ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เชิญฮะ... เสียงตอบรับที่ทอดยาว แสดงถึงอารมณ์เฉื่อยชาของผู้พูดเป็นอย่างดีนั้น ทำให้คนที่เคาะประตูนิ่วหน้าเล็กน้อย ก่อนจะปรับให้เป็นปกติและผลักประตูบานหนาก้าวเข้าไปพร้อมถาดน้ำชาควันกรุ่น

ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวโต ในมือถือปากกาที่จรดนิ่งกับแฟ้มตรงหน้า คิ้วเรียวสวยคล้ายหญิงสาวขมวดเข้าหากันเหมือนมีเรื่องหนักใจ เมื่อฝีเท้าที่ย่ำเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะ ใบหน้าเรียวหวานจึงเงยขึ้นสบตาผู้มาเยือนด้วยแววตาหมองหม่น

น้ำชาร้อน ๆ ครับ น้ำชาที่ถือมาถูกวางลงบนโต๊ะด้านขวามืออย่างสุภาพ

ขอบคุณฮะ คุณอุเอดะ.. ร่างบางนั้นกล่าวขอบคุณเลขาฯคนสนิทเสียงเบา ก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกเฮือกใหญ่

กลุ้มใจเรื่องเมื่อวานหรือครับ อุเอดะถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เช่นเดียวกับกิริยาที่ไม่แสดงออกมาเลยว่ากังวลใจกับการที่เจ้านายถอนหายใจไม่หยุด

ใช่ฮะ พวกนั้นยังตามรังควานผมไม่เลิก เมื่อวานนี้ก็เล่นซะผมเกือบแย่ ชายหนุ่มร่างบางบอกอย่างท้อแท้ พลางผ่อนลมหายใจออกมาอีกครั้ง

ผมว่าคุณควรหาบอดี้การ์ดมาคอยคุ้มกันนะครับ... ท่าทางเรียบเฉยกับน้ำเสียงโทนเดียวทุกสถานการณ์นั้นผู้เป็นนายได้ฟังมาจนชินเสียแล้ว จึงไม่ได้รู้สึกแปลกอะไร

แล้วผมจะไปหาได้จากที่ไหนล่ะฮะคุณอุเอดะ ชายหนุ่มถามด้วยความหนักใจ วัน ๆ เขาก็มีแต่งานกับงาน รู้จักแต่นักธุรกิจ จะให้ไปรู้จักบอดี้การ์ดที่ไหนได้

เรื่องนั้นผมจัดการให้ครับ...คุณคาซึยะ.. อุเอดะก้มศีรษะให้เพียงนิดเมื่อเสนอตัวเข้าทำงานปกป้องคุ้มครองท่านประธานบริษัทคาเมนาชิ กรุ๊ป คาเมนาชิ คาซึยะ หรือที่คนสนิทเรียกกันว่า คุณคาเมะ

ขอบคุณฮะผมรบกวนด้วยนะฮะ คาเมะยิ้มน้อย ๆ เป็นการตอบแทน ก็ยังดีที่มีคุณอุเอดะเป็นที่ปรึกษา และคอยช่วยเหลือ ไม่อย่างนั้นเขาคงแย่ อุเอดะก้มศีรษะให้เพื่อรับคำสั่งและเตรียมจะออกจากห้องไปทำงานที่คั่งค้าง เมื่อนึกขึ้นได้จึงหันมาบอกเจ้านายด้วยท่าทางเรียบเฉย

คุณคาซึยะ พรุ่งนี้ผมขอลาหยุดหนึ่งวันนะฮะ พอดีแมวที่บ้านถึงกำหนดคลอด.... เออ....คนฟังได้แต่อ้าปากค้าง แมวที่บ้านถึงกำหนดคลอด...เฮ้อ!!!

งั้นก็.ตามสบายครับ คาเมะบอกอย่างไม่เต็มเสียงนัก ไม่ใช่ไม่เต็มใจ แต่ยังงงกับภาระกิจของเลขาตัวเองไม่หาย...แมวคลอดลูก!!!

เมื่อคุณอุเอดะเลขามาดนิ่ง ยิ้มยากออกไปแล้ว ร่างบางก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อ 1 เดือนที่ผ่านมา

เหตุการณ์เกิดขึ้นเมื่อวันที่เขาไปประชุมที่ฮิโรชิม่า คืนนั้นเขาเกิดหิวขึ้นมาอย่างกระทันหันตอนกลางดึก จึงคิดจะลงมาหาอะไรบรรเทาความหิว แต่ก็ต้องไปพบกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเมื่อเขาได้เห็นการฆาตกรรมนักธุรกิจใหญ่ทางด้านอัญมณี และผู้บงการคือคนที่เขารู้จักเป็นอย่างดีคนที่ทำให้เขาต้องออกมาทำงานทั้งที่จบแค่ ม.ปลาย เมื่อทั้งพ่อ และ แม่ต้องมาเสียชีวิตในเวลาไล่เลี่ยกัน ภาพสยดสยองน่ากลัวในวันนั้นยังคงติดตาและตามหลอกหลอนเขาจนถึงทุกวันนี้ และที่สำคัญเขากำลังถูกตามล่า และฆ่าปิดปาก!! เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นมีเพียงตัวเขาและอุเอดะเท่านั้นที่รู้

