Play_boy part 9
posted on 17 Dec 2006 13:21 by cinxiah in fic-play-boyณ ห้องเรียน ม.ปลาย ปี 3 ห้อง เอ
ระหว่างคาบเรียน อาจารย์ทาคาโกะ กำลังสอนวิชาภาษาอังกฤษอยู่อย่างเมามัน(คนเดียว) เพราะนักเรียนต่างก็นั่งสัปหงก น้ำลายยืดกันเป็นทิวแถว....บ้างก็
นั่งคุย...แม้แต่เคอิจิโร่กับคาเมะก็ยังแอบนั่งคุยกัน...นัดแนะไปเที่ยววันสุดสัปดาห์
นายไปไม่ได้เหรอคาเมะ...... เคอิจิโร่กระซิบถามเบา ๆ
อือ...ต้องถามจินก่อน........ กลายเป็นประโยคฮิตติดปากคาเมะไปแล้ว
ไม่ว่าเคอิจิโร่ หรือเพื่อนคนไหนจะชวนไปไหน...คาเมะก็มักจะปฏิเสธด้วยคำว่า ต้องถามจินก่อน... เคอิจิโร่เลยได้แต่นั่งถอนหายใจ......คิดว่าคาเมะกับจินคงเป็นอะไร ๆ กันไปนานแล้ว...เป็นเพื่อนก็ยังดี...(เฮ้อ...น่าสงสาร เดี๋ยวคนแต่งนึกก่อน..แล้วจะหาคู่ให้...)
ถ้าอย่างนั้น...เย็นนี้ไปฮาราจูกุกัน...ไปกับฉันจินคงไม่ว่าหรอก...
เคอิจิโร่ยังตื้อ...ให้ไปเดินซื้อของกันหลังเลิกเรียน
ไม่ได้หรอก....ตอนเย็นจินมารับ.... คาเมะยังปฏิเสธเสียงแข็ง ตามองกระดานแต่ปากก็พูดกับเคอิจิโร่...ที่ยังคะยั้นคะยอให้ไป
ถ้าอย่างนั้น...เรารอจินมารับแล้วค่อยขออนุญาตก็ได้... เคอิจิโร่เสนอความเห็น...ซึ่งจริง ๆ แล้วคาเมะก็อยากไป จะได้ถือโอกาสโทรศัพท์ไปหาโชคุงด้วย...แต่ก็กลัวจินจะบึ้งเข้าใส่อีก พักนี้ไม่รู้เป็นอะไร พูดถึง เคย์จังทีไร หน้าบึ้งทุกที
ตกลงว่าไงล่ะ คาเมะ.... เคอิริโร่ ยังคงเซ้าซี้ เสียงดังขึ้น ทำให้ทั้งอาจารย์และเพื่อน ๆ ต่างก็หันมามอง...รวมทั้งคน ๆ หนึ่งที่นั่งอยู่หลังห้อง ซึ่งตั้งใจฟังสองคนนี่กระซิบกระซาบมาตั้งแต่ต้นชั่วโมง ด้วยแววตาเศร้าสร้อย........
สองคนนั่น...เคอิจิโร่ กับ คาซึยะ...มีปัญหาอะไรหรือเปล่า... อาจารย์หยุดสอนทันที ถามด้วยความสงสัย แต่สายตาคาดโทษอย่างเห็นได้ชัด
ปะ ปะ เปล่าครับ... เคอิจิโร่รีบตอบ ก้มศีรษะขอโทษ
ดี...ถ้าอย่างนั้น อ่านประโยค ที่ 5 หน้าที่ 55 แล้วแปลให้เพื่อน ๆ ฟังหน่อยซิ อาจารย์บอกเสียงขรึม เคอิจิโร่หน้าเอ๋อ อะไรกันเมื่อกี้ยังหน้า 35 อยู่เลย เรียนไปถึงหน้า 55 แล้วเหรอ เคอิจิโร่เปิดหนังสือด้วยความรีบร้อน ข้ามไปข้ามมาอยู่หน้า 54 กับ หน้า 56 อยู่อย่างนั้น จนในที่สุดก็เจอ ด้วยความช่วยเหลือของ......
คุซาโนะ ที่นั่งอยู่ข้างหลัง....
เออ...I come.from.เออ......
ครืด........
เสียงประตูห้องเรียนเปิดออกพร้อมกับร่างบอบบางในชุดฤดูหนาวที่สวยสดใส หนุ่มน้อย ตาโต แก้มป่อง น่ารัก น่าชัง หยุดยืนหน้าห้อง ยิ้มหวาน ตั้งใจจะกระชากใจคนมอง......
ขอโทษครับ..... เสียงก็ไพเราะ ต่างตกตะลึงในความงาม เอ้ย ในตัวคนที่ก้าวเข้ามาขัดตาทัพช่วยชีวิต เคอิจิโร่ได้อย่างหวุดหวิด...
คือ ผม โทโมฮิสะ ยามะชิตะ เพิ่งย้ายมาเรียนวันแรก พอดีมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นนิดหน่อย ทำให้มาเข้าเรียนช้า ขอโทษจริง ๆ ครับ ยามะพีโค้งศีรษะอย่างนอบน้อม ไม่ทันได้สังเกตเห็นใครคนหนึ่ง นั่งตกตะลึงมากกว่าคนอื่น ตกใจ ไม่คิดว่าจะได้เจอกันที่นี่ ดีใจ ที่ได้เจอเพื่อนเก่า กำลังคิดถึง
อ๋อ....ยามะชิตะคุงนี่เอง....ไปนั่งข้าง ๆ คุซาโนะก็แล้วกัน... อาจารย์ทาคาโกะชี้ไปที่ว่างหลังห้อง คนที่ถูกเอ่ยชื่อยิ้มแป้น...ได้เพื่อนนั่งแล้ว ยามะพีเห็นแล้วก็ส่งยิ้มให้เช่นกัน...
ขอบคุณครับอาจารย์ ยามะพีเดินจะไปนั่งข้าง ๆ คุซาโนะ...พลันสายตากลมโตก็ประสานเข้ากับดวงตาเรียวเล็ก
คาเมะ.......
