Chapter 1

อื้อ....อ่าาาาา.... เสียงครางแผ่วหวานดังขึ้นเมื่อถูกผลักดันด้วยสิ่งอ่อนนุ่มแต่แฝงไปด้วยความเร้าร้อน

อึ...อื้อ.... อีกเสียงที่ทุ้มต่ำร้องออกมาเมื่อสอดใส่เข้าไปยังอีกร่างเพื่อปลดปล่อยอารมณ์

คาเมะ ขยับ สะโพกนิดหนึ่ง... เสียงกระท่อนกระแทนที่เอื้อนเอ่ยบอกกับร่างที่นอนราบอยู่กับเตียงสีขาวสะอาด ร่างเปล่าเปลือยนั้นไม่รอให้ต้องบอกอีกครั้งรีบยกสะโพกขึ้นรับแรงกดที่ส่งลงมาทันที

ดี ดีมาก อ่าส์.... เสียงทุ้มกล่าวชมทันทีที่ได้รับการสนองตอบ จังหวะนั้นคนตัวโตขยับพลิกร่างบางให้กลับขึ้นมาอยู่ด้านบน ยกสะโพกมนนั้นขึ้นและจับกดลงมาเข้าหาตัวเองอีกครั้ง....

อื้อ จิน จิน โอ๊ย ฉัน ไม่ไหวแล้ว.... คนตัวเล็กกว่าที่ขยับโยกอยู่ด้านบนบอกด้วยเสียงที่ปนหอบ

อีกนิดเดียว ที่รัก อีกนิดเดียว..อึม... ชายหนุ่มร่างหนาปลอบประโลมเสียงหวาน มือร้อนจัดเอื้อมมาด้านหน้าบีบส่วนชูชันของคนตัวเล็กที่ไม่เล็กเหมือนตัวเอาไว้ และขยับมือขึ้นลงเบา ๆ อย่างยั่วอารมณ์

อือ จิน เร็ว เร็วอีกซิจิน เร็วอีก... คาเมะร้องอ้อนวอนให้จินขยับมือให้เร็วขึ้น ปากก็ร้องบอกในขณะที่ตัวเองก็โยกตัวไปมาบนร่างหนาที่ยกตัวขึ้นรับเช่นกันไม่ให้น้อยหน้า...

จิน เข้ามาอีก ลึก ๆ... เป็นคำสั่งที่เซ็กซี่จนคนฟังไม่อาจเฉยเมยต่อไปได้ จึงยกสะโพกขึ้นรับด้วยความเต็มใจ

อีกนิดนะจิน อีกนิด... กลายเป็นร่างบางผิวเนื้อนวลเนียนที่ตอนนี้ผิวขาว ๆ นั้นกลับกลายเป็นสีชมพูระเรื่อเป็นฝ่ายร้องขอมากขึ้น

อื้อ....อ่าส์.....อ่าส์.... เสียงร้องที่ดังขึ้นไม่รู้ว่าเป็นเสียงใครต่อเสียงใคร ทั้งยังเสียงเตียงที่ลั่นไปตามจังหวะโยกของคนทั้งสอง ยิ่งร้องดังก็ยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ให้กระเจิดกระเจิง และดูเหมือนแค่นี้จะไม่หนำใจกับความรู้สึกที่อัดแน่น ร่างสูงจึงยกตัวขึ้นจับคนตัวเล็กให้นั่งบนตัก