วันต่อมา

สวัสดีค่ะต้องการติดต่อเรื่องอะไรคะ ประชาสัมพันธ์เสียงหวานกล่าวต้อนรับแขกผู้มาติดต่อด้วยรอยยิ้มละไม และดูเหมือนจะยิ้มให้มากกว่าคนอื่นที่มาติดต่ออย่างเห็นได้ชัด

ก็ในเมื่อคนที่เดินเข้ามานั้น หล่อชะมัด!!! ประชาสัมพันธ์สาวสวยอุทานในใจแววตาชื่นชมส่องประกายออกมาอย่างปิดไม่มิด

คุณครับ.คุณ. ผู้มาเยือนเรียกหญิงสาวที่ยืนตัวแข็งทื่อเสียงดังลั่น ทำเอาคนที่ยืนฝันกลางวันเกิดอาการสะดุ้ง เขินอาย ทำอะไรไม่ถูก

อ้อ..ค่ะ..สวัสดีค่ะมีอะไรให้รับใช้คะ เมื่อตั้งสติได้ก็รีบทำหน้าที่ประชาสัมพันธ์ต่อทันที

คือว่า ผมมาขอพบคุณคาเมนาชิ คาซึยะครับ เมื่อได้ยินชื่อคนที่ต้องการพบ ปากสีสวยที่คลี่ยิ้มก็หุบลงในทันที มาหาท่านประธาน.... ขืนมัวทำเป็นเล่นโดนไล่ออกแน่ ๆ

นัดไว้หรือเปล่าคะ.. น้ำเสียงที่ถามออกมาดูสำรวมมากขึ้น

เปล่าครับ ชายหนุ่มร่างสูงปฏิเสธเสียงดังฟังชัด

งั้นรอสักครู่นะคะ หญิงสาวนั่งลงหน้าจอคอมพิวเตอร์ คลิ๊กไปคลิ๊กมาอยู่ร่วม 10 นาที ก็ยังไม่มีอะไรคืบหน้า ร่างสูงที่ยืนพิงเคาน์เตอร์อยู่นั้นเริ่มไม่สบอารมณ์ และหงุดหงิดมากขึ้น

คุณ.. ประชาสัมพันธ์เรียกหนุ่มรูปงามที่นั่งหน้าตูมอยู่ที่เก้าอี้รับแขก คนถูกเรียกเดินเข้าไปหาประชาสัมพันธ์สาวสวยด้วยท่าทางสุดเซ็ง กับการรอพบประธานบริษัทคาเมนาชิกรุ๊ป

ตกลงเขาขอเข้าพบประธานบริษัทหรือเข้าพบประธานาธิบดีอเมริกากันแน่

เมื่อไหร่ผมจะได้เข้าพบคุณคาเมนาชิ คาซึยะสักทีคร๊าบ... ชายหนุ่มถามเสียงเข้ม ลากหางเสียงยาวบอกให้รู้ว่าไม่พอใจกับการรอคอยที่ยาวนานนี้

เดี๋ยวคุณเข้าไปในห้องนั้นนะจะมีคนคอยตรวจอาวุธ.จากนั้นก็ไปกรอกข้อมูลส่วนตัวที่ห้องตรงข้าม แล้วคุณก็ไปที่.

พอ.ผมมาพบคุณคาเมนาชิ คาซึยะประธานบริษัท ไม่ได้มาขอพบผู้นำประเทศ ชายหนุ่มข่มเสียงให้เรียบที่สุด ก่อนที่จะอาละวาดขึ้นมากับมาตรการรักษาความปลอดภัยที่วุ่นวายเกินความจำเป็น แค่เรื่องเล็ก ๆ ก็ต้องจ้างบอดี้การ์ด แถมยังวางระบบรักษาความปลอดภัยอย่างกับจะถูกตามฆ่า...

ถ้าคุณไม่ปฏิบัติตามกฎที่วางไว้เราก็ไม่สามารถให้คุณเข้าพบได้ คุณประชาสัมพันธ์สาวสวยยังคงยืนกรานทำหน้าที่อย่างหนักแน่น

เฮ้อ!!!!! ชายหนุ่มถอนหายใจยาวเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ที่ไม่ปกติ มือทั้งสองข้างสอดใส่เข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อซ่อนอารมณ์ขุ่นมัว พลันมือนั้นก็กระทบเข้ากับกระดาษค่อนข้างแข็งแผ่นหนึ่ง เขาค่อย ๆ หยิบมันออกมาดู แล้วก็ยิ้มกว้างออกมาเมื่อคิดอะไรได้บางอย่าง

อ๊ะ..เอาไปดูจะได้หายข้องใจ หญิงสาวรับมาถือไว้อย่างฉงน..

อ้อ.ประธานบริษัท อยู่ชั้น 57 ใช่ไหม โชคดี เขาบอกพลางยิ้มให้ประชาสัมพันธ์คนสวย ก่อนจะเดินตรงไปยังลิฟท์โดยสารของอาคารสูง ไม่สนใจเสียงเรียกของประชาสัมพันธ์ และ ร.ป.ภ. ที่กำลังวิ่งตรงมาที่เขา แหม...โชคช่างเข้าข้าง ลิฟท์เปิดพอดีชายหนุ่มก้าวเข้าไปอย่างไม่รีรอ กดหมายเลขชั้นที่ต้องการมุ่งหน้าสู่ชั้นที่ 57

นี่...เธอ พ่อรูปหล่อคนนั้นให้เบอร์โทรศัพท์เหรอจ๊ะ... เสียงกรี๊ดกร๊าดของเพื่อนร่วมงานถามขึ้นทันทีด้วยความสงสัย ผสมอิจฉาที่เพื่อนได้เบอร์โทรศัพท์ของหนุ่มแปลกหน้าหน้าตาหล่อเหลา....