พีจัง..........
สองร่างโผล่เข้ากอดกันอย่างไม่เกรงใจใคร.........
คาเมะเป็นอย่างไรบ้าง โทรไปหาที่บ้านก็บอกว่าไม่รู้ ไม่อยู่ ไม่เห็น ถามอะไรก็ไม่ตอบ พอขอสายโชคุง เท่านั่นแหละ เขากระแทกหูโทรศัพท์ใส่ฉันทันที...ฉันเลยไม่รู้ว่านายเป็นตายร้ายดีอย่างไง ดีใจจังเลยที่ได้เจอนายอีกครั้ง...คาเมะ..ฉันคิดถึงนายที่สุดในโลกเลย.......... เฮ้อ....ยามะพีพูดไม่ปล่อยให้ตัวเองและคนฟังได้หายใจ บอกให้รู้ว่าคิดถึงมากขนาดไหน.............
รู้แล้วว่าคิดถึง.....นายเล่นพูดเป็นชุดไม่หยุดหายใจเลย... คาเมะต่อว่ายิ้ม ๆ คุยกันอยู่สองคน...กอดกันกลมอีกต่างหาก ท่ามกลางความอิจฉาของ(คนแต่ง) ทุกคน
กระแอม...แอม... อาจารย์ทาคาโกะ ยืนกอดอกมอง กระแอมเบา ๆ เมื่อเห็นว่าสองร่างบางยังคุยกันไม่จบ...เหมือนไม่เห็นศีรษะอาจารย์...........
ขอโทษครับ ขอโทษครับ คาเมะและยามะพีต่างก็หันไปมองอาจารย์
ยิ้มเก้อ ๆ
เอาล่ะ ไหน ๆ ก็ได้ต้อนรับเพื่อนใหม่แล้ว วันนี้พอแค่นี้ก็แล้วกัน เคอิจิโร่ แปลประโยคที่ 5 หน้าที่ 55 เป็นการบ้านพิเศษส่งครูด้วยนะ....วันนี้พอแค่นี้จ๊ะ....... อาจารย์ทาคาโกะเก็บของเดินออกจากห้องไป และในทันที เสียงอื้ออึงก็ดังขึ้น พวกที่ไม่รู้จักต่างก็สนใจมอง แน่ละ...อยากรู้กันทั้งนั้น ทำไมคาเมะเพิ่งจะเข้ามาเรียน....
.แต่ยามะพีรู้จัก และทำไมถึงรู้จักยามะพี....เมื่อทักทายเพื่อนใหม่ได้ครบทุกคนแล้ว.....ยามะพีก็ได้มีโอกาสคุยกับคาเมะจริง ๆ จัง ๆ เสียที
คาเมะ นายไปอยู่ที่ไหนมา แล้วยัยนัตสึมิ...อุ๊บ......... คาเมะรีบตะครุบปากยามะพีไว้ทันก่อนที่จะหลุดปากออกมามากกว่านี้ ตามด้วยเสียงหัวเราะกลบเกลื่อน
ฮา ฮา ฮา ยามะพีทำไมนายถึงมาเรียนที่นี่ได้ล่ะ..... เปลี่ยนเรื่องไปก่อน ให้ไปสนใจเรื่องของยามะพีไปก่อน เมื่อเห็นเคอิจิโร่นั่งอยู่ข้าง ๆ
พอดีคุณพ่อไปประจำที่ประเทศไทยแล้ว ฉันเลยขอมาอยู่กับพี่อายะ และเข้าเรียนที่นี่ โชคดีชะมัดเลยที่ได้เจอนาย คิดถึงจริง ๆ นะนี่.... ยามะพีกอดคอคาเมะอีกครั้ง ให้สมกับความคิดถึง
นายกอดฉันซะแน่นเลย หายใจไม่ออกแล้ว.......... คาเมะร้องประท้วง
ไม่รู้สิ รู้ว่ายามะพีเป็นเพื่อน แต่ทำไมรู้สึกว่าไม่อยากให้กอด....ใจมันคิดถึงอ้อมกอดแน่น ๆ อุ่น ๆ ของจิน....
เมื่อก่อน ฉันกอดยิ่งกว่านี้ยังไม่เห็นเป็นอะไรเลย......... ยามะพีพูดแล้วก็
ทำท่าจะหอมแก้มคาเมะเข้าให้อีก.....คาเมะรีบหลบ....ไม่เอา...จะให้จินหอมคนเดียว..(คนแต่งก็สงวนสิทธิ์)
ทำไมล่ะ....นั่นแน่ มีอะไรหรือเปล่า.... ยามะพีเหล่ตามอง.....ตากลมโตเจ้าเล่ห์มาก.......
เออ......เปล่า....เปล่า....เสียหน่อย.... คาเมะหลบตา...เสหันไปมองทางอื่น.ส่วนเคอิจิโร่หลังจากนั่งฟังเพื่อนรักเขาคุยกัน กอดกันกลม คุยแบบไม่สนใจใครแล้ว ก็สะกิดแขนคาเมะ....เบา ๆ
คาเมะ คาเมะ....แนะนำบ้างซิ......... เคอิจิโร่กระซิบถามใกล้ ๆ หู คาเมะถึงกลับสะดุ้ง ทำหน้าเหรอหรา แววตาไม่พอใจเล็ก ๆ ไม่ชอบให้ใครทำแบบนี้ ถึงแม้จะเป็นเพื่อนก็เถอะ ยามะพีได้แต่มอง อย่างเก็บรายละเอียดไม่เจอกันแค่ไม่กี่เดือนทำไมคาเมะกลายเป็นคนถือตัวขนาดนี้นะ.
เออ....เคย์จัง นี่ โทโมฮิสะ ยามะชิตะ.... คาเมะผายมือไปที่ยามะพี
พีจัง...นี่เคอิจิโร่ โคยาม่า.... ผายมือไปที่เคอิจิโร่ ทั้งสองคนยิ้มให้กัน.......เป็นมิตร.....