จิน.... คาเมะร้องเรียกเสียงสั่น เมื่อส่วนนั่นของร่างกายเสียดสีกันอย่างไม่ตั้งใจ

เจ็บเหรอ.... ร่างสูงถามเสียงนุ่ม จูบขมับที่ชื่นเหงื่อเพื่อปลอบประโลมความเจ็บ

อื่อ... ร่างเล็กผวาเข้ากอดโดยไม่พูดอะไร และขยับสะโพกเข้าหาคนตัวโตกว่าแทนคำตอบ

ใจเย็นที่รัก.... จินกระซิบเบา ๆ ริมฝีปากร้อนผ่าวขยับอยู่ใกล้ๆ ริมฝีปากบางเฉียบที่เผยอน้อย ๆ เพื่อสูดเอาอากาศเข้าไป ร่างสูงขยับตัวเล็กน้อยให้ส่วนนั้นของตัวเองเข้าที่เข้าทางในช่องทางที่บีบรัดนั้นมากขึ้นจนเจ้าของต้องหลับตาแน่น ทั้งอึดอัดทั้งเสียวซ่าน...

พร้อมแล้วนะ... จินกระซิบเบา ๆ จับขาเรียวขึ้นมาเกี่ยวเอวหนาของตัวเองไว้

อึม พร้อมตั้งนานแล้ว เจ้าบ้า... ดูเหมือนการประวิงเวลาของจินจะทำให้คาเมะหงุดหงิดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

หึ หึ เอาเลยหนุ่มน้อย.... พูดจบก็จูบหนัก ๆ ที่ปากบาง ส่งลิ้นอุ่น ๆ เข้าไปฉกเอาความหวานละมุนในโพรงปาก ลิ้นเรียวเล็กนั้นก็เช่นกันไม่มีทางยอมแพ้ คอยหลบและจ้องจะเป็นฝ่ายบุกรุกเข้ามาในปากของจินเสียเอง...

อึม.... จินร้องประท้วงขึ้นมาเมื่อคาเมะเป็นฝ่ายโยกตัวเองช้า ๆ ค่อย ๆ เริ่มและเร่งจังหวะกระชั้นขึ้นอย่างยั่วยวน

อื้อ คาเมะ.... จินบอกไม่ได้ศัพท์เมื่อเกมส์นี้กลายเป็นของคาเมะ เมื่อท่าที่ทำอยู่ช่างเอื้ออำนวยให้คาเมะแผลงฤทธิ์เสียเหลือเกิน แล้วอย่างนี้จะปล่อยให้คนตัวเล็กเป็นคนคุมเกมส์อย่างนั่นเหรอ ไม่มีทางเสียเชิงชายฝ่ายรุกหมด จินจึงจับร่างบางให้ลงไปนอนด้านล่าง เจ้าจินน้อยขยับไปมาตามเจ้าของ นั่นยิ่งทำให้คาเมะเสียวซ่านกับช่องทางที่คับแน่นมากขึ้น

อ่าส์...จิน.... ชายหนุ่มจับขาเรียวให้กางออก ข้างซ้ายพาดบ่าข้างขวาเกี่ยวเอวเอาไว้ และเขาก็เป็นฝ่ายเริ่มจังหวะใหม่อีกครั้งด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ทุกความเคลื่อนไหวแฝงไปด้วยความเร้าร้อน ความหฤหรรษ์ซึ่งทุกอย่างมาจากความรู้สึกของหัวใจที่เรียกว่า รัก

จิน พอเถอะ ฉัน...ฉันจะไม่ไหวแล้ว... คาเมะบอกเสียงสั่นจับมือจินที่กุมสะโพกมนให้มาจับส่วนนั้นของตัวเองไว้ ร่างหนายิ้มกริ่มไปกลับสีหน้าซึ่งแสดงความต้องการออกมาอย่างปิดไม่มิดของคนตัวเล็ก เมื่อเสนอให้อย่างนี้มีเหรอจะกล้าปฏิเสธ จินจับส่วนชูชันนั่นไว้หลวม ๆ ก่อนจะบีบเค้นหนัก ๆ จนเจ้าของดิ้นเร่า ๆ อยู่ใต้ร่าง

อื่อ จิน เร็วอีกจิน... คาเมะออกคำสั่งด้วยความหงุดหงิด จินเห็นท่าทางทุรนทุรายนั้นแล้วก็ไม่อยากแกล้ง มือหนาจับเจ้านั้นไว้แน่น ขยับเข้าออกเร็วขึ้น ๆ มือก็ขยับสะโพกก็โยก จนในที่สุดปลายทางสวรรค์ก็มาบรรจบ

