sweet heart part 5 [end]
posted on 25 Oct 2006 22:21 by cinxiah in fic-sweet-heart
อรุณสวัสดิ์.. เสียงใสๆ สดชื่นของยูอิจิดังขึ้น
โทมะ อรุณสวัสดิ์.
ฮาเสะ อรุณสวัสดิ์.
คาซามะ อรุณสวัสดิ์.
โคคิ อรุณสวัสดิ์.
จุนโนะ อรุณสวัสดิ์.
ทัตจัง อรุณสวัสดิ์.
คาเมะะ..ะะะ ยูอิจิเรียกเสียงยานคาง เมื่อเดินเข้าถึงโต๊ะนั่งประจำ
ราตรีสวัสดิ์ คาเมะชิงพูดขึ้นมาก่อน แล้วก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างหมดแรง พร้อมกับหาวเสียปากกว้าง
เป็นอะไร พาสาวคนไหนไปดูหนังผีมาอีกเหรอไง. ยูอิจิถามยิ้ม ๆ
บ้าฉันกำลังสับสน คาเมะท้าวค้างกับโต๊ะงัวเงียง่วงงุนตอบออกไป เมื่อคืนนอนไม่หลับเฝ้าแต่คิดถึงจูบหวานซึ้งจากจิน
สับสน ยูอิจิขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย
ใช่.ฉันสับสน คาเมะตอบ แล้วก็ทำแก้มตูมอย่างไม่เข้าใจตัวเอง
เรื่องอะไรล่ะ ยูอิจิยังคงถามต่อไป ก็เล่นถามคำตอบคำ ซ้ำคำถามเดิม ใครจะไปรู้ คาเมะยืดตัวนั่งหลังตรง หันซ้ายหันขวา มีคนนั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ
เอาหูมานี่ดิ คาเมะกระดิกนิ้วเรียกยูอิจิให้ขยับเข้ามาใกล้ๆ
อ๋ออึม อึม ยูอิจิก็ทำตาม ทั้งนี้ทั้งนั้นเหตุผลเดียว..คือ...อยากรู้
ห๊า!!!!.. ยูอิจิร้องเสียงหลง คาเมะรีบตะครุบปากหมา เอ๊ย ปากหมีไว้ทันที
อย่าเสียงดังซิ อายนะโว๊ย คาเมะบอกอย่างเขิน ๆ แก้มใส ๆ แดงปลั่งอย่างเห็นได้ชัด ยูอิจิยกมือขึ้นเกาคางอย่างใช้ความคิด (เอ๊ะ แต่งไปแต่งมา ยูอิจิทำท่าเหมือนพินจังเสียแล้วเหอ เหอ..)
อึม.ปกติก็หน้าหวาน ขาวสวย หมวย เอ็กซ์ อยู่แล้ว วันนี้ยิ่งดูสวยกว่าทุกวันแค่ถูกจูบไปทีเดียวเองหึ หึถ้ามากกว่านี้ไอ้เต่าเราไม่ออร่าแรงกว่านี้เหรอว่ะนี่..
ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติเถอะว้า. ยูอิจิเปิดตำราเล่มหนาขึ้นอ่าน แอบอมยิ้มไปกับท่าทางของคาเมะ ยามเล่าถึงฉากจูบดูดดื่มเมื่อคืน
ธรรมชาติ มันก็ต้องเป็นจินคนสวยที่เขินซิ ไม่ใช่ฉัน.. คาเมะยังคงมั่นใจในความมาดแมนของตัวเองยูอิจิเงยหน้าขึ้นมอง.
