มัวแต่ตะลึงในความงาม ถ้าวิ่งตามไปทำความรู้จักซะตั้งแต่ทีแรกก็จบไปแล้ว เฮ้อ! คาเมะเอ้ย!!.
แล้วนี่จะกินอะไรล่ะ คุณยูถามลูกค้า แบบตะคอก ๆยังไม่เลิกหมั่นไส้มัน
กินคนสวย.. คาเมะบอกอย่างล่องลอย ไม่หิวแล้ว อยากเจอ อยากเจอ อยากเจออีกครั้ง อยากเจอคนสวยคนนั้นอีกครั้ง คุณยูมองแล้วก็ปล่อยให้คนที่คิดว่าตัวเองหล่อฝันต่อไป
ณ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง..
ไงคาเมะ..เป็นอะไรไป..ทำไมมานั่งเหม่ออยู่ตรงนี้ล่ะ เพื่อนรักเดินเข้ามาทักคนที่นั่งเท้าคางเหม่อมองฟ้าตาลอย ๆ ชอบกล
เปล่าไม่เป็นอะไรแค่ฝันถึงนางฟ้า ขนาดตอบยังเพ้อไปได้เลย
หา.ฝันถึงนางฟ้าเออได้ขอหวยหรือเปล่า
ไอ้บ้า..
นายซิบ้าฝันถึงนางฟ้ากลางวันแสก ๆ ไม่บ้าก็เมาแล้ว เพื่อนรักดุอย่างไม่จริงจังนัก แต่ก็นึกแปลกใจไม่เคยเห็นอยู่ในอาการแบบนี้มาก่อน แต่คนถูกดุนี่ซิยังนั่งตาลอย นึกถึงแต่หน้าหวาน ๆ ขาว ๆ ใส ๆ รอยยิ้มยั่วยวนเล็ก ๆ นั้น ดวงตาเรียวเซ็กซี่เป็นที่สุด ดูมีเสน่ห์ตรงหางตาขวาที่มีใฝหรือขี้แมลงวันเล็ก ๆ ที่ทำให้ดวงตาคู่สวยคู่นั้นดูน่ามองและเพิ่มเสน่ห์ให้อย่างล้นเหลือ แถมด้วยปากสีชมพูอิ่มน่าจูบ..
ยูอิจินายเคยเจอไหมคนที่เห็นแค่ครั้งแรกก็บอกได้เลยว่า ใช่เลย คนนี้ล่ะ คนที่หามานาน คนที่จะมาเป็นหวานใจของนายคาเมะ คาเมะบอกด้วยแววตาหวานเยิ้มหลงเข้าให้เต็ม ๆ ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้จักด้วยซ้ำ
ไม่เคย..และก็คงจะยากว่ะสำหรับฉันไม่ใจง่ายเหมือนนายหรอก ยูอิจิบอกเพื่อนอย่างเอือมระอา นึกว่านั่งเหม่อเรื่องอะไรที่แท้ก็เรื่องนางในฝันก็นี่เองเฮ้อ!!! แล้วก็ไม่มีเสียงใด ๆ จากคาเมะอีก เพราะในสมองมีแต่คำว่าคิดถึง คิดถึงคนสวยคนนั้นอย่างเดียว จะไม่ทำอะไรอีกแล้ว
คาเมะเรื่องละครเวทีน่ะจะว่ายังไง.จะไปหาอาจารย์ซึบาสะกับฉันไหม ยูอิจิถามเมื่อเห็นเพื่อนไม่สนใจโปรเจ็คใหญ่ก่อนจบมหาลัยซักนิด
นายไปเถอะ.ไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจเลย. คาเมะบอกพลางเท้าคางกับโต๊ะ โดยใช้มือเรียวทั้งสอง รองคางเล็ก ๆ ได้รูปนั้นไว้
แล้วถ้าไม่จบเนี๊ยะน่าสนใจพอมั้ย. ยูอิจิถามแกมขู่เข้าให้.ปกติแม้จะไม่ค่อยสนใจเรียน แต่ก็ไม่ถึงกลับละเมอเพ้อพบแบบนี้ มันสวยนักหรือไงนะ นางในฝันของคาเมนาชิคนนี้
คาเมะและยูอิจิเป็นนักศึกษาคณะนิเทศฯ พวกเขาเรียนอยู่ปีสุดท้าย และผลงานชิ้นโบว์แดงก่อนจบการศึกษาก็คือ ต้องจัดการแสดงละครเวทีขึ้น 1 เรื่อง และถ้าจะให้เพอร์เฟ็คก็ต้องหาคนเขียนบทดี ๆ ซึ่งยูอิจิได้ติดต่อขอความช่วยเหลือจากอาจารย์ซึบาสะ อาจารย์ที่ปรึกษาชมรมวรรณกรรมไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
เออไปก็ได้.. เริ่มสนใจนิด ๆ อย่างน้อย ๆ ถ้าไปแถว ๆ นั้น ก็ต้องเจอสาว ๆ สวย ๆ บ้างล่ะ เกิดอาการกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ
ฉันนัดกับอาจารย์ไว้ที่ชมรมฯ ตกลงนายจะไปด้วยใช่ไหม ยูอิจิถามย้ำอีกครั้ง ส่ายหน้ากับเจ้าหนุ่มหน้าสวยเพื่อนรัก
เออไป คาเมะบอก ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินตามยูอิจิไปอย่างเซ็ง ๆ
สวัสดีครับอาจารย์. ยูอิจิโค้งศีรษะให้อาจารย์ซึบาสะที่นั่งพิมพ์อะไรอยู่กับคอมพิวเตอร์บนโต๊ะ อาจารย์คนสวยหันมามองเมื่อรู้ว่าเป็นใคร ก็หันกลับไปสนใจคอมพิวเตอร์ตรงหน้าต่อ
มากันแล้วเหรอ...รอเดี๋ยวนะ คนที่จะเขียนบทให้น่ะ ยังไม่มาเลยติดเรียน คงอีกสักพัก อาจารย์บอกทั้งที่ยังไม่ละสายตาจากคอมพิวเตอร์ คาเมะเองก็ยังไม่ละสายตาจากหน้าอาจารย์คนงามเช่นกัน อาจารย์คนนี้สวยแฮะ ขนาดใส่แว่นตา ยังเห็นว่าตาสวยได้ขนาดนี้เลย อึมไม่รู้ลูกศิษย์จะสวยไหม.อึม.
ครับ ยูอิจิบอกเบา ๆ นั่งลงตรงเก้าอี้รับแขก หันไปมองเพื่อนรักที่ยังยืนค้ำหัวอยู่ จึงฉุดให้นั่งลงมาด้วยกัน
เวลาผ่านไปไม่นานเท่าไหร่ 90 นาที คาเมะนั่งหลับซบไหล่ยูอิจิไปแล้ว แต่ยังยิ้มมุมปากนิด ๆ อย่างคนฝันดี ก็ฝันถึงนางฟ้าคนสวยนั่นแหละจะเป็นใครไปได้ ยูอิจิหันไปมองเพื่อน ดูซิเวลาหลับทำไมมันสวยอย่างนี้นะ ปากบางสีชมพู ขนตางอนยาว ยังมาบอกว่าตัวเองหล่ออีก ดีนะที่เป็นเพื่อนกันไม่อย่างนั้น จุด จุด จุด
เร็ว ๆ ซี พีจัง มาช้าไปตั้งชั่วโมงครึ่งแล้วต้วมเตี้ยมเป็นเต่าไปได้ เสียงทุ้มดังขึ้น ด้านหน้าห้อง เจ้าของเสียงก้าวเข้ามาในห้อง ด้วยท่าทางสง่างาม ดูหล่อเหลาเอาการ ยูอิจิมองไปที่ประตู เมื่อเห็นคนที่เข้ามาก็ยิ้มให้
บ่นอยู่ได้.เดี๋ยวก็แก่เร็วหรอก ตามด้วยร่างบอบบางที่เดินเข้ามาพร้อมกับหนังสือเต็มไม้เต็มมือ ดวงตากลมโตถูกบดบังด้วยแว่นตากรอบใส ที่ไม่ได้ทำให้ความหวานของดวงตากลมโตคู่นั้นลดลงเลย แว่นตาเล็ก ๆ วางอยู่บนปลายจมูกเล็ก ๆ ปากอิ่มสีชมพูที่ดูน่ามอง น่าสัมผัส น่าลิ้มลอง ผิวสีน้ำผึ้ง ถึงไม่ขาวมากนัก แต่ก็มีเสน่ห์ดึงดูดให้หลงใหลได้ไม่น้อย
ยูอิจิมองตาค้าง อะไรมันจะเพอร์เฟ็คขนาดนั้น โอ้ พระเจ้าสรรสร้างคนงามจริง ๆ คนนี้ล่ะใช่เลย คนที่จะมาเป็นหวานใจให้นายยูอิจิ (ไหนบอกคาเมะว่าไม่ใจง่ายไงพี่ยู)
ขอโทษครับอาจารย์พีจังเขามัวแต่หาหนังสือในห้องสมุดอยู่น่ะครับ หนุ่มรูปงามกล่าวขอโทษอาจารย์ทันที ที่ทำให้อาจารย์ต้องรอ ยังไม่ทันสังเกตเห็นคนที่นั่งอยู่อีกสองคน
อึมมาก็ดีแล้ว สองคนนั่นมารอนานแล้วล่ะ อาจารย์บอกพลางมองไปยังลูกศิษย์ต่างคณะ คนหนึ่งนั่งตาค้าง . อีกคนหนึ่งหลับเป็นตายไม่รู้เรื่อง
อ้าว.นากามารุคุงคาเมนาชิคุง.หลับแล้วเหรอ อาจารย์เรียกเสียงดัง แต่ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ ทั้งสิ้น
ยูอิจิยังคงเข้าเฝ้าพระเจ้าถามถึงคนงามที่พระเจ้าสรรสร้างมา
ในขณะที่คาเมะก็ฝันถึงคนสวยนางในฝัน.