โอ้ว!!!! เสียงเล็กร้องออกมาให้ที่สุดเมื่อน้ำสีขาวขุ่นได้ถูกปลดปล่อยออกมาเต็มมือหนาที่ขยับอยู่เรื่อย ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนจังหวะและหยุดมือลงในที่สุด

เฮ้อ!!!! ร่างบางถอนหายใจออกมาเมื่อถูกปลดปล่อยออกมา คาเมะขยับตัวออกอย่างช้า ๆ

เดี๋ยวซิ นายไปถึงสวรรค์แล้วฉันยังค้างอยู่เลย... จินพูดพร้อมกับยึดสะโพกบางนั้นให้อยู่กับที่

อีกนิดนะ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว... จินบอกด้วยร้อยยิ้มยั่วยวน ร่างกายท่อนล่างเริ่มขยับตัวเล็กน้อยให้รู้ว่าสิ่งที่อยู่ในตัวร่างบางนั้นมันตื่นตัวแค่ไหน...

เดี๋ยวอายะกลับมานะ... คาเมะบอกด้วยเสียงเบาหวิว ต้องการอยู่เหมือนกัน ห่างหายไปนานตั้งแต่อายะกลับมาจากทัวร์ต่างประเทศ แต่นี่ก็เย็นมากแล้วอีกไม่นานพี่สาวก็คงจะกลับ...

ไปเจอเพื่อนคงอีกหลายชั่วโมง... จินบอกเหมือนไม่ได้ใส่ใจผู้เป็นภรรยา แต่กลับสนใจกับร่างบางที่สวยงามกว่าผู้หญิง ของผู้ชายที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นน้องเขย

อะ..อื้อ... คาเมะขานรับเสียงในลำคอ เมื่อจินกดร่างบางลง ในขณะที่ตัวเองขยับสะโพกไปเรื่อย ไม่สนใจเสียงรั้งแต่อย่างใด

อะ..อ่าส์... ร่างบางร้องครางออกมาอีกครั้งเมื่อถูกสอดใส่เข้าไปอย่างเต็มรัก...

จิน นายไปอดอยากที่ไหนมา... คาเมะถามขึ้นด้วยเสียงสั่นพร่า...

อะ อื้อ... ไม่มีเสียงตอบรับจากร่างสูง มีเพียงคิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

อายะกลับมาแล้วนี่... คาเมะยังคงถามต่อไป ตาเรียวสวยปิดลงเพื่อซ่อนความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อยากให้ใครเห็น โดยเฉพาะคนที่กำลังอยู่บนร่างเขาคนนี้ น้ำใส ๆ ไหลซึมออกมาจากหางตา เพราะตื้นตันไปกับความหฤหรรษ์หรืออะไรกันแน่ มีแต่เจ้าตัวเท่านั้นที่รู้

อย่าพูดมากเลยน่า นายเองก็อยากไม่น้อยเหมือนกัน... จินพูดไปอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ก็ยังส่งจังหวะลงไปยังร่างบางเป็นระยะ ๆ

นายพูดกับคู่นอนแบบนี้ทุกคนหรือไง... คาเมะถามออกมาทั้ง ๆ ที่เจ็บแปลบในอก มือบางกำผ้าปูที่นอนแน่นขึ้น

พูดมากจริง อยู่กับฉันเรียกแต่ชื่อฉันก็พอ... จินบอก มือที่ใช้ยึดสะโพกเลื่อนเข้าไปช้อนตัวร่างบางให้ลุกขึ้น ในขณะที่ส่วนนั้นยังค้างคาอยู่ข้างใน และจังหวะรักก็ดำเนินต่อไปโดยที่ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายเอื้อนเอ่ยถอยคำใดได้อีก รู้ก็รู้ว่าฉันมีแค่นายคนเดียว