ถ้าอย่างนั้น นายก็ต้องพิสูจน์ตัวเอง ยูอิจิปิดตำราตรงหน้า ตั้งตัวเป็นศิราณีรับปรึกษาปัญหาหัวใจ
พิสูจน์ตัวเอง อย่างไง.. คาเมะถามอย่างกระตือรือร้น หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง
ตอนนี้จินตกลงเป็นหวานใจของนายแล้วใช่ไหม
อึมใช่
งั้นก็ผ่านขั้นก ยูอิจิทำหน้าตาวิชาการกล่าวออกไป
แล้วไง คาเมะก็ตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ
แล้วก็จูบกันไปแล้ว แม้ว่านายจะเป็นฝ่ายถูกจูบก็เถอะ หยวน ๆ ถือว่าผ่านขั้น ข. ยูอิจิยังคงสีหน้าเคร่งเครียดเหมือนเรียนประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
เอ่ออผ่าน ๆๆ อย่าย้ำ คาเมะโบกมือให้ยูอิจิพูดต่อไป
แล้วทีนี้ก็ขั้นสุดท้าย ขั้น..ค นายจะต้อง.. ยูอิจิหยุดพูดเพื่อให้คาเมะตื่นเต้นคาเมะก็ตั้งใจฟัง
นายต้อง. ยูอิจิอ้ำอึ้ง จะพูดก็ไม่พูด คาเมะก็ลุ้นจนตัวโก่ง
ต้องอะไรเล่า. คาเมะทนรอไม่ได้ ถามออกมาเสียงดัง
นายต้องเผด็จศึกจินให้ได้ คาเมะทำตาโต เผด็จศึกจินอย่างนั้นเหรอ
ใช่นายจะต้องทำให้จินเป็นของนายให้ได้ ถ้านายทำได้นั่นก็แสดงว่านายเป็นรุกอย่างสมบูรณ์แบบ ยูอิจิสร้างความเชื่อมั่นให้เพื่อนด้วยความคิดที่อึมถ้าไม่ใช่ยูอิจิคงคิดไม่ได้
แล้วฉันต้องทำอย่างไงบ้าง คาเมะทำหน้าซื่อถามออกไป ยูอิจิยกมือขึ้นกุมหัว อะไรกัน ไหนอวดนักอวดหนาว่าตัวเองชำนาญ แค่เผด็จศึกจินยังไม่รู้อีก
อะนี่ฉันยกให้ ยูอิจิยกหนังสือที่กำลังอ่านให้คาเมะ คาเมะรับหนังสือมาถือไว้อย่างไม่เข้าใจอะไรหว่า.
กลเม็ดพิชิตหนุ่ม Y คาเมะถามอย่างไม่เข้าใจก้มลงมองหนังสือที่ยูอิจิส่งให้
กลเม็ดพิชิตหนุ่ม Y 2006 คาเมะอ่านชื่อหนังสือแล้วยิ่งงงหนัก
ตำรานี้นะ ย้อนถามเสียงสูง
ใช่ ฉันอ่านจบแล้ว จำได้แล้ว และทดลองปฏิบัติแล้ว ฉันยกให้นาย ยูอิจิบอกแล้วก็ลุกขึ้นเดินผิวปากจากไป คาเมะมองหนังสือในมืออย่างไม่คิดจะเปิดออก ไม่เห็นเกี่ยวกันเลย จีบสาว ไม่ใช่ทำสงครามสักหน่อย สงสัยอยู่กับแม่ปลาทองนั้นมากสมองฝ่อเหมือนปลาทองไปแล้ว โดยที่จินหารู้ไหมว่ายูอิจิกับพีจังผ่านขั้น ค. ไปจนถึงชั้น ง. เรียบร้อยโรงเรียนนากามารุแล้ว...
เฮ้อ !!!!!!! ว่าแล้วก็คิดถึงจินคนสวย หวานใจของเราจังไม่มีเรียนไปหาจินดีกว่า.
ณ ชมรมวรรณคดี
ไงจินวันนี้หน้าตาแช่มชื่นเชียวน่า ยามะพีเดินเข้ามาแซวเพื่อนทันที ที่เห็นนั่งผิวปาก ยกเท้าพาดโต๊ะด้วยท่าทางสุดแมน
นายก็เหมือนกันแหละน่าพีจัง อากาศก็ไม่ได้หนาวมากเสียหน่อย ทำไมต้องพันผ้าพันคอเสียมิดชิดขนาดนั้นโดนหมีกัดมาเหรอ จินแซวกลับ ทำเอายามะพีแก้มแดงเป็นแตงโมขว้างค้อนเอาไว้ให้จินใช้อีกหลายอัน ในฐานะที่รู้เรื่องในมุงของชาวบ้าน...
แล้ววันนี้คาเมะสุดหล่อไม่มารับจินสุดสวยไปทานข้าวเหรอย่ะ ยามะพีแกล้งเรียก พร้อมกับทำจีบปากจีบคอถามให้จินหมั่นไส้เล่นๆ จินเองก็นึกสนุก ยิ่งนึกถึงจูบเมื่อคืนนี้แล้วเจ้าเต่าน้อยนี่ก็หวานเหมือนกันนะ ฉันชักติดใจแล้วซิ.จินยกมือขึ้นจีบ ทำเป็นกระแดะ ๆ
เดี๋ยวคงมาแหละย่ะหล่อน.
