ณ  ผับแห่งหนึ่งใจกลางเมือง....

  

เสียงเพลงจังหวะสนุกสนานชวนให้ออกสเต็ปเรียกเหงื่อไม่หยุดมาตั้งแต่หัวค่ำ...หนุ่มสาวที่รักการเต้นต่างออกไปโชว์ลีลาเร้าใจ ทั้งน่ารัก ทั้งเซ็กซี่  แล้วแต่จะถนัด...หากแต่ว่าวันนี้ คนที่ไม่เคยพลาดการเต้นสักรอบอย่างซองมิน กลับไม่มีอารมณ์ที่จะเต้นสักนิด...เขาจึงนั่งจิบไวน์เงียบๆอยู่ที่มุมมืดของร้านที่สามารถมองเห็นได้ทั่ว...

 

“เฮ้อ...หรือว่าวันนี้เราจะมาเสียเที่ยว...” ซองมินถอนหายใจเบาๆมองซ้ายมองขวา เรียววุคก็ยังไม่มาสักที ปล่อยให้เขานั่งแกร่วอยู่คนเดียวตั้งนานแล้ว  น่าเบื่อชะมัด...นิ้วเรียวลูบปากแก้วไปมา...วันแรกก็แห้วซะแล้ว...

 

“วันนี้ไม่ออกไปแดนซ์เหรอครับ” เสียงทุ้มกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู...ทำเอาคนที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ สะดุ้งสุดตัว

 

“เฮ้ย!!!..” ซองมินรีบกระโดดถอยหนีด้วยสัญชาตญาณการป้องกันตัว

 

“จุ๊ๆ...ขวัญเอ๋ยขวัญมา...” มือหนาลูบศีรษะคนตัวเล็กไปมา

 

“ฉันไม่ใช่เด็ก...” ซองมินปัดมือนั้นออก แล้วขยับไปนั่งเก้าอี้อีกตัว...ร่างสูงอมยิ้ม แล้วนั่งลงแทนที่โดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายเชิญ

 

“หายไปนานเลยนะครับ” คยูฮยอนถามขึ้น...ในขณะที่สายตาคมจ้องมองใบหน้าหวานไม่กระพริบ...

 

“ก็ไม่ได้ไปไหน” ซองมินยักไหล่ตอบเหมือนไม่ได้ใส่ใจ...หากในใจกลับยิ้มย่อง ’นายเดินมาติดกับฉันเองนะ คยูฮยอน’

 

“ผมมาที่นี่ทุกวันแต่ไม่เคยเจอคุณเลย” คยูฮยอนพูดในขณะที่เขี่ยน้ำแข็งในแก้วไปมาอย่างช้าๆ...

 

‘หึหึ  จริงอย่างที่เรียววุคบอกเลย  มารอพบฉันทุกวันงั้นเหรอ...ก็ดีอะไรๆ มันจะได้ง่ายขึ้น’

  

“มาเที่ยวกับแฟนเหรอครับ” ซองมินมองร่างสูงตรงหน้าด้วยสายตา(แกล้ง) ตื่นเต้น

 

“เปล่าครับ” คยูฮยอนตอบปฏิเสธ...เป็นผลให้ร่างบางหุบยิ้ม หน้าบึ้งขึ้นมาทันที...ไอ้ผู้ชายปลิ้นปล้อน

 

“ผมมารอคนที่ขโมยหัวใจผมไปต่างหาก” คงไม่ต้องถามว่าใครเป็นคนขโมยหัวใจของคยูฮยอนไป เพราะคำตอบมันอยู่ในดวงตาดำขลับที่ทอประกายวิบวับยามจับจ้องมาที่ใบหน้าหวานนี้แล้ว

 

‘น้ำเน่า...’

 

“เอ่อ...แล้วหาเจอหรือยังครับ” ซองมินยกมือขึ้นลูบท้ายทอย แล้วแสร้งหลุบตามองแก้วน้ำในมืออย่างเขินอาย...

 

“หาคนขโมย หรือหาหัวใจครับ...” คยูฮยอนยิ้มกริ่ม สายตายังจับจ้องอยู่ที่ร่างบางไม่วางตา

 

‘เจ้าบ้านี่ท่าจะประสาท’

 

“หาหัวขโมยซิครับ...ถ้าหาเจอแล้วอย่าก็ลืมถามนะครับว่า...เอาหัวใจของคุณไปทิ้งถังขยะแล้วหรือยัง” ซองมินบอกอย่างหมั่นไส้...ไอ้คนติ๊งต๊อง...

 

“ฮ่าๆๆๆ...ใจร้ายจัง” คยูฮยอนต่อว่าอย่างไม่จริงจังนัก

 

“ผม โจ คยูฮยอนครับ ยินดีที่ได้รู้จัก เอ่อคุณ....” คยูฮยอนทิ้งท้ายไว้ เพื่อให้ร่างบางบอกชื่อของตัวเองออกมา พร้อมกับยื่นมือออกไปข้างหน้า

 

‘ฮึ...หลอกให้ฉันบอกชื่อ นายนี่มันเจ้าเล่ห์ เพลย์บอย ครบสูตรจริงๆ’

 

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ...ผม ลี ซองมิน...” ซองมินยื่นมือออกไปจับตามมารยาท  ยอมทำเป็นอินโนเซ้นต์ตกหลุมพรางคยูฮยอน

 

“เอ๋!!....”คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ลี ซองมิน ชื่อนี้นี่มัน...

 

“ทำไมหรือครับ...ชื่อผมไปเหมือนใครเหรอครับ” ซองมินแกล้งตีหน้าซื่อถามออกไป...หวังว่าจะไม่สงสัยนะ  หรือถ้าสงสัยก็ไม่สน  นายจะได้รู้จักคำว่าเจ็บปวดซะบ้าง

 

“ครับ...เปล่าครับ...ก็แค่ชื่อเหมือน แต่คุณน่ารักกว่าเยอะเลยครับ” ประโยคสุดท้ายนุ่มหวานไม่แพ้สายตาที่ทอดมอง

 

“ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้งครับ คุณ ลี ซองมิน...” ปากอุ่นแตะลงที่หลังมือขาวเนียนอย่างแผ่วเบา

 

“โอ๊ะ!!..” ซองมินรีบชักมือกลับตามสัญชาตญาณ แต่พอสบตากับสายตาหวานเชื่อมนั้นแล้ว ก็ได้แต่ก้มหน้าเขินอาย

 

“มาคนเดียวเหงาแย่เลย...งั้นเราออกไปเต้นกันเถอะครับ” คยูฮยอนถือโอกาสชวนเพื่อสร้างสัมพันธไมตรี

 

“เอ่อ...” ซองมินทำหน้าลำบากใจ เตรียมจะหลอกแต๊ะอั๋งฉันล่ะสิ...