ยินดีที่รู้จักครับ.......เรียกเคย์จังเหมือนคาเมะก็ได้ครับ.... เคอิจิโร่ ยื่นมือไปข้างหน้าแสดงความรู้จัก ยามะพีมองมือนั่นนิ่ง ๆ ไม่ยื่นไปสัมผัส....ไม่ได้รังเกียจ...แต่จับไม่ได้......ไม่กล้าลอง....ได้แต่ยิ้มให้.....
ยินดีที่รู้จักครับ......... บอกพร้อมรอยยิ้มกระชากวิญญาณจากนั้นก็เดินไปนั่งข้าง ๆ คุซาโนะ...แนะนำตัวเองกับคุซาโนะเป็นที่เรียบร้อย....ไม่มีการสัมผัสตัวอีกเช่นกัน....ยามะพีเริ่มสังเกตเห็นอะไรบางอย่างระหว่างคุซาโนะกับเคย์จัง.....โดยเฉพาะสายตาที่มองเคอิจิโร่....(หาคู่ให้แล้วนะเคย์จัง..) นิสัยลูกท่านทูตชอบสานสัมพันธไมตรี...จัดการชักนำให้มาอยู่กลุ่มเดียวกันเสียเลย.....นั่นยิ่งทำให้อาการเขินอายของคุซาโนะแสดงออกมาได้ชัดเจนมากขึ้น....ยามะพีได้แต่ยิ้ม...มีเรื่องสนุก ๆ น่ารัก ๆ แบบนี้ด้วยเหรอ แอบชอบแต่ไม่กล้าเข้าใกล้ ไม่กล้าพูดใช่ไหม...ยามะพีจัดให้.....
พีจัง....ฮิโระ...เย็นนี้เราไปซื้อของที่ฮาราจูกุกันไหม... เคย์อิจิโร่....ชวน....
เมื่อโรงเรียนเลิกแล้ว...
ไปซิ ไป... ยามะพีพยักหน้าหงึก ๆ ไม่ปฏิเสธ อยากไป อยากไป ส่วน
คุซาโนะ ให้ไปก็ไป ยิ่งไปกับคนที่แอบชอบยิ่งอยากไป.....
คาเมะไปด้วยใช่ไหม.... ยามะพีหันไปถามคาเมะเมื่อเห็นนั่งเงียบไม่พูดไม่จา
เดี๋ยวจินมารับ......... คำตอบเหมือนเดิม ต้องถามจินก่อน เดี๋ยวจินมารับเป็นคำตอบที่ยามะพีไม่เข้าใจ....เคอิจิโร่ทำหน้าเซ็ง ๆ คุซาโนะ...ตั้งใจฟัง.......
ใครเหรอ...จิน.... ยามะพีทำตาบ้องแบ๊วถามอย่างสงสัย
เพื่อนฉันน่ะ....เออ...แล้วจะเล่าให้ฟัง.... คาเมะกระพริบตาให้ยามะพี บอกให้รู้ว่าอย่าเพิ่งถาม... เล่าให้ฟังตอนนี้ไม่ได้....เด็กฉลาดหลักแหลมอย่างยามะพีมีหรือจะไม่เข้าใจ....ยิ้มรับ
คาเมะตาเจ็บเหรอ..... ยามะพีทำหน้าซื่อถามยิ้ม ๆ คาเมะหน้าเอ๋อ เมื่อโดนเพื่อนรักแกล้ง....ก่อนจะมองค้อนเข้าให้........จำไว้นะพีจัง...จำไว้.....
ตกลงนายไม่ไปเหรอ...คาเมะ..... ยามะพีถาม.....เมื่อโดนขว้างค้อนให้แล้วคงจะพอใจ...
อือ....ไม่ไปหรอก.... คาเมะบอกเสียงเศร้า ๆ เพราะอยากไป....จะได้โทรไปหาโชคุง....ให้ยามะพีโทรให้.....เผื่อจะฟลุ๊ค.....
ถ้าอย่างนั้น...เรารอเป็นเพื่อนนะ... 4 โมงกว่าแล้ว เดี๋ยวจินก็คงมา เคอิจิโร่บอก...นั่งลงข้าง ๆ คาเมะ...ตามด้วยเพื่อน 2 สอง ที่นั่งรอเป็นเพื่อนยามะพีก็จ้อไม่หยุดกับคาเมะ....แต่ก็ลอบมองเห็นเคอิจิโร่คุยกับคุซาโนะ....สำเร็จ...ไปหนึ่งขั้น....(มาวันแรกก็เฮี้ยวซะแล้ว...พีจัง)
เลย 4 โมงเย็นไปนานแล้ว....จินก็ยังไม่มา...5 โมงก็แล้ว....5 โมงครึ่งก็แล้ว...ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของจิน จะหกโมงเย็นแล้วนะ คาเมะเริ่มเงียบเสียงคุยลง เหลือแต่ คุซาโนะเป็นฝ่ายพูดมากขึ้น....ยามะพีก็คุยกับเคอิจิโร่....แต่ไม่ยอมเข้าใกล้เกิน 10 เซนติเมตรเช่นเคย.....
คาเมะ หกโมงเย็นแล้วนะ....จินยังไม่มารับเลย... เคอิจิโร่เป็นฝ่ายพูดขึ้น....จับบ่าเล็ก ๆ นั้นบีบเบา ๆ ร่างเล็ก ๆ ก้มหน้างุด..มองมือตัวเอง
จินคงติดธุระมั้ง......... คาเมะบอกไป....แก้ตัวแทนจิน หรือ ปลอบใจตัวเองกันแน่.....
ถ้าอย่างนั้นเราไปซื้อของที่ฮาราจูกุกันเถอะ ไปหาอะไรกินกันด้วย ฉันหิวแล้ว ยามะพีเป็นฝ่ายชวน....ชักเริ่มหิวแล้ว....