ฉันขอดูบ้างซิเธอ...เผื่อจะได้โทรไปหาคืนนี้... หนึ่งในนั้นแสดงอาการสนใจอย่างออกนอกหน้า เพื่อนที่เหลือพากันสนับสนุน หญิงสาวผู้โชคดีไม่พูดอะไรสักคำ ค่อย ๆ ส่งกระดาษแผ่นนั้นให้เพื่อน...

ห๊า!!!! ตั๋วดูมวยปล้ำ!!!...

ชั้น 57 หน้าห้องประธานกรรมการบริหาร คาเมนาชิ คาซึยะ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

เชิญ... ร่างเล็กบอบบางด้านในกล่าวอนุญาตด้วยความคุ้นเคย

.. ประตูบานหน้าถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าย่ำหนัก ๆ ตรงมาหยุดลงที่หน้าโต๊ะทำงานตัวโตของท่านประธาน

แมวเป็นอย่างไงบ้าง ปลอดภัยดีไหมฮะ คุณอุเอดะ.. คาเมะถามขึ้นทั้งที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมาจากแฟ้มกองพะเนินบนโต๊ะ

เอ๊ะ...ทำไมไม่ตอบ หรือว่าแมวน้อยลาโลกไปแล้ว... ร่างบางรู้สึกเห็นใจขึ้นมาทันที จึงละสายตาจากแฟ้มเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือน ตาเล็ก ๆ คู่นั้นเบิกกว้างขึ้นทันใด และด้วยความตกใจ จึงรีบเด้งตัวลุกขึ้นไปยืนอยู่ให้ห่างจากผู้บุกรุก

นายนายเป็นใครเข้ามาในนี้ได้อย่างไง ออกไปนะ... ร่างเล็กถามออกมาด้วยความตกใจ ผู้บุกรุกยังคงก้าวเข้าไปยังร่างบางเล็กที่ถอยหลังหนีทุกครั้งที่เขาก้าวเข้าไปใกล้ ร่างบางถอยออกไปจนชิดมุมในที่สุด

หยุดนะ.หยุดอยู่ตรงนั้น ไม่งั้นฉันเรียกตำรวจนะ คนตัวเล็กขู่เสียงสั่น ชำเลืองมองโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานที่อยู่ห่างออกไปประมาณ 3 เมตร แล้วนึกขึ้นได้ แขนก็สั้นจะหยิบขึ้นมาโทรได้อย่างไร อ๋อ!! พอนึกขึ้นได้จึงสอดมือลงไปในกระเป๋าเสื้อนอกตัวสวยโทรศัพท์มือถือ!! ไปไหน!!!! โอ๊ย!!! เจ้าโทรศัพท์คู่ใจก็ดันวางอยู่บนโต๊ะทำงานอีก ตาย..ตาย แน่ ๆ เลย คาเมะ ตายแน่ ๆ เอาอย่างไงดีล่ะคาเมะทำอย่างไงดี คิดซิ คิด....ร่างบางร้อนรนคิดหาทางป้องกันตัวเอง

อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นนายเจอดีแน่.. แม้จะกลัวแต่ก็ยังขู่ไว้ก่อน เผื่อจะช่วยให้เจ้าหมอนี่ถอยออกไปได้บ้าง เมื่อหนุ่มร่างสูงยังคงยืนนิ่งไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัว ร่างเล็กจึงหาทางช่วยตัวเองให้ได้ ในที่สุดก็พบอาวุธจำเป็นวางอยู่บนโต๊ะใกล้มือ ที่เขี่ยบุหรี่ ทำด้วยแก้วเจียระไนชั้นดีขนาดพอมือ คิดได้ดังนั้นจึงรีบหยิบขึ้นมาถือไว้ และใช้เป็นอาวุธไปพลางก่อน แต่ร่างสูงก็ยังคงก้าวเข้ามาหาร่างเล็ก ๆ นั้นอย่างไม่สะทกสะท้าน สีหน้าประหนึ่งว่าโกรธใครมาสักร้อยชาติ

ปึก!!!!

โอ้ย!!!! เลือดสด ๆ ที่แดงเข้ม ค่อย ๆ ซึมออกมาจากหน้าผากอันเกลี้ยงเกลาของร่างสูง

คุณ..ผมไม่ปล้ำคุณหรอก..ซวยจริง ๆ รอมาทั้งวัน พอมาเจอก็ดันต้องมาเจ็บตัว ชายหนุ่มบ่นไปพลางยกมือกุมหัวกดบาดแผลห้ามเลือดไป ดีนะที่โดนแค่เฉี่ยว ๆ ไม่อย่างนั้นท่าจะความจำเสื่อม

คนตัวเล็กยืนทำหน้าเสียเพราะเห็นเลือด.แล้วจึงเปลี่ยนเป็นทำหน้าพะอืดพะอมจะอาเจียน

นายเป็นใคร ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องการคำตอบ ก่อนตายขอทราบชื่อก่อนจะได้จองเวรได้ถูก ร่างบางคิดในใจว่าตัวเองคงไม่มีชีวิตรอดแน่ ๆ วันนี้