 

“มาเถอะครับ...นั่งเฉย ๆ เดี๋ยวตะคริวกินนะครับ” คราวนี้มือหนายื่นออกมาข้างหน้า พร้อมกับคำชวน...

 

“เอ่อ...ก็ได้ครับ” ซองมินยื่นมือออกไปจับแล้วเดินออกไปกลางฟลอร์  ร่างบางขยับเพียงนิดเพราะไม่คุ้นกับการเต้นกับคนแปลกหน้าหรือถ้าจะให้ถูกต้องบอกว่า  เต้นกับคนที่เกลียดแสนเกลียดจึงจะถูกต้อง

 

“ดูคุณไม่ค่อยสนุกเลย...ดื่มนี่หน่อยไหมครับ” คยูฮยอนส่งแก้วที่บรรจุน้ำสีอำพันให้...ซองมินมองอย่างลังเล...เจ้านี่จะเล่นตุกติกอะไรหรือเปล่านะ...

 

“ปลอดภัยล้านเปอร์เซ็นต์ครับ ด้วยเกียรติของทหารแห่งราชวงศ์วังซุก...” คยูฮยอนกล่าวติดตลก พร้อมยืดอกภูมิใจ

 

“ฮ่าๆ ” ซองมินยิ้มขำ และรับแก้วน้ำมาดื่มไปครึ่งแก้ว แค่นี้ก็ทำให้ร่างกายของเขาร้อนฉ่าขึ้นมาอย่างประหลาด  นอกจากเรียววุคแล้ว ไม่มีใครรู้หรอกว่า เครื่องดื่มที่เขาดื่มเป็นประจำนั้น เป็นสูตรที่ทางร้านผสมให้เขาเป็นพิเศษ ไม่มีแอลกอฮอล์เจือปนแม้แต่น้อย ก็จะให้เขากินน้ำเปล่ามันก็เสียศักดิ์ศรีแย่สิ เลยต้องใช้เล่ห์กลนิดหน่อย  แต่ที่เขาดื่มลงไปเมื่อสักครู่นี้น่ะสิ  ของจริงนะครับ  วิสกี้ของจริง

 

“เป็นไงครับ พร้อมจะออกไปแดนซ์กันหรือยัง” ไม่ต้องรอให้ชวนเป็นครั้งที่  2  ร่างบางก็เดินไปยืนเด่นอยู่กลางฟลอร์เรียบร้อย  แล้วก็เริ่มยักย้ายสะโพกไปมาอย่างยั่วยวน...ไม่ใช่ไม่เคยเต้น แต่ที่แล้ว ๆ มาน่ะ เต้นด้วยหัวใจอย่างเดียว แต่ในวินาทีนี้หัวใจมันผสมแอลกอฮอล์ด้วย  เลยทำให้ท่าเต้นมันยั่วยวนเป็นพิเศษ  แก้มใสที่แต่งแต้มด้วยสายตาอ้อน ๆ กับดวงตาหรี่ปรือยามมองคนข้าง ๆ ทำเอาคยูฮยอนแทบคลั่ง 

 

“ยะฮู้ว!!...” สองแขนชูเหนือหัว ใบหน้าสวยส่ายไปมาเป็นจังหวะรับกับสะโพกที่ส่ายอย่างยั่วยวน...ถ้าเสียงเพลงไม่ดังสนั่นขนาดนี้ คงจะได้ยินเสียงกลืนน้ำลายกันบ้างล่ะ...จะมีก็แต่ร่างสูงที่เกิดนึกหวงร่างบางขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก...

 

ต้องทำให้พวกตาเฒ่าหัวงูพวกนั้นรู้เสียบ้างว่าของใครเป็นของใคร  คยูฮยอนจึงขยับเข้าไปใกล้ร่างบางและเต้นตามในจังหวะเดียวกัน...

 

“ฮ่าๆๆ...ดีจัง นายนี่เต้นเก่งไม่เบาเลยนะ” ซองมินหันมายิ้มหวานประกอบกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ดวงตาคู่สวยนั้นหวานฉ่ำยั่วยวนยิ่งกว่าเดิม...

 

คยูฮยอนเห็นแล้วอยากจะจับมาจูบนัก แต่ก็ทำไม่ได้อย่างใจนึก...ถ้าเกิดใจร้อนวู่วามทำอะไรลงไปไก่จะตื่นเสียหมด...มันต้องอดเปรี้ยวไว้กินหวาน...หึหึ

 

“แต่ก็สู้คุณไม่ได้หรอกครับ...ดูสิ โต๊ะนั้นมองคุณตาเป็นมันเชียว” คยูฮยอนพยักพเยิดไปทางโต๊ะของวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่มองมาที่พวกเขาทั้งคู่...

 

“ทำไม...หึงเหรอ” ซองมินเหล่ตามองอย่างท้าทาย...ดวงตาคู่นั้นทอประกายวับวาว ยามมองมาที่ร่างสูง ทำเอาคยูฮยอนยิ่งหลงเสน่ห์ร่างบางเข้าไปอีก

 

“ถ้าผมบอกว่าหึงล่ะ...” คยูฮยอนจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยนั้น...สิ่งที่เขารู้สึกคือความจริง เขาชอบคน ๆ นี้ตั้งแต่แรกเห็น...แล้วยิ่งตอนนี้เขายิ่งหลงเสน่ห์ร่างบางตรงหน้านี้อย่างเต็มเปา...