ฉันพูดแทงใจดำหรือไง... คาเมะลืมตามองอย่างท้าทาย แต่สำหรับจินแล้ว มันยั่วกันชัด ๆ

หึ หึ นายพูดแทงใจดำ แต่ฉันทำอย่างอื่น... จินหัวเราะออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ และแทรกตัวลงไปให้ลึกกว่าเดิมเพื่ออธิบายความหมายของคำพูดให้กระจ่างมากขึ้น

อื้อ... คาเมะหลับตาปี๋ แขนที่โอบรัดเอวหนากอดรัดแน่นขึ้นอย่างลืมตัว เมื่อถูกปลุกอารมณ์เข้าแบบนี้ เจ้าคาเมะน้อยก็ชักเริ่มแผลงฤทธิ์ชูชันขึ้นมาอวดศักดาไม่แพ้กัน

เห็นไหม เจ้านั้นของนายมันฟ้อง... จินเขี่ยส่วนปลายที่เริ่มแข็งตัวเบา ๆ แค่เบา ๆ แต่กับแข็งสู้คนจินต้องกำมันไว้มั่น

จินจะทำอะไรนะ... คาเมะถามเสียงสั่นพร่า ทั้งข้างหน้าข้างหลังโดนจินครอบครองหมด

เอานะ นายอยากร้องออกมาดังแค่ไหนก็ร้องเลย ฉันชอบเสียงนาย มันเร้าอารมณ์ที่สุด... จินพูดด้วยเสียงอันเซ็กซี่ กัดเบา ๆ ที่บ่าเล็กด้วยความหมั่นเขี้ยว มือหนาจับส่วนชูชันของคนตัวเล็กไว้ในอุ้งมือ ส่วนนั้นของจินเองก็ค่อยๆ ขยายตัวออกเช่นกัน หากแต่เขายังคงหยอกล้ออยู่แถว ๆ บั้นท้ายให้คาเมะสียวซ่านอยู่อย่างนั้นไม่คิดจะทำอะไรสักที มือหนาอุ่นเคล้าคลึงเบา ๆ จนส่วนนั้นของคนตัวเล็กขยายตัวขึ้นมากกว่าเดิม

อึม น้องชายนายสู้มือดีจัง คาเมะ... จินกระซิบเบา ๆ และจูบเลาะเล็มหลังใบหูนิ่มซึ่งเป็นจุดอ่อนของคนตัวเล็กที่เขารู้ดี

อึม...น้องชายนายก็ใช่ย่อย... คาเมะพูดเสียงปนหอบ เมื่อตอนนี้มือนั้นเริ่มขยับส่วนอ่อนไหวของร่างบางขึ้นลง ช้า ๆ

อื่อ....อ่าส์...

อื่อ...คาเมะ... เสียงครางแผ่วหวานทำให้ความอดทนของชายหนุ่มหมดลง จินสอดใส่ส่วนนั่นเข้าไปอีกครั้งให้แนบชิด จนคาเมะโยกไปข้างหน้าตามแรงผลักดัน

อ่าส์.... คาเมะร้องออกมาเสียงดังด้วยความเสี่ยวซ่าน เมื่อจินถอนกายออกและแทรกกาย�เข้าไปใหม่อย่างเร็วและแรง ชายหนุ่มมองร่างบางที่ครางเสียงกระเส่าดวงตาคู่สวยรี่ปรือเร้าอารมณ์ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มากขึ้น และค่อย ๆ ดันเจ้าจินขนาดเขืองเข้าไปในช่องทางรักให้แนบสนิทยิ่งกว่าเดิม พร้อมกับหมุนสะโพกไปมา...