ใช่....คาเมะไปเถอะ...ไปหาอะไรกินก่อนแล้วค่อยกลับบ้าน....ยังไงก็ไม่รู้ว่าจินจะมารับเมื่อไหร่...ไปนะคาเมะ...เดี๋ยวพวกเราไปส่งที่บ้าน.... เคอิจิโร่สนับสนุนเต็มที่เลย...นั่งรอนาน ๆ ชักเหมื่อย ชักหิว....แม้แต่คุซาโนะยังส่งสายตาอ้อนวอน..คาเมะคิดอย่างละล้าละลัง...อยากไปก็อยากไป อยากกลับบ้านก็อยากกลับ...แต่จินก็ไม่มารับ....กลับเองก็ได้...แต่อารมณ์ชักเริ่มงอน......
อึม......ก็ได้.... รับคำ...เพราะหิว...เพราะงอน.....
Yes!!!!!!!!!!
เคอิจิโร่ ทำเสียงพร้อมท่าทาง ทำให้ทั้ง คาเมะ ยามะพี คุซาโนะต้องหัวเราะออกมา จากนั้น 3 หนุ่ม 3 น่ารัก....ก็เดินออกจากโรงเรียน. โบกรถแท็กซี่ไปสถานที่หมาย ฮาราจูกุ บัตรเครดิตที่โชคุงให้มาถูกใช้จริง ๆ ก็งานนี่แหละ ข้าวของมากมายเต็มไม้เต็มมือ....เข้าร้านโน้น ออกร้านนี้อยู่กับยามะพีสองคน......ในขณะที่ยามะพีชำเลืองมองไปด้านหลัง......ตรวจสอบผลงาน....
ฮิโระ...ปากนายเปื้อนน่ะ.... เคอิจิโร่บอก.........
ไหนตรงไหน.... คุซาโนะ....พยายามจะเช็ดตามที่เคอิจิโร่บอก....แต่ก็ไม่ถูกที่สักที....
มา....ฉันเช็ดให้.... เคอิจิโร่หยิบผ้าเช็ดหน้าของตัวเองขึ้นมาเช็ดมุมปากให้อย่างเบามือ.....คุซาโนะ..ได้แต่ยืนเขิน ๆ ตัวแข็งทื่อ...ให้เคอิจิโร่เช็ดให้.....ปากแดง ๆ แก้มแดง ๆ นั้นสะดุดตาเคอิจิโร่เข้าอย่างจัง....ทำไมมองข้ามไปนะ....เรียนด้วยกันมา
ตั้ง 3 ปี ไม่เคยมอง.....
คาเมะมองตามสายตายามะพียิ้ม ๆ แต่แล้วก็รู้สึกว่ามันดึกแล้ว.....ก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ
ยามะพี...กลับบ้านกันเถอะ...สองทุ่มกว่าแล้ว.. คาเมะบอกด้วยท่าทางร้อนรน
จริงด้วย...เดี๋ยวพี่อายะเป็นห่วงแย่เลย.... ยามะพีเห็นด้วย รีบเดินเข้าไปบอกเพื่อนทั้งสองคนที่ต่าง....ยืนเขินกันเอง....
เคย์จัง.......ฮิโระ...กลับกันเถอะ...ดึกแล้ว... ยามะพีบอก...ใช้สายตามองนาฬิกา เพราะมือไม่ว่าง ถุงเต็มมือไปหมด.........
เออ...กลับ ๆ ไปส่งคาเมะก่อนนะ.... เคอิจิโร่บอก...เพราะบ้านคาเมะอยู่ใกล้ที่สุด....
หลังจากนั้นไม่นานนักรถแท็กซี่ก็จอดลงหน้าบ้าน อาคานิชิ....ยามะพีมองหน้าคาเมะด้วยความแปลกใจ....ว่าคาเมะรู้จักเจ้าของบ้านนี้ได้อย่างไร....รวยมากเลยนะ....รู้จักกันไม่เห็นเล่าให้ฟังเลย....แล้วพี่อายะก็ทำงานเป็นเลขาฯ ประธานบริษัท อาคานิชิ แอดวานซ์ อินโฟร์ เซอร์วิส (ประเทศญี่ปุ่น) จำกัด (มหาชน) หรือที่รู้จักกันในนาม AAIS คาเมะมองสายตายามะพีก็รู้ว่าคิดอะไรอยู่ แต่อธิบายตอนนี้ไม่ได้.....ไม่มีเวลาแล้ว....
เราไปก่อนนะ...วันจันทร์เจอกัน...พีจังแล้วเราจะโทรไปหานะ.... คาเมะรีบลงจากรถเดินเข้าบ้านไปทันที...ไม่รอช้า...ลืมว่าต้องงอนจินไปเสียสนิท
คาเมะเดินถึงหน้าบ้านใหญ่....ซึ่งเป็นทางผ่านไปบ้านเล็ก......
กาฝาก......... เสียงดัง ๆ อย่างเคียดแค้นดังขึ้นมาจากพุ่มไม้ พร้อมกับเจ้าของเสียงก้าวย่างออกมาช้า ๆ อย่างเย่อหยิ่ง
ทามากิ.... คำพูดลอดไรฟันที่รอดผ่านริมฝีปากบาง มีเพียงตัวเองเท่านั้น
ที่ได้ยิน
ไง....อยู่บ้านเขา....แล้วยังกลับบ้านดึก..หัดเกรงใจคนอื่นเขาเสียบ้าง....เป็นแค่เด็กข้างถนน ไม่มีหัวนอนปลายเท้า ดูซิทำตัวอย่างกับเป็นลูกผู้ดี...คิดเหรอว่าจินจะเลี้ยงแกไปได้ตลอด....พอเขาเบื่อเขาก็ทิ้งแก...เหมือนที่ทิ้งคนอื่น ๆ นั่นแหละ....ขนาดจุนโนะที่ว่ารักนักรักหนา....จินยังทิ้งได้เลย... ทามากิพูดไปพร้อมน้ำเสียงเย้ยหยันสุด ๆ โกหกไปว่าจินเป็นฝ่ายทิ้งจุนโนะ....ทั้ง ๆ ที่ตัวเองเป็นคนทำเรื่องแท้ ๆ คาเมะได้แต่ยืนฟังนิ่ง ๆ (อารมณ์นางเอกละครช่อง 7 เลย) ทำเป็นไม่สนใจ....เพราะใจน่ะไปถึงบ้านหลังเล็กแล้วเห็นรถจินจอดอยู่...แสดงว่ากลับมาแล้ว....