 

“ฮ่าๆๆ...” ซองมินหัวเราะอย่างพอใจ  นายนี่หลอกล่อง่ายกว่าที่คิดไว้อีกแหะ  แล้วร่างบางก็เดินกลับมาที่โต๊ะด้วยอาการมึน ๆ

 

“ท่าทางคุณจะไม่ไหวแล้วนะครับ” คยูฮยอนรีบเข้าไปประคองร่างบาง

 

“สงสัยวันนี้ฉันจะดื่มมากไป” ซองมินบอกเสียงเบา...แล้วทรุดตัวลงบนโซฟาตัวโตอย่างหมดแรง ทำให้คนที่ประคองอยู่พลอยล้มตามลงมาด้วย...

 

“ผมว่าคุณกลับบ้านดีกว่านะครับ” คยูฮยอนบอกด้วยความเป็นห่วงจากใจจริง

 

“อืม...ก็ดีเหมือนกัน พรุ่งนี้ต้องไปเรียนแต่เช้าเสียด้วยสิ...กลับบ้านดีกว่า” ซองมินลุกขึ้นยืน แต่ก็เซจนเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของคยูฮยอนอีกจนได้...

 

“ผมไปส่งคุณที่บ้านดีกว่า...ปล่อยให้กลับเองคงไม่ไหว” คยูฮยอนประคองร่างบางไปที่รถของตัวเอง...โดยมีสายตาคู่หนึ่งแอบมองอยู่ไม่ห่าง...

 

“ซองมิน...บ้านคุณอยู่ไหนครับ” คยูฮยอนก้มลงไปถามร่างบางที่นอนสะลึมสะลืออยู่ที่เบาะด้านข้าง

 

“อยู่ที่...” ซองมินบอกที่อยู่บ้านตัวเองแล้วก็นิ่งเงียบไปทันที

 

“หลับแล้วเหรอ...เด็กน้อย”คยูฮยอนกระซิบเบาๆ...และเฝ้าพินิจใบหน้าขาวใสนั้นอย่างหลงใหล...แก้มตูมๆนั้นมันน่าสัมผัสด้วยปลายจมูกยิ่งนัก...ไม่รู้ว่ามันจะหอมสักแค่ไหน...อ่ะนะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว จมูกโด่งจึงค่อยๆก้มลงไปสัมผัสอย่างนุ่มนวล...

 

“อะ...อือ” ร่างบางร้องประท้วงอย่างรำคาญที่มีคนมาก่อกวนยามนิทรา

 

“โอเค...ไม่กวนแล้วก็ได้...” คยูฮยอนยิ้มขำ...คยูฮยอนถอดเสื้อเเจ็คเก็ตออกมาห่มให้ร่างบางอย่างอ่อนโยน...

 

รถยนต์คันหรูพุ่งทะยานผ่านท้องถนนด้วยความเร็วปกติ...ผิดกับวิสัยของตัวเองที่ชอบความเร็วยิ่งนัก...ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพราะคนข้างๆนี่แหละ...อยากอยู่ด้วยนานๆ  หลังจากให้เขารอเก้อมาเป็นเดือนๆ

 

แต่!!...จะให้เขาขับรถทั้งคืนคงไม่ได้...ในที่สุดก็ถึงจุดหมายปลายทาง บ้านหลังใหญ่เปิดไฟสลัวๆ ...คยูฮยอนมองอย่างตะลึง บ้านรวยใช่ย่อยนะเนี่ย...ที่แท้ก็ลูกคุณหนูนี่เอง....

 

“ซองมินครับ..”  เสียงทุ้มกระซิบชิดริมหู

 

“อืม...”  ร่างบางขยี้หูขยี้ตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย   “ถึงแล้วหรือครับ”

 

“ครับ...ถึงปราสาทของเจ้าชายน้อยแล้ว” คยูฮยอนยิ้มกรุ้มกริ่ม มองร่างบางตาเยิ้ม...

 

“อืม...งั้นฉันเข้าบ้านก่อนนะ...ขอบใจนะ” ซองมินเปิดประตูลงจากรถไปทันที ดีนะที่วันนี้คุณพ่อกับคุณแม่ไปสัมมนาที่ต่างจังหวัด...เพราะถ้าคุณพ่อคุณแม่รู้ว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเมาแอ๋กลับบ้าน...มีหวังโดนหักค่าขนมทั้งปีแน่...

 

“เดี๋ยวสิครับ” คยูฮยอนรีบก้าวตามลงมาอย่างรวดเร็ว

 

“หืม...มีอะไรเหรอ” ซองมินเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย

 

“เอ่อ...คือ เราเป็นเพื่อนกันแล้วใช่ไหมครับ” คยูฮยอนยิ้มเก้อๆ พูดแล้วก็อยากจะเขกหัวตัวเองที่ถามคำถามโง่ ๆ ออกไป

 

“ครับ” ซองมินพยักหน้ารับอย่างไม่เข้าใจ...หมอนี่อายเป็นด้วยแหะ...

 

“งั้น...ก็คงไม่แปลกถ้าเพื่อนจะมีเบอร์มือถือของเพื่อน” คยูฮยอนยิ้มน้อย ๆ หนอย...ฉลาดพูดนักนะ ไอ้คนกะล่อน...

 

“ครับ...ไม่แปลก แต่มันติดอยู่ที่ว่า..ฉันจำเบอร์มือถือตัวเองไม่ได้” ซองมิน ตอบเสียงเรียบ...ร่างสูงหน้าสลดลงทันตาเห็น

 

“นายก็จดเบอร์โทรนายมาสิ  มือถือฉันแบตหมดน่ะ” ซองมินบอกพลางส่งสายตาหวานเชื่อม ให้ความหวังกับคนตัวโตที่ตอนนี้ยิ้มกว้าง และรีบจดเบอร์โทรศัพท์ให้ทันที...

 

“นี่ครับ” ซองมินยื่นมือออกไปรับพร้อมกับยิ้มหวานให้อีกครั้ง...แม้ว่าเราจะต้องสู้กันอีกหลายยก...แต่สำหรับยกแรกก็ถือว่าไปได้สวยแล้ว...หึหึ

 

“อ๊ะ...” แต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว มือบางก็ถูกกระชากอย่างเร็วและแรงพอที่จะทำให้ร่างบางนั้นตกไปอยู่ในอ้อมกอดของคนตัวโตได้อย่างง่ายดาย...