โอ้ว...จินนายเล่นอะไรน่ะ... คาเมะหรี่ดวงตาหวานฉ่ำขึ้นมอง

ชอบไหมล่ะ... จินหยักคิ้วถาม พลางหมุนสะโพกวนซ้ายขวาจนคาเมะบิดเร้าๆ อยู่ใต้ร่าง

อ่าส์ จิน...ทรมาน ทรมานเหลือเกิน... คาเมะร้องอ้อนวอนเสียงดัง ไม่กลัวว่าใครจะมาได้ยิน ร่างกายทุรนทุรายอย่างบอกไม่ถูก จินยิ้มกว้างกับผลงานที่ทำลงไป จึงแกล้งหยุดสะโพกอยู่นิ่ง ๆ และค่อยๆ ถอนตัวออกก่อนจะกดลงไปอีกครั้งจนสุดทางรัก...

อ่าส์... เสียงร้องแห่งความสุขสมของคนตัวโตเปล่งออกมา เมื่ออารมณ์พิศวาสของตัวเองถูกปลดปล่อย น้ำอสุจิสีขาวขุ่นไหลไปตามเรียวขาทับร่องลอยแรกที่ยังเปรอะเปื้อนอยู่ แต่นั้นก็มีเพียงจินคนเดียวเท่านั้นที่ไปถึงสวรรค์ คาเมะเองแม้ครั้งแรกตัวเองได้ไปก่อน แค่ครั้งนี้มันทรมานมากกว่าครั้งแรกเสียอีก ร่างบางยังคงบิดตัวไปมาเมื่ออีกฝ่ายกลับหยุดนิ่งเอาดื้อ ๆ มือบางจึงเอื้อมลงไปกอบกุมส่วนชูชันของตัวเองเอาไว้ คนที่เฝ้ามองอยู่กระตุกรอยยิ้มอย่างพึ่งพอใจ

มานะ ฉันช่วย... จินบอกด้วยเสียงเจ้าเล่ห์ จับมือที่กำลังช่วยตัวเองออก และเลื่อนตัวลงต่ำ จุมพิตเบา ๆ ที่สะดือสวย ซึ่งนั่นยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของคนตัวเล็กให้วาบหวามมากขึ้นไปอีก ริมฝีปากร้อนจัดไล่จูบลงมาเรื่อย ๆ จนถึงต้นขาด้านใน และเป้าหมายสุดท้ายคือ เจ้าคาเมะน้อยที่ชักจะไม่น้อยเสียแล้วเมื่อพองตัวเต็มที่ จินค่อยๆ ประคองสิ่งนั่นไว้ในมือไล้เลียเบา ๆ ด้วยลิ้นร้อนจัด และในที่สุดก็ครอบครองเข้าไปจนเต็มปาก

อ่าส์ จิน... คาเมะกำผ้าปูที่นอนแน่นเมื่อจินขยับปากขึ้นลงไม่หยุด

จิน...

อื้อ..จิน ใกล้ ใกล้แล้วนะ.... คาเมะบิดตัวไปมาหน้าท้องเกร็งด้วยอารมณ์ที่กำลังจะถูกปลดปล่อยเป็นรอบที่สอง มือเล็กพยายามดันศีรษะของคนที่ยังซุกหน้าอยู่ตรงหว่างขาออก แต่จินกลับรวบมือนั่นไว้ไม่ให้เกะกะภารกิจที่กำลังจะเสร็จสิ้น

จิน มัน มันจะออกแล้ว... คาเมะบอกเสียงสั่นพร่าพยายามกลั้นมันเอาไว้ แต่จังหวะของจินที่กำลังบรรเลงอยู่นั่นช่างเร้าร้อนเหลือเกิน แล้วอย่างนี้จะเก็บเอาไว้เพื่ออะไร

