천사 이특 ::><:: I'm Blue Angel, Support White Angel Teukie!!! Teukie!!!!

และแล้วการจากลาก็มาถึง

มันเศร้าจัง

เวลาเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว

การรอคอยเริ่มต้นอีกครั้ง

.................................................................................

1 กุมภาพันธ์ 2550

เราออกจากบ้านเต๋าตั้งแต่ตีสี่กว่า ๆ เพื่อเดินทางไปยังโรงแรมดุสิตธานี

เนื่องจากตามข่าวที่ทุก ๆ รู้กันไปทั่วว่าน้องจะไปพัทยา

แล้วเราก็หลับในรถตลอดเส้นทาง

ไปถึงโรงแรมก็ยังหลับ รอจนกระทั่ง 7 โมงเช้า ก็ยังไม่เห็นวี่แวว

เริ่มสงสัยว่าไปตั้งแต่เมื่อคืนหรือเปล่า แต่น้องที่เฝ้าอยู่ก็บอกว่า

ไม่มีนะพี่ เริ่มกระวนกระวายแล้วไง เริ่มหาข่าว

แต่ก็ยังได้รับการยืนยันว่ายังอยู่ ๆ

รอแล้วรอเล่าจนกระทั่ง 11โมง ก็ยังมีข่าวแว่วมาอีกว่า

ไปพัทยาตอนบ่าย เออ บ่ายก็บ่าย แต่ตอนนี้หิว แถมไม่สบายด้วย

เจ็บคอ เลยไปกินฟูจิที่สีลมคอมเพล็ค หุหุ อาหารหนักมื้อแรกใรรอบหลายๆ วัน

ระหว่างนั้นก็มีสายด่วนรายงานเป็นระยะ ๆ ว่าน้องเล่นน้ำเพิ่งจะขึ้นจากสระ

เมื่อคืนก็เล่นน้ำกันจนถึงตีสาม

หว๋า!! อดดูผู้ชายว่ายน้ำอีกแหละ

กินอิ๋ม แล้วก็กลับมารอใหม่ คราวนี้มีสิ่งยืนยันว่าน้องยังไม่ไปไหนด้วยการที่

ดงเฮออกมายืนตรงระเบียงที่ชั้น 3 กับเหล่าผู้จัดการ (มั่ง)

เรานั่งอยู่ฝั่งสวนลุม ก็เลยได้เห็นก่อนกลุ่มอื่น ๆ แล้วก็โบกไม้โบกมือ

และตามด้วยเสียงกรี๊ดของอีกกลุ่มที่เห็นพร้อม ๆ กัน

คราวนี้เลยเฮโลกันไปยืนบนชั้น 2 โบกพัด โบกมือเหย่งๆ ให้ดงเฮ

แล้วน้องก็เข้าไป เป็นอันว่า ยังอยู่ชัวร์แล้วเฟ้ย...

จากนั้นก็รอกันต่อ ข่าวว่าไปพัทยาเริ่มเปลี่ยน เป็นออกไปข้างนอก

ตอนบ่าย 3 เอา รอมาตั้งแต่ ตี 5 เรื่องแค่นีชิล ๆ

บ่าย 3 ก็ยังไม่มา แต่เริ่มมีออกมาโบกไม้โบกมือที่ระเบียงห้องพักเป็นระยะ ๆ

ดงเฮ ออกมาแปรงฟัน 555+ น่ารักเชียว แปรงสีฟันสีฟ้า (เข้าคอนเซปสุดฤทธิ์)