 

“คะ..คยูฮยอน” ซองมินเรียกเสียงแผ่วเบา...แย่แล้วตู...ก็สายตาที่ร่างสูงมองเขาอยู่นั้นมันบอกว่า...

 

“อือ...” แล้วปากบางก็ถูกครอบครองอย่างถือวิสาสะจากคนตัวโตกว่า...ลิ้นอุ่นนุ่มไล้เลียไปตามกลีบปากบาง และพยายามเปิดกลีบปากเพื่อเข้าไปลิ้มลองความหอมหวาน แต่ด้วยความที่ด้อยประสบการณ์ ทำให้ร่างบางเผลอแย้มกลีบปากออกเพื่อหายใจ  ร่างสูงจึงฉวยโอกาสส่งลิ้นเข้าไป เพื่อควานหาความหอมหวานที่ซ่อนอยู่ข้างใน...

 

“อือ...” มือเล็กพยายามดันอกกว้างให้ออกห่าง แต่ก็ไม่เป็นผล...แถมยังถูกรวบเอวเข้าไปอย่างง่ายดาย ถ้าเป็นยามปกติสะบัดนิดเดียวก็คงหลุด...แต่เวลานี้นี่สิ...ลิ้นอุ่นๆนั้นยังคงซอกซอนหยอกเย้ากับลิ้นเล็กในโพรงปาก...ด้วยความไม่ประสานั้นทำให้ร่างสูงได้ใจ...ขบเม้มปากบางนั้นอย่างมันเขี้ยว...

 

“อืม...”ซองมินครางออกมาเมื่อถูกฟันคมขบเม้มลงมาที่ปากเบาๆ

 

“ซองมิน...” คยูฮยอนกระซิบเรียกชื่อร่างบาง

 

“อือ..” ร่างเล็กขานรับเบาๆ เพราะถูกกัดลงที่ริมฝีปากอีกแล้ว...

 

“คุณน่ารักมากเลยรู้ไหม...” คยูฮยอนบอกเสียงเบา ดึงร่างบางเข้ามาชิดแล้วกอดอย่างแนบแน่น...ซองมินซุกหน้าลงกับอกกว้าง...หัวใจเต้นตูมตามกับสัมผัสเมื่อครู่

 

“ผม..ถ้าผมอยู่ใกล้ๆคุณอย่างนี้ทุกวันผมต้องห้ามใจตัวเองไว้ไม่ไหวแน่ ๆ” คยูฮยอนกดจมูกลงบนกลุ่มผมนุ่มอย่างอ่อนโยน

 

‘อะไรของนายปกติก็ฟันดะฉะแล้วทิ้งไม่ใช่เหรอ...หรือว่าจะมาแกล้งทำเป็นสุภาพบุรุษให้ฉันตายใจ’

 

“เฮ้อ!!! ” คยูฮยอนถอนหายใจยาวกอดร่างบางเอาไว้หลวมๆ  ผิดกับคราวแรก

 

“ซองมิน...ผม...” คยูฮยอนจับมือของซองมินมากุมไว้...ดวงตาคมจับจ้องลงไปในดวงตาใสซื่อของคนตัวเล็ก

 

ใบหน้าหล่อคมโน้มเข้ามาใกล้อีกครั้ง...ปากนุ่มกดประทับลงบนกลีบปากอิ่ม

 

“ผมไม่เคยต้องการใครเท่าคุณมาก่อนเลย” เป็นคำสารภาพด้วยเสียงที่แหบพล่า...อะไรบางอย่างในแววตาของร่างสูง ยืนยันคำพูดนั้นได้เป็นอย่างดี...

 

“ผม.” คยูฮยอนดันร่างบางให้ล้มลงบนหน้ารถสปอร์ตคันหรู  แล้วทาบทับลงมาอย่างรวดเร็ว...

 

แย่แล้วสิเรา...นี่มันหน้าบ้านฉันเลยนะ...ไอ้คนบ้ากาม

 

“ซองมิน...” คยูฮยอนเรียกเสียงหวาน

 

“ครับ...”ซองมินก็ขานรับด้วยเสียงหวานไม่แพ้กัน ทั้งๆ ที่ในใจเริ่มหวั่นๆฉันคงไม่เสียท่านายตั้งแต่วันแรกหรอกมั้ง...

 

มือหนาลูบไล้ไปที่เอวของร่างบางช้าๆ ดวงตาคู่นั้นหวานเชื่อมชวนลุ่มหลง  ริมฝีปากกำลังจะแนบลงมาอีกครั้ง  ซองมินหลับตาพริ้ม...นึกถึงจูบแรกที่ถูกขโมยโดยคน ๆ เดียวกัน   แต่ครั้งนี้มันอุ่น  มันหวิวในอก....มันชอบอ่ะ

 

“โฮ่ง ๆ ๆ ”  สุนัขตัวโตเห่าเสียงใหญ่  ทำให้คนทั้งคู่รีบผละออกจากกัน

 

“กิมจิ!!...” ซองมินถือโอกาสผลักร่างสูงออกแล้วเดินเข้าไปหาเจ้าสุนัขตัวโตทันที...

 

คยูฮยอนมองดูเจ้านายกับสุนัขเขาทักทายกันด้วยอารมณ์กรุ่น ๆ

 

“โฮ่ง โฮ่ง...”

 

“จุ๊ จุ๊...อย่าไปดุเขาสิ เขามาส่งฉันนะ” ซองมินบอกกับเจ้าสุนัขตัวโตด้วยเสียงอันนุ่มนวล คยูฮยอนมองดูภาพนั้นด้วยความขบขัน...คนกับสุนัขกำลังคุยกันอย่างเมามันส์ทีเดียว...