สวัสดีครับ.จินคนสวย พูดยังไม่ทันขาดคำ มือจินก็ยังกรีดกรายอยู่ คาเมะก็เดินเข้ามาเห็นท่าทางเข้าพอดี โอ้มายก้อด!!!!! พระเจ้าจินหวานใจของผมสวยเหลือเกิน
เจ้าเต่าสุดหล่อของนายมาแล้ว ยามะพีกระแซะบอกน้ำเสียงล้อเลียน
ฉันไปล่ะ แล้วก็ขอตัวไป ไม่อยากอยู่เป็นก้าง(ปลาทอง)ขวางคอหมูกับเต่า
พอตั้งสติได้คาเมะก็เดินเข้าไปหาด้วยท่าทางมาดแมน อย่างไรเสียวันนี้ก็จะไม่หลงไปกับสัมผัสของจินเด็ดขาดผมต้องพิสูจน์ตัวเองว่าผมเป็นรุก ผมต้องรุกจิน
ผมมารับคนสวยไปทานข้าวครับ คาเมะมองจินด้วยสายตาหวานซึ้งจินอึ้งไปนิดตกลงจูบเมื่อคืนไม่ได้ช่วยอะไรเลยใช่ไหมนี่
ยังไม่หิว จินตอบด้วยท่าทางปกติไม่ใส่ความดัดจริตลงไป คาเมะหน้าเสียเล็กน้อยเมื่อถูกปฏิเสธ
ครับคาเมะทนหิวได้. คาเมะตอบด้วยน้ำเสียงเจื่อน ๆ จินเห็นแล้วก็นึกสงสารเฮ้อ!!! ฉันหลงรักนายนี่นะจินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง วางมือลงบนกลุ่มผมสีทองอย่างเบามือ
ถ้าคาเมะหิว เราไปกินข้าวกันก็ได้..จินบอกพร้อมรอยยิ้ม คาเมะยิ้มออกมาได้หน่อยเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสอ่อนโยนของจิน
อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ จินบอกยิ้ม ๆ ก้มลงหอมแก้มนิ่มเบาๆ คาเมะตกตะลึง หัวใจเต้นแรงทำไมริมฝีปากจินที่แตะโดนแก้มมันอุ่นๆ นิ่มๆ อย่างนี้นะ ตัวจินก็ห๊อม หอม อีกแล้ว..เราเป็นอะไรไปนี่จูบเมื่อคืน ช่างวาบหวามเหลือเกิน
จินจูงมือคาเมะให้เดินออกไป ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนในชมรม เมื่อวานมันก็จูงมือกันไป วันนี้มันก็จูงมือกันไปไปทำอะไรกันหว่า. คาเมะก็เดินตามแรงจูงของจินอย่างว่าง่าย ก็มันอุ่นดีนี่คิดแล้วก็แก้มแดง หน้าร้อนผ่าวอีกแล้ว..
จินเองก็ลอบมองคาเมะอยู่เป็นระยะ ๆ ไม่พูดไม่จา เขินเหรอ ดูซิ แก้มแดงเชียว....หวั่นไหวเหมือนกันซินะ...ฮ่า ฮ่า ฮ่า ยังไม่จบแค่นี้หรอก เจ้าเต่าน้อย
จนกระทั่งมาถึงร้านอาหาร....
อึม..... เอาใหม่ เริ่มใหม่ เราต้องรุกฆาตให้ได้ เราจะไม่เขิน เราจะต้องปกป้อง ดูแลจินคนสวยหวานใจของเรา....คาเมะคิดในใจขณะเคลื่อนรถเข้าจอดบริเวณลานจอดรถ...
จิน...อยากทานอะไรครับ.... คาเมะกระแซะเข้ามาใกล้ๆ ถามอย่างเอาอกเอาใจ นั่งมองจินตาหวานเยิ้ม...
คาเมะสั่งเถอะ ฉันกินอะไรก็ได้... จินบอกเสียงเรียบไม่แสดงอาการแต๋ว
ออกมา มองคาเมะที่เบียดกระแซะเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ฉันไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะเว้ย เดี๋ยวก็กิน เต่าอบเสียหรอก...