ฉันพูดก็ฟังซิ...ไม่ใช่ทำหูทวนลม.... ทามากิตะคอกใส่...เมื่อเห็นคาเมะไม่หันมามองแม้แต่หางตา....
นี่ไปซื้ออะไรมาเยอะแยะ.... ทามากิเดินเข้ามากระชากถุงไปจากมือคาเมะรื้อค้นข้าวของในถุงจนกระจุยกระจาย ชิ้นไหนที่หล่นก็ไม่คิดจะเก็บ...(ฉันดูละครหนี้ชีวิต มากไปหรือเปล่านี่...คนแต่ง) คาเมะได้แต่มอง....ด้วยความอดทน.....จินบอกว่าให้อดทน...และก็สัญญากับจินไว้แล้ว...
ไร้มารยาท... คาเมะพูดเพียงสั้น ๆ กระชากถุงกลับคืนมาอย่างเร็วและแรง
แกว่าใคร.... เสียงดังมาก....ด้วยความไม่พอใจ...ที่ถูกด่ากลับ....
ใครไร้มารยาทก็ว่าคนนั่นแหละ... คาเมะบอก...เชิดหน้าหยิ่ง ๆ มาทำอย่างนี้กับฉัน....เกิดมายังไม่มีใครกล้า...เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย ทามากิได้ยินก็ได้แต่เต้นเร่า ๆ ยกมือขึ้นหวังจะฟาดหน้าขาว ๆ ให้เป็นรอย แต่คาเมะไวกว่า....คว้าข้อมือนั้นไว้ได้....ตามด้วยหมัดเล็ก ๆ แต่หนักหน่วง ซัดเข้าไปเต็มท้องทามากิ....( ฮา ฮา ฮา สะใจคนแต่ง.....แม่เลี้ยงใจร้าย)
โอ้ย..... ทามากิกุมท้องแน่น...จุก เจ็บ คาเมะปล่อยมือ...ก่อนจะเก็บของที่หล่นเกลื่อนกลาดขึ้นมา รีบเดินเข้าบ้านเล็ก ไม่หันไปมองนางมารร้ายแต่อย่างใด.....
คาเมะก้าวเข้าไปในบ้านด้วยรอยยิ้มสะใจ...หมั่นไส้นัก...ต้องเล่าให้จินฟังเสียหน่อย....แต่แล้วรอยยิ้มบนใบหน้าก็หุบลงฉับพลันทันใด เมื่อเห็นหน้าตาบึ้งตึงของจิน... มองตรงมาที่หน้าประตูบ้าน...จินยังอยู่ในชุดเดิม.....แต่ไม่เรียบร้อยเหมือนเดิมเน็คไทถูกรูดลงมาอยู่กลางอก....แขนเสื้อถูกพับขึ้นไปอย่างลวก ๆ ชายเสื้อถูกดึงออกจากกางเกง....ตรงหน้ามีแก้วเหล้าวางอยู่.....ดูเหมือนจะยังไม่ได้แตะ....ความร่าเริงเมื่อครู่หายไปกลายเป็นความประหม่าเข้ามาแทนที่...เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของจิน......จะไปกลัวอะไร....ก็จินไม่ไปรับนี่นะ...ดูซิตัวเองมานั่งกินเหล้าสบายใจอยู่บ้าน.....
จิน....เออ...จินกลับมานานแล้วเหรอ.... แต่แล้วกลับพูดออกมาอีกอย่าง...ไม่ชอบให้จินเป็นเป็นแบบนี้.....จินไม่พูด ไม่ตอบ....ทำเป็นมอง โทรทัศน์.....แถวบ้านเรียกงอน...เพลย์บอยงอนครับท่าน....
จิน....จินพูดกับเราหน่อยซิ.... นั่นแหละ...ในที่สุดตัวเองก็ต้องเป็นฝ่ายง้อ..คาเมะเขย่าแขนจินเบา ๆ มองหน้าจินนิ่ง
ไปไหนมา.... คำเดียวสั้น ๆ
ไปซื้อของกับเคย์จัง กับ... พูดยังไม่ทันจบ...จินได้ยินชื่อนี้ปุ๊บ หันมามองหน้าคาเมะปั๊บ
ทำไมต้องไปกับเคอิจิโร่... ถามน้ำเสียงดุดัน...หันมามองอย่างคาดคั้น....สายตาตัดพ้อ ไม่พอใจ คาเมะได้ยินแล้วชักจะมากไปแล้วนะ....จะมาตวาดกันแบบนี้ได้อย่างไร ตัวเองไม่ไปรับแล้วยังจะมาว่าอีก....
แล้วทำไมจินไม่ไปรับ... คาเมะย้อนกลับ...หน้าบึ้ง ปากเชิด....งอนกว่า...
ไปแล้ว ไม่เจอ...แล้วทำไมไม่รอ.... จินยังถามกลับ ไม่ตอบคำถามว่าทำไมไปรับช้า...ก็เพราะทามากินะซิ ไปที่บริษัท ไปเอาอกเอาใจจนออกนอกหน้า ทำมากกว่า แม่เลี้ยง....ทำเอาคนทั้งบริษัทมองด้วยความสงสัย....กว่าจะจัดการได้...ก็เล่นซะเหนื่อย..ออกจากบริษัทก็ห้าโมงกว่าไปแล้ว...
ไปตอนกี่โมง กี่ยาม...เรารอจินหิวจนท้องกิ่ว เลยไปหาอะไรกินกับเคย์จัง
พีจัง แล้วก็ฮิโระ...ใครกันแน่ที่ผิดนัด...เรื่องอะไรมาโมโหใส่เรา โกรธแล้วด้วย...