 

“เอ่อ...คยูฮยอน...นี่...กิมจิ น้องชายฉันเอง” ซองมินแนะนำราวกับเป็นเพื่อนสนิทกัน

 

“กิมจิ...ชื่อน่ากินจัง” คยูฮยอนลูบหัวเจ้าตัวโตเบา ๆ

 

“นี่ก็ดึกมากแล้ว...นายกลับบ้านไปเถอะ” ซองมินหาทางไล่อย่างสุภาพ  ด้วยรอยยิ้มหวานหว่านเสน่ห์

 

“คร๊าบ...” คยูฮยอนมองร่างบางด้วยความเสียดาย

 

“ไปสิ” ซองมินบอกเสียงดุ เมื่ออีกคนยังทำอ้อยอิ่ง อิดออดไม่ยอมกลับไปเสียที...

 

“ก็...เอ่อ...” คยูฮยอนทำหน้าหมดหวัง...อยากได้จูบราตรีสวัสดิ์สักฟอด

 

“งั้นฉันเข้าบ้านก่อนนะ..” ซองมินทำเป็นไม่สนใจแล้วหันไปชวนสุนัขคู่ใจเข้าบ้าน...

 

“เฮ้อ!!...ราตรีสวัสดิ์ครับ...” พอเห็นท่าว่าจะหมดหวังจริงๆ  ร่างสูงจึงจำยอมเอ่ยคำอำลา...ร่างบางหันมาส่งยิ้มหวาน...

 

“ราตรีสวัสดิ์” ร่างบางกดจมูกลงบนแก้มขาวของคนตัวโตเบาๆ

 “ไป...กิมจิ เข้าบ้าน” ร่างเล็กเดินเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว...ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพื่อกลบความเขินอายนั่นแหละ...ซึ่งผิดกับอีกคนที่ยืนยิ้มแก้มปริอยู่...ก่อนที่จะขับรถออกไปอย่างงงๆ  มือหนึ่งจับพวงมาลัย  มือหนึ่งลูบแก้มตัวเอง...ซองมิน    

เช้าวันต่อมา....

  

ร่างบางแต่งตัวไปโรงเรียนด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง อิอิ...มีเรื่องเล่าให้เรียววุคฟังเยอะแยะเลย...ว่าแต่ เจ้าเพื่อนตัวแสบหายไปไหนน๊า...โทรไปก็ปิดมือถือ

 

โทรศัพท์ๆๆๆ....ปากสวยยิ้มกว้าง ดวงตาราวหนูแฮมสเตอร์ทอประกายวิบวับขึ้นมา...เมื่อนึกถึงมือถือคู่ใจ....

 

เอ๊...อยู่ไหนน๊า...มือเล็กควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าอยู่นาน...แล้วก็เจอในที่สุด

 

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ....โทรศัพท์รุ่นล่าสุดถูกกดโทรออกตามตัวเลขที่ปรากฏอยู่บนกระดาษที่ยับย่น...ร่างบางแนบโทรศัพท์ไว้กับหู ขณะลงมาทานอาหารเช้าง่ายๆสำหรับตัวเอง...

 

“มีอะไร...คนกำลังนอน” เสียงปลายสายบ่งบอกได้เลยว่าหงุดหงิด ซองมิน ตกใจเล็กน้อย...ไม่คิดว่าจะทำให้ร่างสูงอารมณ์เสียตั้งแต่เช้า...

 

“เอ่อ...ขอโทษครับที่รบกวน” ซองมินบอกเสียงเบา...สำนึกผิดที่โทรมารบกวน...

 

เสียงใคร  ทำไมหวานนัก   ขอโทษด้วย...ไม่ใช่คิบอม  ไม่ใช่ยองอุน  ฮันคยองยิ่งไม่มีทาง  เยซอง...เจ้านั้นต้องนอนยังไม่ตื่นเหมือนกัน มิกกี้...ไม่ใช่อะ  แล้วเสียงใคร  เอ๊ะ!! 

 

“ซองมิน!?!” ร่างสูงกระเด้งขึ้นมาจากที่นอนอย่างรวดเร็ว ไอ้ที่ง่วงๆ อยู่เมื่อครู่หายสนิท...

 

“ฉันแค่จะโทรมาอรุณสวัสดิ์” ซองมินบอกเสียงงอนๆ

 

“ขอโทษครับ...ผมไม่รู้ว่าเป็นคุณ” คยูฮยอนรีบขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่

 

“ฉันต่างหาก ที่ต้องขอโทษ...ไม่รู้จักเวล่ำเวลาโทรมาแต่เช้า” ซองมินยังทำเสียงสะบัดๆ งอนไม่เลิก...เจ้าบ้ากี่โมงกี่ยามแล้วยังนอนอุตุอยู่ได้  คาบแรกไม่เรียนเหรอไง

 

“ โธ่...คนดี อย่างอนเลย...ผมขอโทษ” คยูฮยอนง้องอนเสียงอ้อน  ซองมินทำเป็นเงียบไม่ตอบ ทั้งๆ ที่ปากกำลังคลี่ยิ้ม...อิอิ...แผนการหว่านเสน่ห์

 

“เย็นนี้ว่างไหมครับ...ผมไปรับนะ” คยูฮยอนถามเสียงนุ่ม...แต่ซองมินนี่สิแทบจะสำลักนมออกมา...มารับ...มารับก็ความแตกอ่ะดิ...อยู่โรงเรียนเดียวกัน เจอหน้ากันทุกวันขนาดนั้น...

 

“อึม....ฉันไม่ว่างอะ   แต่ดูก่อนว่าเลื่อนได้หรือเปล่านะครับ” แล้วร่างบางก็หาทางเลี่ยงได้สำเร็จ โดยไม่ลืมทิ้งท้ายไว้ให้ร่างสูงร้อนรนเล่น...

 

“ฉันไปเรียนแล้ว...แค่นี้นะ...บ๊ายบาย” แล้วซองมินก็ชิ่งหนีเอาเสียดื้อๆ

 

“ตอนกลางวันผมจะโทรไปหานะครับ” ไม่มีคำตอบรับจากร่างบาง...การสนทนาถูกตัดไปแต่ร่างสูงยังคงยิ้มค้างอยู่กับโทรศัพท์

 

“อรุณสวัสดิ์” คยูฮยอนทวนคำนี้เบาๆ แล้วทิ้งตัวกลิ้งไปกลิ้งมาบนที่นอน

 

อ๊ะ!!...งั้นเบอร์โทรศัพท์ที่โทรเข้ามาก็...