เป็นคนที่นายจ้างมาเป็นบอดี้การ์ดไงมือหนักอย่างนี้ไม่ต้องมง ไม่ต้องมีมันแล้วบอดี้การ์ด... คนที่อ้างตัวพูดอย่างอารมณ์เสีย

เป็นบอดี้การ์ดอย่างนั้นเหรอ!!! คนตัวเล็กกว่าทำหน้าไม่เชื่อถือ จะเป็นบอดี้การ์ดได้อย่างไง ดูสารรูปซิ ไม่มีทาง

ฉันไม่เชื่อ.ท่าทางนายไม่ให้เลย คาเมะบอกทันทีอย่างที่คิด บอดี้การ์ดอะไรใส่กางเกงยีนส์ขาด ๆ เสื้อยืดมอซอ แจ็คเก็ตหนัง อาวุธอะไรก็ไม่เห็นจะมี หน้าตาก็เกลี้ยงเกลา ดูหล่อจนเกินไปหรือเปล่า ไม่เห็นเหมือน แบร์ดพิท หรือริชาร์ด เกียร์เลย พูดไปสายตาก็มองสำรวจไปตั้งแต่หัวจรดเท้า คนถูกมองอยู่นานก้มลงมองตัวเอง แล้วก็ยักไหล่ไม่ยี่หระกับสภาพการแต่งตัวของตัวเอง

คุณครับ.ของอย่างนี้มันวัดกันที่ฝีมือไม่ใช่การแต่งตัว ชายหนุ่มบอกไปด้วยท่าทางยียวน รู้สึกพอใจกับท่าทางของคนตรงหน้าอย่างบอกไม่ถูก

อย่างไงก็ไม่เชื่อ. ดื้อจังแฮะ.เห็นตัวเล็ก ๆ อย่างนี้เถอะมือหนัก แถมยังใจสู้น่าดู เขาคิดในใจประเมินความปลอดภัยจากงานนี้ ดูท่าว่าจะไม่หมูเสียแล้ว..ฮ่า ฮ่า ฮ่า...

ไม่เชื่อ.นายอุเอดะเจ้าของโรงงานน้ำแข็งนั่นให้ฉันมาหานาย ร่างสูงไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงจึงบอกจุดประสงค์ของการมาในครั้งนี้ให้หนุ่มร่างเล็กหน้าหวาน ซึ่งต่อไปนี้จะเป็นนายจ้างของเขาได้ฟังในทันที

ถ้าฉันรู้ว่ามาแล้วต้องมาเจ็บตัวแบบนี้ ฉันไม่มาหรอก ไร้สาระชะมัด

แต่ก็ยังไม่วายบ่นออกมา บาดแผลเมื่อครู่เริ่มปวดตุ๊บ ๆ

ฉันจะไว้ใจนายได้อย่างไง... คาเมะลองหยั่งเชิงถามดู

ก็ดีนายไม่เชื่อฉันจะได้ไป ไม่เห็นอยากจะเป็นบอดี้การ์ดให้นายเลย กะอีแค่แฟนเก่าตามตื๊อแค่นี้ต้องจ้างคนคอยคุ้มกัน... ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียง

เย้ยหยันสุด ๆ ทำเอาคนตัวเล็กที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมยังไม่กล้าขยับเขยื้อนไปไหนถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากัน

ใครกันแฟนเก่าตามตื๊อจนต้องจ้างบอดี้การ์ด ช่างเป็นคนที่ไม่ได้เรื่องเลย แค่นี้ก็จัดการไม่ได้ ไม่ไหว ๆ... ร่างบางนึกตำหนิคน ๆ นั้นในใจกับความไม่ได้เรื่องเหลาะแหละ...

Tru....Tru....

เสียงเครื่องมือสื่อสารขนาดเล็กดังขึ้นขัดจังหวะความคิด คาเมะรีบก้าวเข้าไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและถอยกลับไปยืนที่เดิมภายในเวลาอันรวดเร็ว

คุณอุเอดะหรือฮะ... คนตัวเล็กถามออกไปทันทีด้วยความดีใจ ไม่มาให้เห็นตัว มาแต่เสียงก็ยังดี จะได้ถามไถ่กันได้

ผมติดต่อจ้างบอดี้การ์ดให้แล้วนะฮะ...

บอดี้การ์ดหรือฮะ คาเมะหันไปมองร่างสูงอย่างชั่งใจ และชักจะรู้สึกหมั่นไส้กับท่าทางกวน ๆ นั้นเสียจริง..

ฮะ....คิดว่าคงจะมาถึงแล้ว...

ฮะอยู่ตรงนี้แล้วฮะ คาเมะบอกอย่างไม่เต็มเสียงนัก เมื่อรู้ว่าคนที่ยืนกอดอกเก๊กแมนอยู่ข้างโต๊ะ คือคุณบอดี้การ์ดที่อุเอดะจ้างมาให้คุ้มครองตัวเอง...

ผมบอกเขาไปว่าคุณถูกแฟนเก่าก่อกวนจนไม่เป็นอันทำงานนะฮะ.....