หนุ่มน้อยทั้งสองของเรา มองไปยังคนที่อาจารย์บอกว่ามานั่งหลับ เอ้ย นั่งรอ แล้วก็อมยิ้มให้กับท่าทางของคนทั้งสอง โดยเฉพาะร่างบางที่นั่งหลับซบไหล่เพื่อน ขนาดว่าหลับยังยิ้มเลย ท่าจะฝันดี นั่นทำให้จินสะดุดตาเข้าอย่างจัง...เจ้าตัวเล็กที่ร้านคุณยูนี่หน่า....มองใกล้ ๆ สวยแฮะ....ดูปากบางสีชมพู น่าจูบจริง ๆ
นากามารุ.... อาจารย์เพิ่มเดซิเบล เรียกให้ดังขึ้น
ยัง.ยังไม่กลับเข้าร่างทั้งคู่เลย..
ตุ๊บตั๊บโป๊ะ เสียงสารพัดหนังสือหล่นลงพื้น ยูอิจิสะดุ้งสุดตัว มองหนังสือที่ร่วงหล่นจากมือของคนงามที่พระเจ้าสรรสร้าง คาเมะเองก็เด้งตัวลุกขึ้นยืน..อย่างงัวเงีย งงกับเสียงดังที่เกิดขึ้น เมาขี้ตามองดูผู้คนในห้องอย่างขัดใจเมื่อคนสวยในฝันหายไปแล้ว
แต่แล้ว!!!!
เหมือนฝันค้าง!!!!
...เฮ้ย!! นั่นมันคนสวย..นางในฝันของเรานี่หว่า อยู่ใกล้จัง ใช่ตัวจริงหรือเปล่า คาเมะขยี้ตาแรง ๆ อย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง ไม่ได้ฝัน ของจริง ตัวจริง เสียงจริง ตรงหน้า โอ้..พระเจ้าช่วย
ยูอิจินั้นพอรู้สึกตัวก็รีบเข้าไปช่วยคนงามเก็บหนังสือที่ร่วงหล่น มือก็เก็บหนังสือ แต่ดวงตาคม ๆ นั้นกลับมองสำรวจหน้าเนียนจนมือสัมผัสมือโดยไม่ตั้งใจ ทำเอาไฟฟ้าสถิตไปชั่วขณะ...