 

“โอ้...เย!!” ร่างสูงกดเมมเบอร์นั้นไว้ทันที พร้อมตั้งเสียงเรียกเข้าพิเศษเอาไว้อีกตั้งหาก...

 

ซองมิน...ซองมิน...ซองมิน

 

น่ารัก

 

                น่ากอด

 

                ตัวก็ห๊อม  หอม  นุ๊มมมม นุ่ม

 

                ปากก็หว๊านนนน  หวาน....

                         วินาทีนั้น  คยูฮยอนกลับนึกถึงใครคนหนึ่ง  ซึ่งเขาเผลอจูบไปเมื่ออาทิตย์ก่อน  ลี  ซองมินที่แสนเฉิ่มเชย  ............................................................................  

“เฮ้!!...เรียววุคๆ” ซองมินวิ่งฝ่าฝูงคนเข้าไปหาร่างบางที่เดินอยู่ข้างหน้า

 

“อ้าว...ซองมิน” เรียววุคร้องทักด้วยความแปลกใจ...พลางมองเลยเพื่อนรักไปด้านหลัง...ทำให้ซองมินต้องหันไปมองตาม

 

“มองหาอะไรเหรอ”

 

“ปะ...เปล่า” เรียววุคปฏิเสธพร้อมกับกอดคอเพื่อนรักไว้หลวมๆ

 

“แล้วเป็นไงบ้าง...แผนแรก โอ.เค. ไหม”

 

“ได้ผลเกินคาด...” ซองมินตอบด้วยรอยยิ้มร่าเริง...

 

“เจ้านั้นหลงเสน่ห์ฉันเข้าให้เต็มๆ” ซองมินบอกอย่างภูมิใจ...โดยไม่รู้ว่าทุกอากัปกิริยาเมื่อคืนอยู่ในสายตาเพื่อนรักตลอด

 

“หวังว่านายคงไม่ได้หลงเสน่ห์หมอนั่นด้วยหรอกนะ”

 

“บ้าแล้ว...ไม่มีทาง คนเจ้าชู้ นิสัยแย่แบบนั้น ฉันไม่สนใจหรอก..” ซองมิน บอกเสียงดัง...แต่พอหันไปเจอสายตาของเรียววุคก็ต้องรีบหลบทันที...ฉันไม่มีทางหลงเสน่ห์หรอกน่า

 

“ไปเหอะ...จะได้เวลาเรียนแล้ว” ซองมินกระทุ้งศอกไปที่ท้องของเพื่อนรักแรงๆ แล้วรีบวิ่งหนีไป

 “โอ้ย...เจ้าซองมิน นายกล้าทำฉันเหรอ...ระวังตัวให้ดีเถอะ” เรียววุคตะโกนเสียงดัง และวิ่งตามเพื่อนตัวเล็กไป...     

พักกลางวัน....

  

ซองมิน เรียววุค จุนซูและดงเฮ จับกลุ่มกินข้าวกันอย่างร่าเริง...โดยมีหัวข้อสนทนาเป็นสมาชิกของแก๊งค์กุหลาบดำ...

 

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า...นายนี่เสน่ห์แรงไม่เบาเลยนะซองมิน” ดงเฮกล่าวชมเมื่อซองมินเล่าถึงตอนที่คยูฮยอนเข้ามาเต้นคู่กับเขาอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ...

 

“แล้วเจ้านั่นทำอะไรนายบ้างหรือเปล่า” จุนซูถามด้วยแววตาแพรวพราว อยากรู้อยากเห็น...

 

“ทำอะไร?” ซองมินทำหน้างง...จะให้ทำอะไรอีกล่ะ

 

“ก็...นอกจากกอดน่ะ...มีจูบ ลูบ คลำ แล้วก็....”

 

“หยุดๆๆ...มะไม่มีหรอก” ซองมินรีบปฏิเสธก่อนที่เพื่อนจะพูดอะไรออกมามากกว่านี้...ก็ ที่พูดมาทั้งหมด เขาโดนครบเลย...ยกเว้นไอ้ที่ยังไม่ได้พูดออกมานั่นแหละ...

 

“อะไรกัน...ไม่มีแล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วย” เรียววุคใช้ปลายนิ้วเขี่ยไปที่แก้มของเพื่อนรักที่ถูกเมคอัพเอาไว้ให้กระดำกระด่างไม่เนียนใสอย่างปกติ...

 

“บอกว่าไม่มีก็ไม่มีสิ” ซองมินยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง...ลองได้บอกออกไป โดนล้อตายเลย...แล้วอีกอย่างถ้ารู้ว่าเราเผลอคล้อยตามไปด้วยล่ะก็...ไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแน่ๆ...

 

“แหนะ...” จุนซูเหล่ตามองอย่างไม่เชื่อ...

 

Tru Tru Tru.....

 

เสียงเครื่องมือสื่อสารของใครบางคนดังขึ้น...ซองมินรีบหยิบขึ้นมาดู ชื่อที่โชว์อยู่นั้นทำให้ร่างบางอยากจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งเสีย...แต่คิดอีกที ก็ดีเหมือนกัน...จะได้เริ่มแผน2สักที...

 

“คยูฮยอนโทรมา” ซองมินบอกกับเพื่อนๆทุกคน...

 

“ก็รับสิ.” จุนซูบอก   ซองมินพยักหน้ารับและหันไปมองรอบๆ ตัว เผื่อเจ้าของชื่อนั้นจะนั่งอยู่ใกล้ๆ  พอเห็นว่าปลอดภัยจึงรีบกดรับทันที...

 

“หวัดดีครับ...” ซองมินตอบรับเสียงหวาน...เพื่อนๆ ทั้ง 3 เงี่ยหูฟังอย่างอยากรู้อยากเห็น...

 

“คิดถึงจัง” แหวะ...ทั้ง 3 คนที่ได้ยินทำท่าแหวะออกมาพร้อมกัน  ซองมิน รีบยกมือขึ้นมาทำท่าจุ๊ปากก่อนที่จะเสียเรื่อง...