หา!!...ฟะ..แฟน มะ..ไม่...อ้อฮะ.ได้ฮะ ร่างบางร้องเสียงหลง หน้าสวยส่ายไปมาจนหัวกระเซิง เหตุผลที่จ้างบอดี้การ์ด ทำไมมันฟังดูแย่อย่างนี้ล่ะ

ผมขอพูดกับเขาหน่อยได้ไหมฮะ...

ฮะ...ก็ได้... คาเมะตอบเสียงอ่อย พร้อมกับยื่นโทรศัพท์มือถือให้คนที่อ้างตัวเป็นบอดี้การ์ดอย่างไม่เต็มใจ

ขอบใจ... น้ำเสียงยังคงยียวนกวนประสาท จนร่างบางต้องทำปากยื่นสะบัดหน้าไปทางอื่น แต่หูก็คอยฟังว่าพูดอะไรกับเลขาฯ ของเขา...

อึม แต่คนตัวโตก็เพียงแค่ตอบรับคำสั้น ๆ เสียงในลำคอ นั่นยิ่งสร้างความเดือดดาลใจให้ท่านประธานคาเมะมากขึ้น อึม อึม อึม อะไรกัน พูดอย่างนี้แล้วใครจะไปรู้เรื่อง คาเมะคิดในใจอย่างไม่ค่อยพอใจกับท่าทางกวนประสาทนั้น

ตกลงฉันไปได้แล้วใช่ไหม นายคงไม่ต้องการบอดี้การ์ดแล้วมั้ง.. ชายหนุ่มถามเสียงห้วน ใช้หางตามองคนตัวเล็กกว่า และก็เดินออกไปอย่างไม่ใส่ใจ

เดี๋ยวนายชื่ออะไร ร่างบางร้องถามเสียงดุ ว่าเขาไว้เยอะจะพูดเพราะ ๆ มันก็กระดากใจ คำถามเลยดูห้วน ๆ จนจินอดที่จะอมยิ้มไม่ได้

ในที่สุดนายก็ต้องง้อฉัน ชายหนุ่มคิดอย่างกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ

เชื่อแล้วหรือไง

.......... ร่างบางเชิดหน้าใส่บอกให้รู้ว่าถึงเชื่อก็ไม่มีทางพูด เขาจึงตัดสินใจเดินกลับเข้ามาอีกครั้ง

ฉัน....อาคานิชิ จิน จินแนะนำตัวเองด้วยเสียงอันเคร่งขรึม

ฉันคาเมนาชิ คาซึยะ.. มาดท่านประธานกลับมาอีกครั้ง คาเมะแนะนำตัวเองด้วยน้ำเสียงเป็นทางการ

นายคงทราบรายละเอียดการจ้างครั้งนี้จากคุณอุเอดะเลขาฯของฉันแล้ว และก็วางท่าออกคำสั่งในทันที

อึม.คุณจ้างผมมาเป็นบอดี้การ์ดให้ เพราะถูกแฟนเก่าตามตื๊ออย่างหนัก เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ก็ไม่ให้รู้สึกแบบนั้นได้อย่างไง แค่แฟนเก่าตามตื๊อก็ต้องจ้างบอดี้การ์ด นี่ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ชายทาคุยะ คิมูระ ขอร้องให้มาช่วยหน่อยละก็ ไม่มีทางที่เขาจะรับงานไร้สาระนี้เด็ดขาด งานแรกของเขาก็เจอเรื่องบ้า ๆ เข้าแล้วไง..เฮ้อ!!!!! ยิ่งคิดก็ยิ่งพาลหมั่นไส้คนตัวเล็กตรงหน้านี้จริง ๆ

เอ่อ..คุณคงต้องตามผมไปทุกที่ อยู่กับผมตลอดเวลา โอ.เค. ไหม... คาเมะทำเสียงเข้มเพื่อปกปิดความอายกับเหตุผลที่อุเอดะยกขึ้นมาเป็นข้ออ้าง แล้วอย่างนี้เจ้าอ้วนนี่ไม่คิดว่าเขาเป็นคนเหยาะแหยะ อ่อนปวกเปียกแย่เหรอ ต้องคิดแน่ ๆ เลย ดูซิ..ยิ้มอยู่ได้...คนบ้า!!!

แน่นอน.นั่นมันหน้าที่ของบอดี้การ์ด จินพูดด้วยท่าทางยียวน

ก็ดีงั้นวันนี้เริ่มเลยแล้วกัน ตอนเย็นฉันมีงานเลี้ยงต้อนรับลูกค้าจากประเทศไทย ท่านประธานสั่งด้วยน้ำเสียงดังกังวานข่มขู่คนตรงหน้า

ได้อยู่แล้ว จินยักไหล่ตอบ ก่อนจะไปแหมะก้นลงบนเก้าอี้รับแขกตัวยาว กอดอกมองเจ้านายคนใหม่อย่างไม่ให้คลาดสายตา

การทำงานวันแรกกับเจ้านายตัวเล็กของคุณบอดี้การ์ดตัวโตก็เริ่มขึ้น จินจะคอยตามคาเมะไปทุกที่ที่สามารถจะไปได้ ยกเว้นภายในบริษัทที่หายห่วง เพราะพนักงานตั้งแต่หน้าประตูอาคารปฏิบัติหน้าที่กันอย่างเคร่งครัด มดยังต้องตรวจอาวุธเลย ข้อนี้เขารู้ดีที่สุดตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาในบริษัทแล้ว