คาเมะบอกเป็นชุด เดินเข้าห้องไปเลย ของที่ซื้อมาฝากก็ไม่ต้องให้มันแล้ว...เพราะประกาศไปแล้วว่า.......โกรธ........
จินมองตามด้วยอารมณ์ที่เย็นลง...เริ่มต้นด้วยความเป็นห่วง...เห็นกลับบ้านดึกแต่พอได้ยินชื่อ เคอิจิโร่....ความห่วงกลายเป็นความหึง....ก็มันหวงนี้นะ...จะเข้าไปง้อก็กระไรอยู่....
TRU..TRU..TRU
สวัสดีครับ....นากามารุ ยูอิจิครับ... เสียงเป็นทางการอย่างน่าหมั่นไส้
ฉันเอง.... อารมณ์หงุดหงิด....
ฉันไหนหรือครับ ผมไม่มีเพื่อนชื่อฉันครับ.... ยูอิจิยิ้มกริ่ม กรอกเสียงไปตามสายไม่ได้ยิ้มที่จินโทรมา...แต่ยิ้มเพราะนึกถึงใบหน้าหวาน ๆ ตาโต ๆ แก้มป่อง ๆ ของคนที่พบเมื่อเช้า...อยากรู้จัก...พรุ่งนี้ต้องไปสืบประวัติที่ฝ่ายทะเบียนเสียหน่อย.....
ไอ้ยู...นายเลิกทำเสียงน่าหมั่นไส้ได้แล้ว.....ว่างไหม...เจอกันที่ร้านเดิมนะ... จินไม่มีอารมณ์จะเล่นด้วย....บอกไปเลย...ไม่อ้อมค้อม...
เออ....รู้แล้วว่าเป็นนาย...แต่ไม่ไปโว้ย ไม่ว่าง....พรุ่งนี้ต้องไปดูงานที่โรงเรียนแต่เช้า....มีอะไรโทรคุยได้ไหม... ยูอิจิเปลี่ยนเสียง เมื่อได้ยินเพื่อนตะคอกใส่
ที่โรงเรียนมีอะไรดีหรือไง...ทำไมถึงไปดูงานที่โรงเรียน..ปกติพ่อนายแทบจะกราบนาย อ้อนวอนแทบตายนายไม่เคยไป...นึกอย่างไงถึงจะไปทำงานที่โรงเรียน... จินถามสงสัย...พอเราชวนไปเที่ยวไม่ไป...ทีเราไม่อยากไป...กลับคะยั้นคะยอให้ไป....
มีคนน่ารักนะซิวะ....แล้วนายเป็นอะไร...ทำไมถึงชวนฉันออกท่องราตรี...
ทีเมื่อวันก่อนอ้อนวอนแทบตาย ไม่ยอมไป บอกว่าจะกินนม กินนม เบื่ออยากกินเหล้าแล้วหรือไง... ยูอิจิทำเสียงน่าหมั่นไส้....ถามออกไป...ทิ้งนิสัยเพลย์บอยไม่ได้หรือไง...
มีเรื่องนิดหน่อย ฉันไม่ค่อยเข้าใจเขาเลยว่ะ หรือว่าเพราะวัยต่างกัน.... จินยกมือขึ้นกุมหัว...ตามองไปที่ประตูห้องนอนที่ปิดเงียบ....อยากเดินเข้าไปกอด.....
เขา นี่ใครวะ...ใครต่างวัยกับใคร...อะไรของนาย...พูดให้เคลียร์หน่อยซิ... อาการงง...อยู่ดี ๆ จินก็บ่นขึ้นมา...ไม่เข้าใจ...อะไรของมัน...จินเพิ่งรู้ตัว....ว่ายังไม่ได้เล่าอะไรให้เพื่อนฟัง....จินจึงเล่าตำนานรักดอกซากุระ ให้ยูอิจิฟัง....เป็นไปตามคาด....เสียงหัวเราะดังขึ้นผ่านโทรศัพท์ไร้สาย
เข้าใจแล้ว ฮา ฮา หลงรักเด็ก ฮา ฮา ฮา แต่ไม่กล้าบอก...โอ้ย...ขำว่ะ ยูอิจิหัวเราะได้สะใจคนแต่งมาก....(นึกตาม...)
เออ...หัวเราะเข้าไป...ไม่เจอเข้าบ้างก็แล้วไป.... จินย้อนอย่างงอน ๆ ยูอิจิถึงกับอึ้ง...โดนใจเข้าจังเบอร์เลย...หน้าหวาน ๆ ปากอิ่ม ๆ สีชมพู...น่าหม่ำเหมือนในฝันเลย...ลอยผ่านมาอยู่ตรงหน้า..
เฮ้ย...มะ...ไม่....ไม่มีทาง....ฉันมีจรรยาบรรณของเพลย์บอยโว้ย.... ยูอิจิตอบออกไป...ถ้าจินจะใช้โทรศัพท์แบบเห็นหน้าจะได้เห็นหน้าเจื่อน ๆ ของยูอิจิตอบออกไป
ตกลง...ฉันเล่าให้นายฟังก็ไม่ได้ช่วยอะไรใช่ไหม... จินวกกลับมาหาเรื่องตัวเองที่เป็นกังวลอยู่....
ง่ายมากเลยเพื่อน...ง้อ...เพราะนายผิด...นายหึงเกินไป...เข้าใจยัง...มันไม่เสียศักดิ์ศรีนักหรอกถ้าเราจะง้อคนที่เรารัก.... ยูอิจิบอก...เป็นประโยคที่จินคิดว่า ตั้งแต่
คบกันมา...ยูอิจิพูดดีมีเหตุผลก็วันนี้
แค่นี้นะ...ง่วงว่ะ...พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าด้วย... ยูอิจิพูดไปก็หาวไป....
เออ...ขอบใจ...
เมื่อละจากโทรศัพท์ จินก็นั่งชั่งใจอยู่พักใหญ่...มองเข้าไปในห้อง...เห็นแสงไฟลอดผ่านประตูห้องนอนออกมา...ยังไม่หลับ....