 

“อะไรครับ...เมื่อเช้าก็เพิ่งจะคุยกัน” ซองมินตอบกลับเสียงหวาน...เพื่อนรักทั้ง 3 คนหัวเราะคิกคัก  เพราะหน้าตาของซองมินไม่ได้ยินดีอย่างที่พูดสักนิด...

 

“ก็ผมอยากเห็นหน้าคุณนิครับ” คยูฮยอนบอกเสียงอ้อน...

 

“เอ่อ...” ซองมินหันไปถามความเห็นเพื่อน...ซึ่งทุกคนพยักหน้าสนับสนุนให้เริ่มแผนที่ 2

 

“อยากเห็นหน้าก็มาหาสิครับ...”

 

“จริง ๆ เหรอครับ ผมไปหาได้จริง ๆ นะ” คยูฮยอนถามอย่างดีใจ

 

“อึม  ก็มาสิเย็นนี้ไง” ซองมินตอบรับขำๆ...หมอนี่ถ้าจะบ้า...แค่นี้ต้องทำเสียงดีใจเหมือนถูกล็อตเตอรี่ไปได้...

 

“งั้นเย็นนี้ผมไปรับที่โรงเรียนนะครับ”

 

“ห๋า!!...ที่โรงเรียน” ไม่ใช่แค่ซองมินที่อุทานด้วยความตกใจ..เพื่อนทั้ง 3คนก็อุทานออกมาเช่นกัน

 

“ครับ...มีอะไรหรือเปล่าครับ”

 

“อะ อ๋อ..เปล่าครับ...คือว่าวันนี้ฉันต้องไปพบอาจารย์ที่ปรึกษาน่ะ  เจอกันที่อื่นดีกว่า”

 

“เอางั้นหรือครับ” น้ำเสียงบ่งบอกถึงความเสียดายอย่างยิ่ง

 

“ครับ...จะได้ไม่เสียเวลาเดินทางด้วยไงครับ” ซองมินให้เหตุผล...

 

“งั้นสัก 5 โมงเย็นเจอกันที่ร้าน xxxนะครับ” ซองมินบอกชื่อร้านๆ หนึ่งที่ผู้คนไม่พลุกพล่าน เพราะเขาไม่ต้องการให้มีคนรู้สักเท่าไหร่

 

“โอ.เค...ได้ครับ...แล้วเจอกันครับ” คยูฮยอนตอบรับเสียงนุ่ม

 

“ครับ...บ๊ายบาย” ซองมินยิ้มแป้น ไม่ใช่เพราะคยูฮยอน  แต่เพราะเกลี่ยกล่อมคนกะล่อนนั่นสำเร็จต่างหากล่ะ...

 

“คิดถึงนะครับ” แถมทิ้งท้ายด้วยคำพูดหวานๆ...ก่อนที่อารมณ์สุนทรีนั้นจะสะดุดลงเพราะ กลุ่มคนที่กำลังเดินเข้ามาในโรงอาหาร โดยเฉพาะคนตัวสูงบางที่กำลังยิ้มแป้น มองโทรศัพท์อย่างกับคนเสียสติ

 

“ดูสายตาหมอนั่นสิ” เรียววุคสะกิดให้ซองมินดู แต่ร่างบางกลับไม่หันไปมองสักนิด...

 

“ฉันอยากให้วันนั้นมาถึงเร็วๆจริงๆเลย” จุนซูบอกอย่างเคียดแค้นพาลค้อนไปทางร่างสูงที่เดินตามเข้ามาอีกคน...

 

“อีกไม่นานเกินรอ...” ซองมินบอกเสียงเข้ม...มือเล็กกำแน่น เมื่อนึกถึงการกระทำของคยูฮอนที่ทำกับตัวเอง  ในยามที่เป็นลี  ซองมินที่แสนน่ารักกับ ลี ซองมินที่สุดแสนจะเชย  มันช่างต่างกันสุดขั้วเลย

 

“ไปกันเถอะ..อยู่นานแล้วหายใจไม่ออก” ดงเฮบอกแล้วเดินนำออกไปคนแรก

     

หลังเลิกเรียน

  

“ซองมิน...ใกล้เวลานัดแล้วยังไม่ไปอีกเหรอ” เรียววุคถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นเพื่อนรักยังนั่งเล่นโกะอย่างสบายอารมณ์

 

“ยัง...สัก5โมงกว่า ๆ ค่อยไป” ซองมินบอกหน้าตาเฉย  ซึ่งเรียววุคก็เข้าใจความหมายดี  มันคือบททดสอบความอดทนของผู้ชายจอมกะล่อนและแสนจะเย่อหยิ่งอย่าง โจ คยูฮยอน...

 

จนเวลาล่วงเลยไปกว่า  5  โมงแล้วนั่นแหละซองมินถึงได้ออกจากชมรมโกะไป

  

ณ ร้านกาแฟเล็ก ๆ ใจกลางกรุงโซล...

 

“ขอโทษครับที่มาช้า...” ร่างบางบอกเสียงหอบ  แก้มขาวแดงระเรื่อยืนยันได้ดีว่าคงจะวิ่งมามากกว่าเดิน...

 

“เหนื่อยไหมครับ.ดื่มอะไรดี” คยูฮยอนรีบกุลีกุจอเลื่อนเก้าอี้ให้นั่ง พอซองมิน บอกว่าจะกินอะไรก็เดินออกไปซื้อให้โดยไม่บ่นสักคำ ทั้งๆที่เขามาเลทไปถึง 1 ชั่วโมงเต็ม ๆ

 

“อยากรู้นักว่านายจะทนได้สักกี่น้ำ”  ซองมินมองตามร่างสูงไปอย่างเหยียดหยาม  แต่แวบหนึ่งดวงตาคู่นั้นกลับไหววูบ...หากว่านี่คือตัวตนที่แท้จริงของนายล่ะ...

 

“นี่ครับ” คยูฮยอนส่งเครื่องดื่มเย็นชื่นใจให้ร่างเล็กที่นั่งท้าวคางมองไปรอบ ๆ ตัว

 

“ขอบคุณ” ซองมินยิ้มหวาน...ทำเอาคยูฮยอนแทบละลาย...