จินนั่งมองท่านประธานตัวเล็กตรงหน้าด้วยสายตาสำรวจตรวจสอบ ในขณะที่คาเมะก้มหน้าก้มตาสนใจแฟ้มที่ยังไม่หมดไปจากโต๊ะเสียที อยู่ด้วยกันมาก็หลายวันแล้ว ทำงานไม่เคยหยุด เดี๋ยวก็ประชุม เดี๋ยวก็งานเลี้ยงไม่เห็นบ่นสักคำ ดูเป็นท่านประธานที่น่าเกรงขามไม่น้อย แต่พอโดนเขาขัดใจปุ๊บ ก็จะเถียงขึ้นมาทันที มีเหตุผลบ้างไม่มีเหตุผลบ้าง บุคลิกช่างต่างจากชายหนุ่มที่มุ่งมั่นตั้งใจกับงานเสียจริง ร่างสูงคิดไปพลางยิ้มไปในวันที่เจอกันครั้งแรกท่าทางตกใจกลัวจนลนลานพยายามป้องกันตัวเองจนไปคว้าที่เขี่ยบุหรี่มาปาใส่หัวเขา แม้จะเจ็บในวันนั้น แต่วันนี้กลับทำให้เขายิ้มได้เหมือนกันนะ คิดไปพลางยกมือขึ้นแตะแผลที่ติดพลาสเตอร์ยาไว้พลาง นับว่าเป็นการเจ็บตัวที่คุ้มค่าเสียจริง...

หลายวันต่อมา...

วันนี้มีงานเลี้ยงประจำปีบริษัท.คุณอุเอดะบอกนายแล้วใช่ไหม คาเมะเงยหน้าขึ้นมาถามร่างสูงที่นั่งอ่านนิตยสารเกี่ยวกับธุรกิจอยู่อย่างขมักเขม้น

อึม ตอบรับเสียงในลำคอ ในขณะที่มือยังเปิดหน้าต่อไป ไม่สนใจเงยหน้าขึ้นมองท่านประธานตัวเล็กแม้แต่น้อย

นายคงไม่คิดจะใส่ชุดนี้ไปหรอกนะ คาเมะชักฉุน ตาเรียวเล็กหรี่มองคุณบอดี้การ์ดที่ยังคงแต่งตัวสไตล์เดิม เสื้อยืดมอซอ กางเกงยีนส์ขาด ๆ แจ็คเก็ตตัวเดิม ที่ใส่มาเป็นชาติไม่เห็นเปลี่ยนตัวใหม่เสียที สงสัยซื้อไว้เป็นโหล คนตัวเล็กคิดอย่างหมั่นไส้

ถ้าใครเห็นเข้าจะว่าเอาได้ว่าฉันคบกับนักเลงข้างถนน... เมื่ออีกฝ่ายยังคงนิ่งเฉยไม่ขยับปากตอบโต้เหมือนทุกที ทำให้คนตัวเล็กรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อยเลยเหน็บแนมเข้าให้ นั่นจึงทำให้จินก้มมองเสื้อผ้าที่ตัวเองสวมใส่ แล้วก็ยักไหล่ให้หนึ่งทีเสมือนว่าที่คาเมะพูดไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย และก็ก้มหน้าก้มตาอ่านนิตยสารในมือต่อไป

ร่างบางได้แต่ยืนมองคุณบอดี้การ์ดตาเขียวปั๊ด..เออ..ทีใครทีมัน จำไว้

เมื่อถึงเวลาเย็น

ไปไหนของเขานะ...เจ้าอ้วน ได้เวลาไปงานแล้วด้วยซิ... ร่างบางกระฟัดกระเฟียด ยกนาฬิกาข้อมือเรือนงามขึ้นดูเป็นรอบที่ร้อย เมื่อบอดี้การ์ดจอมกวนหายตัวไปร่วม 20 นาที ยังไม่เห็นกลับเข้ามา

นี่ถ้าเจ้าพวกนั้นบุกเข้ามาฆ่าฉันตอนนี้ล่ะก็ ...ฉันจะตามมาหักคอนาย...เจ้าอ้วน คาเมะนึกในใจ รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกที่คนตัวสูงมาดกวนไม่อยู่ให้เห็น

หลังจากนั้นประมาณ 5 นาที ร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิทตัดกับผิวขาว ผมสีน้ำตาลอ่อนถูกจัดแต่งทรงได้อย่างสวยเนี๊ยบ ก้าวเดินเข้ามาในห้องทำงานของท่านประธานบริษัท คาเมนาชิ คาซึยะ

ร่างเล็กที่กำลังวุ่นวายกับการเก็บเอกสารสำคัญ ๆ ใส่กระเป๋าเพื่อเตรียมตัวจะไปงานเลี้ยงโดยไม่คิดจะรอคุณบอดี้การ์ดอีกต่อไป พอได้ยินเสียงประตูที่ถูกเปิดออกอย่างถือวิสาสะจึงเงยหน้าขึ้นมองในทันที และแล้วดวงตาเรียวสวยก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจ

ใครกันเข้ามาได้อย่างไง!!! สายตาสอดส่ายหาเจ้าที่เขี่ยบุหรี่อันเดิมที่เคยใช้ป้องกันตัว แต่ก็หาไม่เจอเสียแล้ว...ไปไหน!!! ตาย!! ตายแน่ ๆ คาเมะจัง!!!