ผมอยากกินจินคนสวยครับ...
พรวด!!! จินแทบสำลักน้ำ เจ้าตัวกระเปี๊ยกนี่คิดจะกินฉันอย่างนั้นเหรอ
อ๋อ...เอ่อ...ผมไม่หิวครับ... คาเมะบอกอย่างเลื่อนลอย....ท้าวคางมองจินไม่วางตา...สวย...สวยอะไรอย่างนี้....ดูสิ ปากอิ่มที่เราเคยลิ้มลอง ช่างเถอะ เมื่อคืนจินคงกลัวเราไม่กล้า เลยเป็นฝ่ายจูบเราแทน...(เออ...คิดได้...แล้วไอ้ที่ใจเต้นแรงล่ะ เต่าน้อย...)
อ้าว..เมื่อกี้นายบอกว่าหิว... จินถามอย่างไม่เข้าใจ จะมามุขไหนวะ
ผมเห็นหน้าจินผมก็อิ่มแล้วครับ.... คาเมะตอบเสียงนุ่ม พร้อมรอยยิ้มหวาน...จินอึ้ง...นี่ยังไม่เลิก...จะต้องกินฉันให้ได้ใช่ไหม...คาเมะ..
จินรู้ไหมครับ...คาเมะมีโรคประจำตัว... คาเมะเริ่มอ้อน...จินหลิ่วตามองอย่างไม่ไว้ใจ...
คาเมะเป็นโรคจินลิซึ่ม....ขาดจินเหมือนขาดใจ.... อ๊วก!!! ทั้งโต๊ะข้าง ๆ พนักงานเสิร์ฟ หรือแม้แต่มดยังเหลียวมอง...จินยังสำลักน้ำอีกรอบ....
จินครับ....พรุ่งนี้วันเกิดผม ผมอยากเห็นจินเป็นคนแรก....คืนนี้อยู่กับผมนะครับ... คาเมะจับมือจินมากุมไว้ ค่อย ๆ คลึงเบา ๆ พร้อมส่งคำพูดหวาน ๆ แผนการเผด็จศึกจินเกิดขึ้นในใจ...เจ้าเต่าน้อย...คิดจะกินฉันอย่างนั้นเหรอ...
นะครับ...จินคนสวย... คาเมะยกมือจินขึ้นจูบเบา ๆ ส่งสายตาอ้อนสุดซึ้งได้เลย..คาเมะจัง...
ได้ฮะ...จะได้เป็นครั้งแรกที่จินได้อยู่กับคาเมะด้วย... จินสวมวิญญาณแต๋วอีกครั้ง เพื่อให้คาเมะตายใจ....หมูปะทะเต่า ต่างคนต่างหวังจะกินกัน...หุหุ ใครคือผู้ชนะ ต้องติดตาม...
ฟอด!!!! (อึม..มันชื่น..น..น.. หัวใจ)
คาเมะยื่นจมูกไปหอมแก้มจินเสียหนึ่งทีเป็นการขอบคุณในความน่ารัก
ขอบคุณครับ...จินหวานใจของผมน่ารักจริง ๆ เลย... จินแทบตกเก้าอี้ไปกับคำพูดของคาเมะ...คืนนี้แหละนายจะได้รู้จักอาคานิชิ จิน...
งั้น...เราไปหาที่เงียบ ๆ คุยกันดีไหมครับ... คาเมะบอกเบา ๆ ตายังคงหวานฉ่ำ
ฮะ....คาเมะพาไปไหน จินก็ไปทั้งนั้นแหละฮะ... จินจีบปากจีบคอพูดอย่างที่เคยเห็นยามะพีทำ...
และแล้วเต่าเจ้าเล่ห์ ก็พาจินคนสวยมายังผับแห่งหนึ่ง เปิดห้องสวีทคุยกันเสียเลย...เสี่ยคาเมะมาเองจ่ายไม่อั้น...
จินลองดื่มนี่ดูไหมครับ...รสชาติดีทีเดียว... คาเมะส่งแก้วเครื่องดื่มผสมแอลกอฮอล์สีสวยให้จิน...
ไม่ฮะ...มันขม... จินส่ายหน้าไปมา.....