โอ๊ะขอโทษครับ กล่าวขอโทษเสียงนุ่ม ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ
ไม่เป็นอะไรฮะ ขอบคุณฮะ.. บอกยูอิจิด้วยท่าทางเขินนิด ๆ เพราะนอกจากเพื่อนซี้ที่สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วก็ยังไม่เคยมีใครได้แตะเนื้อต้องตัว...หนุ่มพรหมจรรย์ว่างั้นเถอะ
ในขณะที่อีกคู่หนึ่งต่างส่งสายตาให้กัน....คนหนึ่งเกิดสายตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ เฮ้ย!! เจ้าตัวเล็กนี่คิดว่าฉันเป็นฝ่ายตั้งรับอย่างนั้นเหรอ เดี๋ยวสวย ๆ... ในขณะที่อีกคนเกิดสายตาเป็นประกายหลงเสน่ห์...เจอคนสวยแล้ว...คาเมะยิ้มกว้างค้างเอาไว้ไม่หุบ
เมื่อยูอิจิช่วยเก็บหนังสือเสร็จเรียบร้อย.อาจารย์ซึบาสะคงเห็นว่า ปล่อยไว้ฟ้าอาจจะผ่าลงมาได้เพราะสาเหตุมาจากสายตาของทั้ง ๔ คน ช่างดูจุดฉนวนกันเหลือเกิน
มะมารู้จักกันก่อนที่จะได้ร่วมงานกัน อาจารย์ซึบาสะบอกเสียงขรึม (หึ หึ หึ)
สวัสดีครับ ผม นากามารุ ยูอิจิครับ ยูอิจิรีบแนะนำตัวเองก่อน เมื่อสติกลับเข้าร่าง และโค้งศีรษะให้คนที่ทำหนังสือหล่นอย่างไม่ค่อยถนัดนัก เพราะตอนนี้เขาเป็นคนหอบหนังสือพวกนั้นไว้แทนแล้ว
สวัสดีฮะ ยามะชิตะ โทโมฮิสะ ฮะเรียกพีจัง เหมือนเจ้านั่นก็ได้... คนที่บอกว่าตัวเองชื่อพีจังบอกแนะนำตัวเองเสียงใส พลางขว้างค้อนไปให้เพื่อนซี้ที่ยืนข้าง ๆ ไม่ช่วยกันเลยนะเฟ้ย!!!
เงียบเนื่องจากคนต่อไปที่สมควรจะแนะนำตัวเองยังนิ่ง ตะลึงมองคนสวยอยู่
เฮ้ย!!คาเมะ!!!... ยูอิจิกระทุ้งศอกใส่เพื่อนอย่างไม่เบานัก คาเมะนั้นรู้สึกตัวเพราะจุก และก็ได้แต่เขินยกมือขึ้นลูบท้ายทอยตัวเอง
ผม.. คาเมนาชิ คาซึยะ ครับ เรียก คาเมะก็ได้ครับ จะได้ดูสนิทสนมกันดี บอกเสร็จโปรยเสน่ห์ด้วยรอยยิ้มหวาน ๆ ให้คนสวย ทันที
ครับ..ผมอาคานิชิ จินครับ... คนสวยของคาเมะแนะนำตัวเองสั้น ๆ พร้อมยิ้มหวานยั่วยวน ด้วยท่าทางที่ยามะพีไม่คุ้นตา วันนี้ไอ้จินกินยาลืมปรึกษาแพทย์หรือไง ทำไมถึงได้ทำท่าแต๋วจ๋าอย่างนั้น...
โอ้..รูปก็งามนามก็เพราะอาคานิชิ จิน ฟ้าประทาน อาคานิชิ จิน มาให้คาเมนาชิ คาซึยะแล้ว ยังไงคราวนี้ก็ไม่รอดมือแน่ ๆ ..
รู้จักกันแล้วก็ คงจะเริ่มงานกันได้แล้วมั้ง อาจารย์ทำลายความเงียบด้วยการพูดเสียงประชดนิด ๆ
พีจังเมื่อไหร่จะนั่ง อาจารย์ซึบาสะว่าประชดเข้าให้เมื่อเห็นยามะพียังคงยืนอวดหุ่นบอบบางอยู่
ฮะ.ขอโทษฮะ ยามะพีรีบเดินไปจะหาที่นั่งที่ว่าง ซึ่งตอนนี้เหลืออยู่ที่เดียวคือข้าง ๆ ยูอิจิ ส่วนที่นั่งข้าง ๆ จิน เพื่อนรัก โดน.เจ้าเต่า. แต่ไวอย่างกับลิงชิงตัดหน้าไปนั่งทำตาเยิ้มมองหน้าหวาน ๆ อยู่ก่อนแล้ว
ปากสีชมพูสดใสดูเป็นธรรมชาติ ทาลิปกลอสรสอะไรกันน่ะอยากรู้จังสตรอเบอรี่หรือเปล่านะอยากลองลิ้มชิมรสยิ่งนัก อือตาเรียวเล็กของเจ้าเต่าน้อยจ้องมองคนสวยนางในฝันของตัวเองอย่างไม่เกรงใจ...
เอาล่ะ.เรียบร้อยรู้จักกันครบแล้ว อาจารย์ไปก่อนนะ มีธุระ คุยกันดี ๆ ล่ะ อย่าทะเลาะกัน อาจารย์บอก พร้อมทำหน้ายิ้ม ๆ ขึ้นมากระทันหัน
ครับอาจารย์ ยูอิจิยิ้มให้อาจารย์ที่เดินออกไปอย่างเร่งรีบ ยามะพีมองตามอาจารย์ด้วยความสงสัย อ้าปากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ ไม่พูดดีกว่า.