จิน!!!! คาเมะร้องออกมาจนสุดเสียงเมื่อน้ำรักอุ่นร้อนพ่นออกมาเต็มปากร่างสูงจนไหลย้อยไปที่มุมปาก ร่างบางแทบจะหยุดหายใจเช่นเดียวกับอีกคนที่ยกตัวเองขึ้นอย่างหมดแรง หอบฮักกับจังหวะรักที่ผ่านไป ขาเรียวเล็กที่ตั้งขึ้นเมื่อครู่นั้นใช้พยุงตัวขึ้นและขยับเข้าไปนั่งคร่อมอีกฝ่ายที่นั่งคุกเข่าหอบหนักอยู่ตรงหน้า ลิ้นอุ่นชื้นไล้เลียไปตามมุมปากนุ่มที่เปื้อนไปด้วยน้ำกามของตัวเอง เมื่อทำความสะอาดภายนอกจนหมด กลีบปากบางจึงเลื่อนเข้าไปประกบกับปากนุ่มที่ช่วยปลดปล่อยอารมณ์ให้ตัวเองเมื่อครู่ คาเมะสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากขโมยน้ำคาวรักที่ยังลงเหลือมาลิ้มลองบ้าง เมื่อต่างฝ่ายต่างแบ่งปันกันจนหมดแล้วจึงค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออก แต่จินกับตามมากัดปากบางนั้นอย่างหมั่นเขี้ยว คนตัวเล็กก็ตามไปกัดปากนุ่มนั้นบ้างเป็นการแก้แค้นด้วยสายตาเป็นประกายระยิบระยับ

ยังไม่เหนื่อยหรือไง.. จินถามเสียงระรื่นเขามีความสุขกับเซ็กส์ครั้งนี้มากเหลือเกิน เพราะอะไรนะเหรอ เพราะคน ๆ นั่นคือคาเมะคนที่เขารักที่สุดนะซิ

ก็ ชักจะหายเหนื่อยแล้ว... คาเมะทำตาเซ็กซี่ตอบออกไป พร้อมกับเบียดสะโพกเข้าหาจนเจ้าคาเมะน้อยที่สงบลงแล้วถูไปมากับหน้าท้องแข็งแกร่ง มือหนาที่วางอยู่บนเอวเลื่อนลงมาประคองก้นขาวงอนงามนั้นไว้ลูบไล้ไปมาอย่างสนุกมือ ปลายนิ้วเรียวลากลงตามกระดูกสันหลังจนถึงก้นกบ และสุดท้ายที่ช่องทางอุ่นนุ่มซึ่งเขาเพิ่งบุกรุกเข้าไป

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

คาเมะ คาเมะ อยู่หรือเปล่า... เสียงเคาะประตูเบา ๆ พร้อมกับเสียงเรียกอันคุ้นเคยนั้นทำให้จินชะงักมือมองร่างบางที่กำลังเคลิบเคลิ้มไปกับปลายนิ้วของเขาอย่างเสียดาย คาเมะสะดุ้งสุดตัวแก้มใสนั้นซีดเผือดขึ้นมาทันที นี่ทำกันจนลืมเวลากลับของอายะไปเลยหรือนี่...

คาเมะ คาเมะ... เสียงเรียกดังขึ้นกว่าเดิม จนคนในห้องต้องขานรับอย่างเสียไม่ได้

ฮะพี่ มีอะไรหรือฮะ... คาเมะรีบลุกขึ้นจากตักจินอย่างร้อนรน หยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวมไว้อย่างลวก ๆ และส่งอีกตัวให้คนที่ยังอยู่บนเตียง แต่ร่างสูงกลับกลิ้งตัวลงไปนอนแผ่หราเนื้อตัวเปล่าเปลือยไม่สนใจเสียงเรียกนอกห้อง และเสื้อคลุมที่คนตัวเล็กส่งให้แม้แต่น้อย

เห็นจินไหม... คำถามของอายะทำเอาคาเมะหน้าเสีย จะให้ตอบว่าอย่างไร ในเมื่อคนที่พี่ถามถึงนอนทำหน้าทะเล้นอยู่บนเตียงเขาไม่คิดจะช่วยเหลือกันสักนิด แถมยังส่งจูบมาให้ซะงั้น