ไม่ขมหรอกฮะ...เดี๋ยวคาเมะดื่มให้ดู... คาเมะยกแก้วขึ้นดื่มไปอึกใหญ่...จินนั่งมองขำ ๆ เจ้าเต่าน้อยชั่วโมงบินมันยังห่างไกลกันนัก จินเริ่มปลดกระดุมเสื้อตัวเองออกทีละเม็ด ๆ
ร้อนจังเลยนะฮะ... จินโบกมือเอาลมเข้าหาตัว...คาเมะถือแก้วค้าง จิน..อย่า...อย่าทำอย่างนั้น.. ผม ผม ผมเป็นอะไร...ทำไมใจเต้นแรง หน้าร้อนผ่าวอีกแล้ว ไม่ ไม่ใช่เพราะจิน เป็นเพราะเครื่องดื่มในมือต่างหาก...ทำไมร้อนอย่างนี้นะ...จินทำหน้าหงุดหงิดปลดกระดุมออกอีกสักเม็ด คราวนี้ มือเรียวสวยจับสาบเสื้อสะบัดไปมา
อ๊ากส์!!!!!!!!!!!!!!!
จิน!!!!!!!!!!!!!!
เลือด!!!!!!!!!!
ผมขอเลือด!!!!!!!!!!!!!!!
ร่างกายสูบฉีดแรงขึ้นเรื่อย ๆ คาเมะกระดกเครื่องดื่มในมือเข้าคอเพื่อดับอารมณ์พลุ่งพล่าน.....
หิวน้ำจัง....ขอน้ำหน่อยซิฮะ... จินเผยอปากเล็ก ๆ พอเซ็กซี่...
โกรก!!!!!!!!! เสียงน้ำลายหก....
เคร๋ง!!!!!!!!!!!! เสียงแก้วในมือคาเมะหล่นลงพื้น.....
ไม่ไหวแล้ว...ผม...ผมขาดเลือด....
คาเมะ...เฮ้...คาเมะ... จินตบแก้มคาเมะเบา ๆ เพื่อเรียกสติคาเมะให้กลับมา
คาเมะ...เป็นอะไร... จินเรียกซ้ำ ๆ อยู่อย่างนั้น แต่ดูเหมือนคาเมะจะสลบไปแล้ว...
เฮ้อ!!!!! เจ้าเต่าน้อยเอ้ย...แค่แก้วเดียวก็จอดเสียแล้ว แล้วยังคิดจะกินฉัน...
ยูยะ.... จินเรียกพนักงานให้เข้ามาในห้อง...
ครับคุณจิน....วันนี้ควงหนุ่มหน้าใสนะครับ...แล้วคนก่อนล่ะครับ... ยูยะถามอย่างสนิทสนม...ก็จินน่ะน้องชายเจ้าของร้าน แถมยังเป็นลูกค้าประจำอีกต่างหาก
ใส สวย แสบเลยล่ะคนนี้... จินบอกยิ้ม ๆ ค่อย ๆ พยุงตัวคาเมะขึ้น...
ลงบัญชีฉันไว้นะ...ฝากบอกพี่ทักกี้ด้วยว่า...คืนนี้..ฉันไม่กลับบ้าน... จินส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้ยูยะ...แล้วเดินออกไป
ครับผม....อย่าหักโหมนะครับ... ยูยะตะโกนบอกไล่หลัง....แหม..รูปหล่อ พ่อรวย อิจฉาจริง ๆ
เช้าวันต่อมา...
โอ๊ย...ปวดหัวจัง... คาเมะครางเบา ๆ ยกมือขึ้นบีบขมับ..
เมื่อยตัวจัง... ยกแขนชูขึ้นเหนือหัวบิดขี้เกียจไปมา...
เอ๊ะ... ตกใจเมื่อเห็นมีว่าคนนอนอยู่ข้าง ๆ สายตาคมหันไปมองในทันที
จิน!!!! ภาพที่เห็นคือจิน...นอนเปลือยกายท่อนบน มีเพียงผ้าห่มคลุมไว้ตั้งแต่ช่วงเอวลงไป คาเมะตกใจ..ก้มลงมองสภาพตัวเอง...อะ...ไม่ต่างกัน...ข้างล่าง ข้างบน...ล่อนจ้อน....คาเมะเปิดผ้าห่มที่คลุมตัวจินขึ้น...