ในระหว่างที่หาของป้องกันตัวไม่เจอ ไม่รู้จะทำอย่างไงจึงส่งสายตาข่มขู่ไปที่ชายคนนั้นไว้ก่อน ระหว่างที่จ้องตากันอยู่นั้น เอ๊ะ!! แววตาคุ้น ๆ สายตาแบบนี้ ตาที่มองแล้วรู้สึกแปลก ๆ มองทีไรหน้าใส ๆ ทำท่าจะแดงอยู่เรื่อยแบบนี้ ใช่เหรอ??

คาเมะยืนนิ่งมองร่างสูงที่ยืนทำเท่ห์อยู่ตรงหน้าประตูอย่างไม่เชื่อสายตา จนในที่สุดคนที่ยืนเก๊กมานานก็เริ่มเมื่อย.

นายไม่เคยเห็นคนหล่อหรือไงคาเมะ เจ้าของร่างอันทรงเสน่ห์ถามขึ้น ทำให้คนที่ไม่ค่อยมั่นใจในสิ่งที่เห็นต้องเปลี่ยนความคิดทันที คนที่กล้าทำท่าทางแบบนี้ใส่เขามีอยู่คนเดียว...เจ้าอ้วน!!!

ใครใช้ให้นายเรียกฉันว่าคาเมะ.... ทันทีที่รู้ว่าคนที่เข้ามาคือคุณบอดี้การ์ดอาคานิชิ จิน ท่านประธานก็แหวใส่ทันที บังอาจมาเรียกชื่อเฉพาะแบบนี้ได้อย่างไร อนุญาตให้แต่คนสนิทเรียกเท่านั้น นายเป็นใคร ไม่ให้เรียก...

ไม่ให้เรียกคาเมะ งั้นเรียก อึมคุณเต่าก็ได้ โอ.เค๊.. ร่างสูงทำปลายเสียงสูงเพื่อขอความเห็นชอบ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าคนถูกเรียกไม่ชอบ...ก็มันสนุกดีนิหน่าเวลาท่านประธานตัวเล็กทำท่าเหมือนเต่าสำลักน้ำ ตอนที่ทำอะไรเขาไม่ได้

ได้ผลทันตาเห็นคนที่ถูกเรียกว่าคุณเต่าทำตาโตใส่อย่างไม่พอใจ ฉันโกรธแล้วนะ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เรียกคาเมะก็ยังดูน่ารักกว่าคุณเต่านั่นแหละ ว่าแล้วก็เลยสะบัดหน้าพรืดไม่มองหน้ากวน ๆ นั้นเสียเลย

เออ คาเมะก็ได้ นายหมูอ้วน คาเมะได้โอกาสตอกกลับเข้าให้ รู้สึกดีขึ้นมาหน่อยเมื่อเห็นคนที่วางท่ากวนประสาทหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย... ชิ!!! สมน้ำหน้า

คนอะไรไม่ยอมรับความจริง..หมูอ้วน บ่นพึมพำตั้งใจให้อีกคนได้ยิน

จินได้ยินประโยคนั้นเข้าให้เต็มสองหู เขาค่อย ๆ ย่างสามขุมเข้ามาหาร่างบางที่ก้มหน้าซ่อนยิ้มจัดการปิดกระเป๋าเอกสาร

ถ้านายไม่เรียกชื่อฉันว่า..จิน..นายมีเรื่องแน่... เอาจริงแฮะ ทั้ง ๆ ที่ตัวเองเป็นคนเริ่มก่อนแท้ ๆ แต่พอโดนจี้ใจดำเข้าหน่อยทำเป็นโกรธ

คาเมะเงยหน้าขึ้นสบตาคู่นั้นอย่างท้าทาย ฉันไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ หรอก คนอย่างคาเมะไม่ยอมใครง่าย ๆ อยู่แล้ว

ทำไมนายจะทำอะไรฉัน ร่างบางเชิดหน้าท้าทาย แขนเรียวเล็กนั้นยกขึ้นตั้งกาดจะชกแน่ ๆ ถ้านายเข้ามา..

จินใช้มือและแขนแข็งแรงกว่าจับแขนเรียวเล็กนั้นไว้แน่น คาเมะมองตามมือนั้นอย่างตกใจ บังอาจมาแตะต้องเนื้อตัวฉัน ปล่อยนะ!!! ได้แต่นึกในใจ เพราะจริง ๆ ตัวชาไปหมดแล้วกับสัมผัสใกล้ชิดแบบนี้

แค่ฉันไม่ต้องทำอะไรนายก็แย่แล้ว. จินบอกด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์.คนตัวเล็กขมวดคิ้วเข้าหากันทันที

หมายความว่าไงไม่ต้องทำอะไรฉันก็แย่แล้ว และยิงคำถามทันทีอย่างไม่ยอมแพ้ ก็คนมันข้องใจ....