เอ่อ....ไม่เห็นฮะ... คาเมะปฏิเสธกลับไป ทำให้จินอดอมยิ้มไม่ได้

เอ๋!! รถก็อยู่นี่หน่า ไปไหนของเขานะ.... อายะบ่นอยู่หน้าประตูห้องด้วยความสงสัยที่ไม่น้อยไปกว่าการสงสัยว่าน้องชายกำลังทำอะไรอยู่ ถึงเปิดประตูมาคุยกันดี ๆไม่ได้ต้องตะโกนผ่านประตูแบบนี้

เอ่อ...อยู่ที่สวนหลังบ้านหรือเปล่า พี่ลองไปดูซิฮะ... คาเมะหาเรื่องเบี่ยงเบนความสนใจให้อายะออกไปห่าง ๆ จากห้องตัวเองเพื่อที่ตัวต้นเหตุจะได้กลับออกไปได้...

อ๋อ..จ๊ะ แล้วเดี๋ยวออกมากินข้าวด้วยนะ พี่ซื้อมาฝาก... อายะตะโกนบอกผ่านบานประตู และเดินจากไปตามหาสามีที่สวนหลังบ้านอย่างที่น้องชายบอก

เฮ้อ!!!!! ร่างบางผ่อนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของอายะเดินออกไปไกลแล้ว

โกหกเก่งเหมือนกันนี่หน่า... จินลุกขึ้นมาหยิบเสื้อผ้าขึ้นสวม และเดินเข้าไปโอบกอดคาเมะไว้ทางด้านหลัง ซุกไซร้จมูกไปทั่วซอกคอหอมกรุ่น

พอก่อนนะจินกลับออกไปได้แล้ว ก่อนที่พี่จะเข้ามาอีก... คาเมะเอียงตัวหลบ รู้ดีว่าถ้าปล่อยไว้ก็เลยเถิดอีก ไม่เคยปฏิเสธคน ๆ นี้ได้เลยสักครั้ง ยิ่งบอกว่าไม่ก็ยิ่งเหมือนต่อเชือกที่ผูกให้ยาวออกไปอีก

ครับผม...แล้วเรามา make love กันอีกนะ... จินจำยอมผละตัวออก แต่ก็ทิ้งประโยคสุดท้ายไว้ให้คนตัวเล็กต้องยืนมองตาโต แถมด้วยมือที่เลื่อนมาจับเจ้าคาเมะน้อยและบีบแรง ๆ อย่างหมั่นเขี้ยว...

โอ๊ะ!! เล่นบ้า ๆ.. หมอนใบใหญ่ถูกขว้างใส่คนทะลึ่ง แต่ไม่ทันเสียแล้วเมื่อจินผลุบออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วพร้อมเสียงหัวเราะ ปล่อยให้คนในห้องถอนหายใจออกมาด้วยความสมเพชตัวเอง ยิ่งหันไปเห็นสภาพบนเตียงนอนที่ยุ่งเหยิง คราบน้ำรักที่ยังคงเปรอะเปื้อนเป็นย่อมๆ ตามผ้าปูที่นอน บ๊อกเซอร์ซึ่งแน่นอนไม่ใช่ของเขายังคงตกอยู่ที่ปลายเตียง ยิ่งเห็นยิ่งรู้สึกเกลียดตัวเอง

เขามีอะไรกับจิน คนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่เขย คนที่เป็นสามีของพี่สาวแท้ ๆ

Make love อย่างนั้นเหรอ ฮึ make love ในฐานะชู้อย่างนั่นเหรอ...

เสียงสะอื้นเบา ๆ ดังขึ้นภายในห้องน้ำที่เย็นเฉียบ ร่างบางกอดตัวเองแน่นภายใต้ละอองน้ำของฝักบัวที่เจ้าตัวไม่คิดจะเปิดเครื่องทำน้ำอุ่นแม้แต่น้อย ที่หนาวอยู่ตอนนี้ เป็นเพราะน้ำหรือหัวใจเขากันแน่...