โป๊!!!..จินโป๊!!!!
จิน!!!! ขาว!!!! ทำไมขาวอย่างนี้....แต่...อย่างนี้หมายความว่า เมื่อคืน....คาเมะมองไปรอบ ๆ ตัว เสื้อผ้ากระจัดกระจาย...ที่นอนยับย่น....หมอนข้างตกลงไปอยู่ปลายเตียง..
ไชโย!!!! สำเร็จ!!!
ในที่สุดผมก็เผด็จศึกจินได้สำเร็จ....คาเมะมองจินที่นอนหลับหายใจเป็นจังหวะเดียวกัน....
จินคนสวย....เมื่อคืนคาเมะได้จ้ำจี้จินแล้วนะ... คาเมะยิ้มกว้างภูมิอกภูมิใจเหลือเกิน... เห็นไหม ตำราบ้าบออะไรไม่เห็นจำเป็นเลย.....ฮ่า ฮ่า ฮ่า ความสามารถคาเมะล้วน ๆ กระหยิ่มยิ้มย่องในใจ...
คาเมะกึ่งนั่งกึ่งนอนมองจินอย่างมีความสุข ในที่สุดก็สมหวัง ผมเป็นรุกขนานแท้ แม้จะจำอะไรไม่ค่อยได้ แต่ก็พอจะรู้สึก ว่าเมื่อคืน อุ่น ๆ หนัก ๆ เหนื่อย ๆ เมื่อย ๆ คาเมะยกมือขึ้นแตะเอวตัวเอง
สงสัยเมื่อคืนเราจะรุกหนักไปหน่อย... คาเมะมองหน้าจินไป ก็ยิ่งหลงรักจินคนสวย...หวานใจของผม....
จินขยับตัวตื่นขึ้นมา...คาเมะรีบเข้าไปประคองจินให้ลุกขึ้น..
จินจ๋า...เจ็บมากไหมจ๊ะ... คาเมะถามเสียงนุ่ม จินง่วง ๆ ก็ยังงง ๆ อยู่ว่าเจ็บอะไร...
โอ๋ จินอย่าเสียใจไปเลยนะ สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน คาเมะคนนี้จะรับผิดชอบเลี้ยงดูจินเอง... คาเมะพูดจาปลอบประโลมด้วยเข้าใจว่า จินเสียใจเรื่องเสียสาว เอ๊ย!!! เสียความบริสุทธิ์ให้กับตัวเอง
หา!!!! จินตาสว่าง ร้องถามเสียงสูง...นี่ยังเข้าใจว่าตัวเองเป็นรุกอยู่อีกเหรอนี่เจ้าเต่าน้อย ช้าไปถึงสมองจริง ๆ ด้วยแฮะ
เดี๋ยววันนี้ ผมจะเข้าไปขอขมาพ่อแม่ของจินนะครับ....ผมยินดีรับผิดชอบทุกอย่างสินสอดทองหมั้นเท่าไหร่ผมไม่เกี่ยง ผมไม่ยอมให้จินสุดที่รักของผมเสียชื่อเสียงเด็ดขาด... จินยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก...เฮ้อ!!! นี่ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ..เมื่อคืนที่สอนไปไม่จำเลยใช่ไหม...หรือต้องบทเรียนที่ 2
ผมรักจินนะครับ...จะไม่ทอดทิ้งจินให้หมองมัว... เออ!!! เอาเข้าไปเจ้าเต่าน้อย สงสัยต้องจัดการอย่างเป็นจริงเป็นจังเสียแล้ว...
ผมรักจินนะครับ... คาเมะปลอบใจจินเบา ๆ ด้วยการกระซิบที่ข้างหู ปากบางกดประทับลงบนปากอวบอิ่ม มือเล็ก ๆ เริ่มซุกซนไปทั่ว....