ก็หมายความว่า ฉันไม่ทำอะไร อยู่เฉย ๆ ให้แฟนเก่านายมาตามตอแย ลวนลาม ขืนใจ แค่นี้นายก็แย่แล้ว. จินยักคิ้วตอบ จงใจพูดอะไรที่มันเกินจริงให้คนฟังตกใจกลัว

ร่างบางทำหน้าตกใจอย่างปิดไม่มิด ลวนลาม ขืนใจ เจ้าบ้า...มีที่ไหนเล่า เรื่องอื่นต่างหากเล่าคาเมะค้านในใจ และก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติโดยเร็ว เมื่อนึกถึงเหตุผลที่แท้จริงของการจ้างบอดี้การ์ด อย่างนี้เขาก็แย่น่ะสิ ไม่มีคนคอยคุ้มกัน ถ้าพวกนั้นตามมาทำร้ายเขาอะไรจะเกิดขึ้นฉันต้องยอมแพ้นายอีกแล้วหรือเนี๊ยะ

แต่ไม่ได้หรอกถ้ายอมแพ้ก็ไม่ใช่คาเมะ

นายไม่ต้องมาขู่เลย วันนี้นายอยู่ห่าง ๆ ฉันไปเลยนะ ไม่จำเป็นไม่ต้องเข้าใกล้ คาเมะบอกอย่างต้องการเอาชนะไม่สนใจอะไรทั้งนั้น มั่นใจในมาตรการรักษาความปลอดภัยของโรงแรมพอสมควร

ครับผม..คุณเต่า.. จินก้มลงกระซิบเบา ๆ ชิดใบหูเล็กก่อนจะปล่อยมือและเดินออกไปร่างบางตกใจยืนตัวแข็งทื่อ.เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นอึ้ย.หน้าร้อน ๆ แฮะ. ทำไมใจเต้นแรงแบบนี้นะ ตึก ตึก ตึก โอ๊ย!!

เอ๊า....ยืนหน้าแดงอยู่ได้ ไม่ไปงานเลี้ยงหรือไง... จินถามเมื่อเห็นคนตัวเล็กยืนตัวแข็งไม่ไหวติง พอตั้งสติได้ก็คว้ากระเป๋าเอกสารโยนใส่ร่างสูงที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ

ไปซินายหมูอ้วน ร่างบางว่ากระทบเข้าให้อีกที แล้วจึงเดินออกไปจากห้องทำงานโดยเร็ว จินเดินถือกระเป๋าที่ถูกยัดเยียดให้เดินตามออกไปด้วยรอยยิ้มเป็นสุข

ภายในห้องบอลลูมใหญ่ของโรงแรมระดับ 5 ดาว สถานที่จัดงานเลี้ยง ผู้บริหารระดับสูงของธุรกิจส่งออกชื่อดังในญี่ปุ่นต่างก็มารวมกันในงานสังสรรค์วันนี้

คาเมะ เสียงนุ่มไม่แพ้ดนตรีคลาสสิคที่บรรเลงอยู่ในเวลานี้เรียกขึ้นมาแต่ไกล คนถูกเรียกหันไปมองต้นตอของเสียง และยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจสุด ๆ

ทักกี้.กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะ คิดถึงจังเลย แล้ว ..

กลับมาเมื่อเช้า มาถึงก็ได้รับมอบให้มางานนี้แทนคุณพ่อเลย... ทักกี้ตอบทันที ก่อนที่คาเมะจะถามจบ ถ้าคาเมะรู้ว่าเขาถูกคนเอาแต่ใจงอนเข้าให้อีกแล้วละก็ อายตายเลย.ร่างสูงจึงได้แต่ยิ้มให้คาเมะอย่างใจดี

ทักกี้ หรือทาคิซาว่า ฮิเดอากิ ประธานบริษัททาคิซาว่าซึ่งประกอบธุรกิจส่งออกอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์คุณภาพเยี่ยม ทักกี้สนิทสนมกับคาเมะเป็นอย่างมากจนดูเหมือนเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดกันเลยทีเดียว เนื่องจากทักกี้เป็นลูกชายคนเดียวของเพื่อนพ่อที่คุ้นเคยกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ นี่ก็เพิ่งกลับจากอเมริกาเพราะไปติดต่อธุรกิจ พร้อมกับเดินทางไปรับแฟนที่เพิ่งเรียนจบกลับญี่ปุ่น ว่าแต่ทำไมไม่เห็นมาด้วยกัน...

เป็นไงบ้างดูสีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะ... ทักกี้ถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใยน้องชายต่างสายเลือด ตัวก็เล็กแค่นี้อายุก็ยังน้อยต้องมารับผิดชอบบริษัทใหญ่ขนาดนี้เพียงลำพัง

เอ่อ....คงเป็นเพราะไม่ค่อยได้พักผ่อนน่ะฮะ คาเมะเลือกที่จะไม่บอกเรื่องฆาตกรรมให้ร่างสูงตรงหน้าฟัง แม้จะรู้ว่าไว้ใจเชื่อใจได้ ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อยากให้คนที่ใกล้ชิดพลอยเดือดร้อนไปด้วย และอีกอย่างเจ้าคนชั่วนั่นเป็นญาติผู้ใหญ่ของคนรักทักกี้ด้วย...

อย่าหักโหมนักนะคาเมะ...ถ้านายเป็นอะไรไปบริษัทก็แย่เหมือนกัน มือหนายกขึ้นวางลงบนกลุ่มผมนิ่มด้วยความห่วงใย ทำเสียงที่ทอดนุ่มนั้นทำให้คนตัวเล็กยิ้มออกมากับความใจดี

ฮะขอบคุณฮะ

ความสนิทสนมที่แสดงออกมาอย่างไม่เกรงสายตาใครทำให้ร่างสูงที่ยืนอยู่อีกมุมหนึ่งของงานนึกขัดลูกตาไม่น้อย