 

“แล้วของนายล่ะ” ซองมินถามด้วยความสงสัย เพราะไม่เห็นแม้แต่แก้วที่ดื่มหมดแล้วสักใบทั้ง ๆ ที่คยูฮยอนน่าจะสั่งมาสักแก้วระหว่างที่นั่งรอตน...

 

“ไม่ล่ะครับ...แค่เห็นคุณดื่มผมก็ชื่นใจแล้ว” ไม่ใช่เพียงคำพูดหวานเลี่ยนเท่านั้นแต่รวมไปถึงดวงตาคมที่มันแพรวพราว จนซองมินต้องรีบก้มหน้าก้มตาดูดน้ำในแก้วอย่างรวดเร็ว...

 

“แคร๊ก แคร๊ก...” เป็นผลให้สำลักน้ำโดยไม่ได้ตั้งใจ

 

“ซองมิน...ใจเย็น ๆ หายใจลึก ๆ”  คยูฮยอนลูบหลังขึ้นลงช้า ๆ ซองมินทำตามจนอาการเริ่มดีขึ้น...ร่างสูงหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาช่วยเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างอ่อนโยน...พลางนึกขำกับท่าทางราวกับเด็กเล็กๆนั่น

 

“หัวเราะอะไร” คนตัวเล็กถามอย่างงอน ๆ เมื่อเห็นแววตากรุ้มกริ่มพร้อมรอยยิ้มที่ร่างสูงพยายามอมเอาไว้...

 

“เปล่าเสียหน่อย” คยูฮยอนปฏิเสธขณะค่อยๆไล้ผ้าเช็ดหน้าไปตามแก้มนวลเบา ๆ

 

“ไม่ต้องแล้ว...” ซองมินขยับหนีพลางขว้างค้อนให้วงใหญ่

 

“โอ๋...โอ๋...ผมขอโทษ...ก็แค่ขำเด็กบางคนที่สำลักน้ำ”

 

“ฉันไม่ใช่เด็ก” ซองมินแหวออกมา...คยูฮยอนหุบยิ้มทันที หากแต่ดวงตากลับแพรวพราว...นี่อะนะไม่เด็ก

 

“ซองมินอยากไปไหนต่อครับ” คยูฮยอนเปลี่ยนเรื่องคุยก่อนที่ร่างเล็กจะงอนไปมากกว่านี้...

 

“กลับบ้าน...” ซองมินบอกหน้าตาเฉย...กลับบ้านทั้ง ๆ ที่เพิ่งจะมาถึงแถมทิ้งให้นั่งรอเป็นชั่วโมง ๆ อีกต่างหาก

 

“ห๋า...” คยูฮยอนถามเสียงหลง

 

“ไม่มีอารมณ์” ซองมินตอบอย่างไม่ยี่หระและลุกขึ้นเดินออกจากร้านไป โดยทิ้งให้คยูฮยอนมองตามอย่างงง ๆ

 

“ผมไปส่งนะ...” ร่างสูงวิ่งตามมาจนทัน  ซองมินหันมามองอย่างไม่แน่ใจ...และต้องการหาสิ่งผิดปกติที่อาจจะเกิดจากความไม่จริงใจ...

 

“นี่มันก็เย็นแล้ว...อีกอย่าง...ผมอยากเจอเจ้ากิมจิน่ะ” คยูฮยอนบอกด้วยรอยยิ้ม ไม่มีแววตาขุ่นมัวหรือโกรธที่เขาจะกลับบ้านเลยแม้แต่น้อย...แถมยังดูกระตือรือร้นใช้กิมจิซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงมาเป็นข้ออ้างอีกต่างหาก

 

ชิ...อยากจะรู้นักว่าจะทนไปได้สักกี่น้ำ

 

ซองมินไม่ตอบอะไร...เพียงแค่เดินตามไปเงียบ ๆ โดยที่คยูฮยอนไม่มีทางรู้เลยว่าภายใต้ความเงียบนั้น...สมองน้อย ๆกำลังหาวิธีแก้เผ็ดตัวเองอยู่...

 

วันนี้กลับบ้านก่อนแล้วกัน  แล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่

 

รถสปอร์ตคันหรูเคลื่อนมาจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่ ร่างเล็กก้าวลงจากรถโดยไม่พูดอะไรสักคำ...

 

“ซองมิน...” ร่างสูงก้าวมาหยุดยืนข้างร่างเล็กที่กำลังเปิดประตู

 

“หืม”

 

“พรุ่งนี้เช้าผมมารับไปโรงเรียนนะครับ” คยูฮยอนส่งยิ้มหวานนำทางหวังว่าจะได้รับคำตอบที่ดี

 

“มะ...ไม่ได้!!...” ซองมินปฏิเสธเสียงดัง...มารับไปโรงเรียนก็ความแตกอะดิ...ไม่ได้เด็ดขาด

 

“ทำไมล่ะครับ” คยูฮยอนถามเสียงอ่อย รอยยิ้มเมื่อครู่กลายเป็นรอยยิ้มฝืดๆที่ถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

 

“อะ...เอ่อ” ซองมินหันซ้ายหันขวาจะแก้ตัวอย่างไรดี...พอดีกับที่หันไปเจอรถของพ่อจอดอยู่...แสดงว่ากลับมาแล้ว “พรุ่งนี้คุณพ่อจะไปส่งน่ะ...นัดกันไว้แล้ว ใช่ๆๆๆนัดกับคุณพ่อไว้แล้ว เอ่อ...ฉันเข้าบ้านก่อนนะ บ๊ายบาย” แล้วร่างเล็กก็วิ่งเข้าบ้านไป...ไม่ปล่อยให้คยูฮยอนล่ำลาอย่างที่ตั้งใจ  ว่าจะขอค่ารถเป็นหอมแก้มสักฟอดเสียหน่อย...เฮ้อ!!

 

“เฮ้อ” ร่างสูงเดินกลับมาที่รถอย่างช้าๆ...ความหวังที่จะได้กอดได้หอมได้...พังทลายต่อหน้าต่อตา...

 

ซองมิน...ฟู่!!...