อื่อ... จินเป็นฝ่ายร้องครางออกมาเมื่อคาเมะเป็นฝ่ายรุกอย่างที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว...คาเมะไซร้ลงบนซอกคอหอม ๆ กัดเบา ๆ ที่บ่ากว้างอย่างหมั่นเขี้ยว..จินรู้สึกตัวในทันที...ในขณะที่มือคาเมะยังคงป้วนเปี้ยนไปมาแถวต้นขาของจิน จนละลาบละล้วงไปถึงจินน้อย...หารู้ไม่ว่าแย่เสือหลับเข้าอย่างจัง...อิอิ (เอวเคล็ดแน่คาเมะจัง)
เฮ้ย!!! ปล่อยไว้ต้องถูกเจ้าเต่ากินแน่ ๆ พอตั้งสติได้จินก็พลิกตัวคาเมะให้เป็นฝ่ายนอนราบกับที่นอน...ตามด้วยริมฝีปากอุ่น ๆ ที่เข้าไปกดประทับ...ด้วยความเจนจัด...ไม่นานคาเมะก็อ่อนระทวยอีกครั้ง..มือหนาซุกซนไม่น้อย...ค่อย ๆ ลากผ่านเส้นกึ่งกลางลำตัวจนไปถึง....คาเมะน้อย....
อึม อึม... คาเมะครางออกมาเบา ๆ สติกระเจิดกระเจิง ลืมไปเลยว่าตัวเองตั้งใจจะรุก...
คาเมะ...ฉันจะบอกอะไรให้นะ... จินกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหู...
ครับ....จินตกลงเป็นเจ้าสาวของผมใช่ไหมครับ... จินชะงักมือ ชะงักปากแล้วก็ไม่พูดอะไรต่อ
ทำตัวสบาย ๆ ผ่อนคลายนะครับ...เดี๋ยวจินจะบอก... จินกัดเบาๆ ที่ใบหู คาเมะพยักหน้าตอบรับทั้งที่ตาหลับพริ้ม....แล้วจินก็กินเต่าในทันที
อะ..จินนนนนนนน คาเมะร้องเสียงหลง เมื่อรู้สึกตัวว่ามีสิ่งแปลกปลอมเข้าสู่ร่างกาย...นี่หมายความว่า...อะไรกัน...ไม่....จินไม่รอช้ารีบย้ำความเข้าใจทันที
ไม่นะ...ไม่!!!!!! ปากก็บอกว่าไม่แต่ร่างกายกลับตอบสนองซะงั้น จินจัดการปิดปากด้วยจูบหวาน ๆ แค่นี้คาเมะก็สงบ เสียงร้องห้ามเริ่มเปลี่ยนไป
อื่อ...จิน....
อ่าส์... จิน....
อุ๊บ... จิน...
อีก...จิน...
เร็ว...จิน...
เป็นอย่างนี้ซ้ำไปซ้ำมาหลายชั่วโมง...จนในที่สุดก็เงียบลง...เต่าน้อยนอนหมดเรี่ยวหมดแรงอยู่บนอกจิน...พอสติเริ่มกลับคืน สามารถลำดับเหตุการณ์ได้ ความจริงก็เริ่มปรากฏ
ฮื่อ ฮื่อ ฮื่อ... เสียงหอบกลายเป็นเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น...จินกอดคาเมะไว้แนบอก ลูบไหล่ขึ้นลงอย่างปลอบใจ....
คาเมะจัง.... จินจูบเบาๆ ที่ข้างขมับ...
อย่าเสียใจไปเลยนะ คาเมะจังคนสวย... จินพยายามปลอบประโลมให้คาเมะหยุดร้องไห้
ฮื่อ ฮื่อ ฮื่อ... แต่กลับร้องหนักขึ้นกว่าเดิม
จะต้องให้จินทำอย่างไงหรือ คาเมะถึงจะหยุดร้องไห้... จินเชยคางมนขึ้น...พยายามเอาใจอย่างสุดฤทธิ์.....
ก็ไม่ต้องทำ... คาเมะตวาดแหว ทำท่าทางงอนใส่จิน...
งั้นก็หยุดร้องไห้ซิครับ...เดี๋ยวไม่สวยนะ... จินกอดคาเมะเบา ๆ เจ้าเต่าซบลงกับอกอุ่นออดอ้อน
หยุดก็ได้ แต่จินต้องสัญญาอะไรกับคาเมะจังอย่างหนึ่งนะฮะ... อ้อน ๆ ลุกขึ้นไปนั่งบนตักจิน...คล้องแขนรอบคอจินอย่างหน้าตาเฉย...เฮ้ย!!! เปลี่ยนอารมณ์เร็วจัง...
ครับ...จินสัญญา..คาเมะให้จินทำอะไรได้หมดเลย... จินบอกอย่างเอาใจ
จริง ๆ นะ... คาเมะอ้อนถามแววตาเป็นประกาย...