ไม่เสียศักดิ์ศรีนักหรอก ถ้าเราจะง้อคนที่เรารัก
เอาวะ....จินคิด....ให้กำลังใจตัวเอง เดินไปหน้าประตู พร้อมนมสดสองแก้วที่มารูโกะยกมาให้เมื่อครู่....จินเปิดประตูเข้าไปเบา ๆ คาเมะเห็นว่าเป็นจินเดินเข้ามาก็รีบนอนหันหลังให้ประตูทันที...จินเดินมาดมั่น...ในใจก็นึกกลัว....จะง้อสำเร็จไหมน้า...จนมานั่งลงข้าง ๆ วางถาดนมไว้บนโต๊ะหัวเตียง...ตัวเองก็นั่งหันหลังให้คาเมะเหมือนกัน...เพราะ....ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไง....
วันนี้ทามากิ ไปอาละวาดที่บริษัท....กว่าฉันจะจัดการได้...มันก็เลยห้าโมงเย็นแล้ว....ฉันไปถึงโรงเรียนก็หกโมงกว่าแล้ว...ไม่เห็นคาเมะ...เห็นแต่ลุงภารโรงคนหนึ่งกวาดใบไม้อยู่....เขาบอกว่าเห็นนั่งรอกันอยู่ 3 คน เพิ่งออกไปเมื่อครู่...ฉันคิดว่าคงจะกลับบ้าน...เลยรีบขับรถตามออกมาทันที คิดว่าคาเมะคงถึงก่อน แต่พอมาถึงกลับไม่เห็น...ฉันก็เลย.... จินพูดช้า ๆ ยังหันหลังให้...มือกุมแน่นไว้ที่ด้านหน้า...เกิดมาก็ไม่เคยง้อใคร.....ที่ทำอยู่นี้เขาเรียกว่าง้อไหมนะ...
........................... คาเมะไม่ตอบยังหันหลัง...นอนหน้าตูมอยู่...
ขอโทษ....ที่ใส่อารมณ์ก็เพราะเป็นห่วง.... จินพูดออกมาจนได้...คำพูด...
ที่ตรง ๆ ประโยคแรกที่พูดออกมาตั้งแต่คบกันมา....
แล้วทำไมต้องโกรธที่ไปกับเคย์จัง... ในที่สุดคาเมะก็พูด...แต่ยังไม่ยอมหันหน้ามามอง....
เออ...เออ.... จะบอกว่าหึง.....จินหันมามอง....ในจังหวะเดียวกับที่คาเมะหันมามองเพื่อเอาคำตอบ....ตาเรียวสวย...มีน้ำตาคลอเล็กน้อย....ด้วยความน้อยใจ....นั่นยิ่งทำให้จินรู้สึกเจ็บปวดที่ใจ...คาเมะร้องไห้อย่างนั้นเหรอ....
เพราะไม่ชอบให้ไปกับคนอื่น... นอกจากฉัน... จินก้มลงกระซิบเบา ๆ
ที่ข้างหู...จะบอกว่าหึง จะบอกว่าหวงก็ไม่บอก...คาเมะอึ้งเล็ก ๆ เมื่อได้ยิน ไม่เข้าใจทำไมไปกับใครไม่ได้...
แต่เคย์จังเป็นน้องทักกี้....เป็นเพื่อนฉันนะ...จินก็รู้จัก.... คาเมะคิ้วขมวดถาม ไม่เข้าใจ...
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ....หายโกรธนะ...ขอโทษ... จินเริ่มไล้จมูกไปทั่วแก้มนิ่ม...หอมกลิ่นแป้งเด็ก...กลิ่นประจำตัวคาเมะ....
ยัง.... คาเมะตอบชัดถ้อยชัดคำ....ปากเชิดตอบ ไม่สนใจการเล้าโลมของจินจินหยุดชะงักตรงซอกคอขาว ๆ เงยหน้าขึ้นช้า ๆ แต่ในระยะที่ใกล้มาก....สองแขนโอบกอดร่างบางไว้อย่างหวงแหน...
พรุ่งนี้วันหยุด...เราจะพาเพื่อนมาบ้านได้ไหม... คาเมะได้โอกาสขอซะเลย...จะได้คุยกันได้สะดวก ๆ
เคอิจิโร่เหรอ.... จินถามเสียงแข็ง.....ก็รู้จักเพื่อนของคาเมะคนเดียว....
พีจัง...เพื่อนเก่านะ...บังเอิญย้ายมาเรียนที่เดียวกัน.... คาเมะบอกยิ้ม ๆ ยิ้มกระชากใจแบบนี้....ยิ้มสยบเพลย์บอย....
ก็ได้....พรุ่งนี้ฉันไม่อยู่เสียด้วย...ต้องไปประชุมต่างจังหวัด...คาเมะจะได้ไม่เหงา... จินบอกลูบไรผมที่ตกมาปรกหน้าใส ๆ
จินใจดีจังเลย...จินน่ารักที่สุดเลยรู้ไหม..... ด้วยความดีใจ...ลืมตัวโอบแขนรอบคอจิน..โน้มตัวจินลงมาหอมแก้มขาว แรง ๆ หอมเข้าไปเต็มปอด....จินยิ้ม...ชอบเวลาที่คาเมะดีใจ.....คาซึยะ คาเมะนาชิ....อยู่ ๆ ก็คิดถึงเด็กคนนั้นขึ้นมา...เด็กคนที่จินให้สร้อยไป....คาซึยะ....
ทำแบบนี้บ่อย ๆ ไม่ดีนะ... จินบอกด้วยสายตากรุ้มกริ่ม.....
อะไร....ไม่ได้หมายความอย่างนั้นซะหน่อย... คาเมะหลบตาเขิน.....ก็ทำตาแบบนี้ที่ไรโดนจูบทุกที.....
แล้วหมายความว่าอย่างไง.... จินย้อนถาม..อมยิ้ม....ขำกับแก้มตูม ๆ งอนอีกแล้วเหรอ....