จะผิดไหมถ้าเขาจะแย่งชิงคนรักของพี่มา แล้วบอกว่า

ผมมาก่อน....จินเคยเป็นของผมมาก่อน...

.......................................................................

คาเมะเดินเข้ามายังโต๊ะอาหารเช้าด้วยท่าทางโสลเสล จนอายะซึ่งกำลังตักข้าวส่งให้มองด้วยความเป็นห่วง เมื่อคืนก็ไม่ลงมากินข้าวเย็นขึ้นไปเรียกก็บอกว่าไม่ปวดหัว....

คาเมะเป็นอะไรหรือเปล่า ท่าทางเพลีย ๆ ไปหาหมอไหม... อายะถามด้วยความห่วงใยในตัวน้องชายคนเดียว คาเมะยิ้มบาง ๆ ให้พี่สาว และปรายตามองจินซึ่งนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตรงข้าม ร่างสูงจิบกาแฟไปก็อ่านหนังสือพิมพ์ไปดูมีความสุขเหลือเกิน

เปล่าฮะไม่ได้เป็นอะไรมาก คงเพราะนอนไม่พอ... คาเมะบอกด้วยเสียงอ่อนโรย ไม่อยากอยู่ท่ามกลางบรรยากาศแบบนี้เลย ไม่อยากพบสายตาเฉยชาที่จินแสดงต่อตัวเองเลย แม้รู้ว่าเพื่อปิดบังความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่ แต่มันก็อดที่จะรู้สึกน้อยใจไม่ได้ ใครอยากให้คนที่รักทำหมางเมินใส่กันเล่า...

ทำอะไรอยู่ไม่หลับไม่นอน...... อายะถามเสียงดุ

เล่นเกมส์กดนะฮะ... คาเมะตอบเสียงเนือย ๆ ตั้งใจประชดบางคนที่ทำเฉยไม่ใส่ใจ และก็เป็นผลเมื่อจินชำเลืองตามองนิด ๆ ปรากฎยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปาก เมื่อเข้าใจความหมายในคำตอบของคนตัวเล็ก และแสร้งทำเป็นยกกาแฟขึ้นจิบเพื่อปิดบังรอยยิ้มนั้นโดยเร็ว

เล่นอะไรเป็นเด็กไปได้ แล้ววันนี้จะไปทำงานไหวเหรอ หยุดสักวันก็ได้มั่ง.. แม้ประโยคแรกจะดุ และสุดท้ายก็อดที่จะเป็นห่วงน้องชายไม่ได้

เอ่อ...

วันนี้มีประชุมไม่ใช่เหรอ คาเมะ... จินพูดแทรกขึ้นด้วยเสียงดุเข้ม พร้อมกับพับนั่งสือพิมพ์วางลงบนโต๊ะ และยกกาแฟขึ้นดื่มจนหมดอย่างรวดเร็วไม่ละเลียดดื่มกินเหมือนเมื่อครู่

รีบ ๆ กินเข้า ฉันจะไปรอที่รถ สายมากแล้ว... จินบอกเสียงเข้มดุจเดิม และเดินตัวตรงออกไปจากโต๊ะอาหาร คาเมะมองตามและทำปากยื่นล้อเลียนอย่างหมั่นไส้ แล้วจึงหันมาคีบข้าวเข้าปากอย่างสบาย ๆ ไม่เร่งรีบอย่างที่อีกคนบอกสักนิด

อายะมองดูปฏิกิริยาปั้นปึงของคนทั้งคู่แล้วก็ได้แต่ส่ายหัว ไม่ค่อยจะกินเส้นกันเท่าไหร่เลยระหว่างสองคนนี้ จินบอกให้รีบแต่คาเมะกลับกินไปเรื่อยๆ เหมือนไม่ได้ยินที่พูด

เฮ้อ!!!

To be con