จริงซิครับ ก็คาเมะน่ารักอย่างนี้ จะไม่ให้ได้อย่างไร... จินก็เอาใจไปเสียทุกอย่าง คาเมะยิ้มออกมาจนตาปิด
ฮะ...รักจินที่สุดเลย... คาเมะหอมแก้มจินด้วยความดีใจ..จินหัวเราะขำ ๆ เออ...อย่างนี้ค่อยเป็นไปตามธรรมชาติหน่อย...(อะไรคือธรรมชาติ...อาคานิชิ)
แล้วอะไรเหรอ ที่คาเมะอยากได้... จินถามขึ้นด้วยความข้องใจ...
ก็.....คราวหน้า.... คาเมะขอรุกนะครับ...จินคนสวย!!!! ว่าแล้วคาเมะก็ผลักจินล้มลงบนที่นอนกว้าง
เฮ้ย!!! ไม่!!!!!
ไม่!!!!!!!!!!!!!
Bonus
คาเมะ...วันนี้ทำตัวดี ๆ นะลูก.... ผู้เป็นแม่รีบบอกลูกชายตัวแสบที่พักนี้สวยวันสวยคืนเบา ๆ
คร๊าบ... คาเมะก็นั่งคอตกตอบเซ็ง ๆ เมื่อคืนตั้งใจจะรุกจิน แต่ดันโดนจิน รุกอีกแล้ว...นี่เขาต้องตกอยู่ในสภาพฝ่ายรับจริง ๆ เหรอนี่...
อย่าให้แม่ต้องเสียหน้านะลูก.... แม่ก็ยังคงย้ำ คราวที่แล้วเรื่องมากิ กว่าทางโน้นจะยอมยกโทษให้เกือบตาย...
คร๊าบ... คาเมะรับคำคอตก ไม่อยากมาดูตัวอยากดูจินมากกว่า...ผิวก็คงจะขาวกว่า อะไร ๆ ของจินก็เร้าใจกว่า...
เวลาผ่านไป....คาเมะนั่งหลับไปแล้ว...(เมื่อคืนตั้งรับเสียเหนื่อย...)
ครืด!!!!!
เสียงประตูเปิดออก แต่คาเมะก็ยังคงหลับตาไม่อยากตื่น กำลังฝันถึงจิน คนสวย...
มาแล้วเหรอ อายูมิ... แม่ของคาเมะเรียกผู้มาใหม่ อ๋อ...ชื่ออายูมินี่เอง...
จ๊ะ เจ้าลูกชายตัวดี วันนี้เกเรไม่อยากมาซะอย่างนั้น... ผู้หญิงคนนั้นบอกอย่างระอาใจ ทำไมเสียงแก่ แล้วยังเป็นแม่ม่ายลูกติดอีกด้วยเหรอนี่ แม่นะแม่.คิดว่าผมไม่มีน้ำยามีลูกหรือไง... (มีนะคาเมะ แต่อาจจะไม่เข้มข้น ฮา!!!)
ไม่เป็นอะไรจ๊ะ....
ครืด!!!! ประตูถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง...คราวนี้คาเมะอยากจะหลีกหนีความน่าเบื่อ ยกตำราที่ได้จากยูอิจิขึ้นปิดหน้าไว้ซะอย่างนั้น คงต้องพึ่งตำราของยูอิจิจริง ๆ ไม่งั้นต้องตั้งรับตลอดชีวิตแน่ๆ
คาเมะ....คาเมะ... แม่เขย่าขาคาเมะแรงๆ หวังปลุกลูกชาย...
สงสัยจะหลับ เห็นนั่งง่วงมาตลอดทาง... แม่กล่าวแก้ตัวแทนลูกชาย
อย่าถือสาน้องเลยนะลูก.... อายุมากกว่าเราอีกเหรอนี้....อย่างนี้อายูมิไม่แก่หงำเหงือกเลยเหรอ แม่นะแม่ นึกว่าจะพามาให้ดูตัวสาวน้อย กลายเป็นสาวแก่แม่หม้ายไปได้...
ครับ...ไม่เป็นอะไรครับ... เฮ้ย!!! เสียงคุ้น ๆ เป็นผู้ชายด้วย....
ไปนั่งข้าง ๆ น้องซิจิน...
จิน!!!!!!!!!!