คาเมะ....กินนมนอนได้แล้วนะ.. จินรู้ว่าเจ้าตัวเล็กเขิน.....จึงเปลี่ยนเรื่องให้พร้อมกับยกแก้วนมส่งให้คาเมะ....คาเมะรับมาถือไว้....จินหันไปหยิบของตัวเองขึ้นมาถือไว้....ชูแก้วขึ้นในระดับที่สูงกว่าเดิม
หายโกรธกันแล้วนะ....
อึม...หายโกรธแล้ว.....
กิ๊ก.... เสียงแก้วสองใบกระทบกันเบา ๆ กลางอากาศ ตามด้วยเสียงหัวเราะประสานกัน...จินและคาเมะกระดกนมจนหมดแก้ว....แล้วก็มองหน้ากัน...ยิ้มให้กัน.....เข้าใจกันแล้ว....
ความสดใสน่ารักของคาเมะทำให้จินอดใจไม่อยู่.....ก้มลงหาปากบางที่ยังมีคราบนมติดอยู่ที่ริมฝีปาก....จูบซับน้ำนมที่เหลืออยู่...จูบหวาน ๆ เว้าวอน...เพราะคนตัวโตร้างราไปหลายวัน....จูบอย่างหวงแหน...จูบอย่างเป็นเจ้าของ....มือหนาแตะอยู่ที่เอวบาง....รวบกระชับให้แนบสนิทกันมากขึ้น....ในขณะที่มือบางแตะที่ไหล่กว้างทั้งสองข้าง...เก้ ๆ กัง ๆ ไม่กล้าโอบรอบคอ....จินละมือข้างนึกออกจากเอว...จับแขนเล็ก ๆ นั้นให้โอบรอบคอ...คาเมะก็ทำตามอย่างว่าง่าย....จินโน้มตัวเข้าใกล้มากขึ้น....จูบหนัก ๆ แต่อ่อนหวานนุ่มนวล....รสนมที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้น...ส่งลิ้นอุ่น ๆ เข้าไปหาความหวาน...หากลิ่นนมในโพรงปากเล็ก ลากไล้ไปทั่วกระพุ้งแก้ม...กว่าจะถอนจูบออกมาได้...ก็ต้องห้ามใจตัวเองอยู่นาน.... ละออกมา...แล้วก็ก้มลงมาใหม่....อีกครั้ง...ให้หวานกว่าเดิม.....ถอนจูบออกมาได้จริง ๆ ก็เมื่อ ได้ยินเสียงดัง
เคร้ง........
เสียงแก้วนมหล่นลงบนพื้นพรม....
คาเมะมองอย่างเขินอาย...ก็แก้วตัวเองนั่นล่ะที่หล่น....จินมองยิ้ม ๆ คาเมะน่ารักเสมอ....จินยอมละจากเตียงก้มลงเก็บแก้ว....จะลุกไปอาบน้ำอาบท่า..แต่ก็ถูกเจ้า
ตัวเล็กฉุดแขนไว้...อีกเช่นเคย...จินมองสายตาแบบนี้.....ทำตาแบบนี้อีกแล้ว.....สายตาเป็นคำถาม....สายตาขอร้องให้อยู่เป็นเพื่อน....
ขออาบน้ำก่อน....แล้วจะมานอนเป็นเพื่อน.... จินบอกกระซิบเบา ๆ คาเมะยอมปล่อยมือ....จินเดินเข้าห้องน้ำ....อาบน้ำ ยิ้มให้กับคำพูดของยูอิจิ...นั่นน่ะซินะถ้าวันนี้ออกไปข้างนอก...แล้วจะเข้าใจกันไหม....
อาบน้ำเสร็จออกมาก็เห็นเจ้าตัวเล็กนั่งสัปหงก...มีหนังสือเล่มโปรด...อยู่ในมือยิ้มให้ตัวเอง...รออย่างนั้นเหรอ.....ง่วงก็ไม่นอน.....จินหยิบหนังสือออกจากมือ...ค่อย ๆ พยุงร่างเล็ก ๆ ให้นอนลงบนเตียง........
นอนได้แล้ว... จินบอกเบา ๆ ห่มผ้าให้อย่างเบามือ คาเมะปรือตาขึ้นมามอง
อึม..จินก็นอนนะ พรุ่งนี้ต้องไปประชุมที่ต่างจังหวัดไม่ใช่เหรอ... คาเมะพูดไปก็หาวไป ตาเรียวสวยหรี่ปรือ....แต่ก็ยังเป็นห่วงคนตัวโต....จินได้ยินก็อมยิ้ม...เป็นห่วงอย่างนั้นเหรอ....มันรู้สึกอุ่นใจแบบนี้นี่เอง...เวลามีคนเป็นห่วง....
จินหันไปปิดไฟ.....ล้มตัวซุกในผ้าห่มผืนเดียวกัน...คาเมะตะแคงตัวหันมากอดแขนจินไว้ด้วยความเคยชิน....ซุกหน้ากับต้นแขน...จินขยับตัวเข้าใกล้ให้คนตัวเล็กกอดได้ถนัด ๆ
ขอกอดได้ไหม... จินกระซิบถามเบา ๆ
อึม....
เมื่อได้รับอนุญาตจินเลยโอบแขนรอบร่างบาง กระชับวงแขนให้คนตัวเล็กนอนแนบอก...จุมพิตเบา ๆ ที่มุมปากบาง....
Oyasuminasai. เสียงกระซิบเบา ๆ เข้าหู....คนตัวเล็กกระเถิบเข้าใกล้มากขึ้น...จินกระชับอ้อมกอดมากขึ้น.....
จิน...รัก....คาเมะ.... เสียงกระซิบเบา ๆ คล้ายเป็นความฝันผ่านเข้ามากระทบประสาทสัมผัส...ทำให้คาเมะยิ้มออกมาเมื่อได้ยิน...ไม่ว่าจะเป็นความฝันหรือเป็นความจริง มันก็รู้สึกว่าหัวใจพองโต.....รัก........
จินยิ้ม...เช่นกัน...เมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กยิ้มให้กับที่ตัวเองพูด......
to be con