เอ่อคือว่า พวกผมอยากให้พวกคุณช่วยเขียนบทละครเวทีให้หน่อยนะครับ ยูอิจิบอกเรื่องที่จะมาคุยในวันนี้ทันที ด้วยท่าทางสุภาพ ในฐานะที่เป็นหัวหน้าทีมในครั้งนี้
อึม....อาจารย์ซึบาสะบอกพวกเราคร่าว ๆ แล้วล่ะ จินตอบพลางยิ้มหวานเป็นเอกลักษณ์ประจำตัว ที่พึ่งจะคิดค้นได้เมื่อครู่ให้คาเมะ โอ้ย!!!น่ารัก น่ามอง เป็นที่สุด จินเองก็พอจะเดาสายตาของคนตัวเล็กที่จ้องมองตัวเองไม่วางตาตั้งแต่เข้ามานี้ออกอยู่...แหม...ก็เขาน่ะนักรักผู้ยิ่งใหญ่แห่งคณะนิติศาสตร์ ทำไมจะไม่รู้ว่าสายตาที่มองมานะ...มันคืออะไร ติดก็ตรงที่ว่า เจ้าเต่านี้ดันคิดว่าเขาเป็นรับนั่นแหละ
แล้วพวกนายจะให้เราเขียนบทเรื่องอะไรล่ะ ยามะพีถามรู้สึกไม่พอใจคาเมะ ตะหงิด ๆ มองจิน อยู่ได้ ไม่ได้หึงไม่ได้หวง แต่สงสัยไอ้จินเป็นอะไร...งงเฟ้ย!!!
คาเมะนายว่าไงล่ะตกลงเอาเรื่องอะไร ยูอิจิหันไปถามเพื่อนที่นั่งทำตาหวานไม่เลิก
คาเมะ.. ยูอิจิเรียกเสียงดังกรอกหู
โอ้ย!! เบา ๆ ก็ได้ไม่เห็นต้องตะโกนเลย แก้วหูแทบแตก คาเมะสะดุ้ง หันมาตะคอกใส่เพื่อน
ฉันถามว่า ตกลงจะเล่นละครเวทีเรื่องอะไร ถามช้า ๆ ชัด ๆ เน้นย้ำให้วิญญาณกลับเข้าร่าง
คาเมะอินเลิฟ คาเมะบอกอย่างเพ้อ ๆ เหมือนบอกคนหน้าหวานมากกว่าบอกยูอิจิ คนที่ถูกบอกก็ได้แต่ยิ้มเขิน ๆ นั่งหน้าขาวอมชมพู
ห๊า!!!. ยูอิจิ กับ ยามะพี อุทานพร้อมกัน อ่านหนังสือมาก็เยอะ ยังไม่เคยอ่านเรื่องนี้เลย
คาเมะอินเลิฟ!!! วรรณกรรมยุคไหนกันเนี๊ยะ และท่ามกลางความงงของยามะพี จินเขินที่ถูกจีบเหรอ...สงสัยเราคงต้องไปตัดแแว่นใหม่เสียแล้วมั้ง...
คาเมะได้ยินเสียงเพื่อนอุทานแล้ว เหมือนจะรู้สึกตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป เลยได้แต่ทำหน้าเจื่อน ๆ
เช็กสเปียร์อินเลิฟ ครับผม คาเมะบอกทุกคนพลางยิ้มให้แบบผมขอโทษครับ
เช็กสเปียร์ อิน เลิฟ งั้นเหรอ ได้ แล้วเราจะเขียนให้ ได้เรื่องอย่างไงแล้วจะเอาไปให้ดูนะ ยามะพีบอกพลางมองคาเมะแน๊ะยังไม่เลิกมองเพื่อนฉันอีกแถมจินก็ยังเล่นไม่เลิก ทำอะไรกันนี้..ปลาทองงง...ไม่เข้าใจ...
(((((((ตรึ๊ด..ตรึ๊ด))))))))
คาเมะ : ครับคาเมะครับแม่
แม่ : วันนี้กลับบ้านเร็ว ๆ นะคาเมะ พ่อเขามีเรื่องจะคุยด้วย
คาเมะ : คร๊าบ
คาเมะตอบเซ็ง ๆ คาเมะวางสายจากแม่แล้วทำหน้าเหมือนกินยาเบื่อหมู เรื่องดูตัวแหง ๆ เลย อุตส่าห์ได้เจอคนที่จะมาเป็นหวานใจแล้วเชียว. ต้องเหนื่อยอีกแล้วเรา...
to be con