ปล. เราไม่ได้เห็นเองหรอก เพื่อนบอก 555+ เพราะเราไปดูลาดเลาที่ MBK มา

จากนั้นเราก็รอกันต่อไป บ่าย 3 บ่าย 4 จนกระทั้ง 5 โมงเย็นก็แล้ว ก็ยังไม่ออกมา

พ่อเจ้าประคุณออกมาจากทีพักราว ๆ ทุ่ม

ออกมาแล้วก็ต้องลุ้นว่าจะไปทางไหน แล้วโชคก็เข้าข้าง ความรักอันบริสุทธ์ของเรา

น้องออกประตูหน้า เลี้ยวขวามาทางสวนลุมฯ

ฮิ้ว!!! ฉันจอดรถอยู่ตรงนั้น ได้โบกมือให้น้องก่อนออกรถ ฮ่า ฮ่า ฮ่า

แล้วก็ตามน้องขึ้นทางด่วนไป ในช่วงที่รอกัน ในกลุ่มก็พูดกันไปเรื่อยว่า

คงไม่ไปดูสยามนิรมิตกันหรอกนะ

หุหุ บอกแล้วว่าทริปนี้ปากดี ปากเป็นมงคลสุด ๆ

น้องเลี้ยวเข้าสยามนิรมิต

กลุ่มเราใช้รถยนต์ตาม 2 คัน คันแรกตามไปติด ๆ เลยไปซื้อตั๋วเข้าสยามนิรมิตได้เป็นกลุ่มแรก

ได้แถวถัดจากน้องมา 5 แถว บัตรราคา 1,500 บาท (ปาดเหงื่อ)

เข้าไปนั่งในฮอลอย่างใจจดจ่อ น้องจะนั่งกันตรงไหนละนั่น

แล้วก็เดินเรียงแถวกันเข้ามา นำหน้าด้วย น้องหนุน (ซองมิน) โจ ฮยอคแจ ฮันคยอง

แล้วก็บุญชูฮ่า ๆ ๆ (คนอื่นตามเข้ามาที่หลัง)

ปล. บุญชูคือ ซีวอน (คุณชายเธอแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ๊ตสีขาว กางเกงยีนส์ แต่สะพายกระเป๋าหลุยส์)

ส่วนผู้จัดการก็สลับ ๆ กันไปนั่นแหละ

โชคดีที่เรานั่งตรงซีวอน แล้วก็สามารถเห็นน้องหนุนได้ชัดเจนมาก ๆ (อิอิ)

อ๋อ เยซองใส่เสื้อเราอีกแล้วววว ควรจะรักแล้วใช่ไหม

แล้วการแสดงก็เริ่มขึ้น เป็นธรรมเนียมว่าต้องมีเพลงสรรเสริญพระบารมีก่อน

ทุกคนในฮอลก็ลุกขึ้น น้องก็ลุกอย่างงง ๆ

น้องหนุนทำนิ้วจุ๊ปากให้น้องโจเงียบ แล้วน้องโจก็คล้องแขนน้องหนุน

วิ๊ว!!! วายกระจาย (คิดไปเอง)

ส่วนซีวอน คุณบุญชูเธอหันมามองรอบ ๆ ฮอลอย่างแปลกใจ ฮ่าๆๆ

เสร็จแล้วก็นั่ง ซีวอนก็ยังคงงงต่อไป ว่าทำอะไร

ลองมาเป็นเขยคนไทยดูดิ แล้วจะเข้าใจ (อิอิ)

การแสดงสวยงามมาก แอบสงสัยว่าน้องจะเข้าใจไหม

เมขลาล่อแก้ว รามสูรขว้างขวานจนทำให้เกินฟ้าผ่าอะ

น้องที่ไปด้วยกันยังบอกเลยว่า หนูก็ไม่รู้

กรรม!! แล้วน้อง ๆ จะรู้ไหมนั่น

มีอยู่ตอนหนึ่งที่มีเสียงซาวด์แบบระเบิด ช๊อตนี้ได้เห็นฮันคยองตกใจ

ตกใจจริง ๆ นะ ขำดี

มีอีกฉากที่แสดงประเพณีพื้นบ้านของไทย แล้วจะมีขบวนกลองยาว

ของพิธีแห่นาค มาจากข้างหลัง โอกาสเป็นของเรา น้องหันไปมองข้างหลัง

แต่พวกเรามองไปข้างหน้า พวกเรามองน้อง ซองมินน่ารักมากกกกกก

อยากให้เห็น น้องมองอย่างตื่นตาตื่นใจมาก นี่ถ้าน้องเป็นคนไทย ก็ครบบวชไปแล้ว

ฮ่าๆ อยากถือหมอน แต่คงต้องถือไตร ในฐานะญาติผู้ใหญ่แทน -*-

แล้วก็มีการร่ายรำแบบนกยูง (เราเข้าใจว่าอย่างนั้น)

น้องหนุน คนเราชอบสีชมพูอะนะ น้องมองแต่สีชมพู ทั้งที่สีม่วง ก็อยู่ข้าง ๆ น้องนั่นแหละ

ฮ่าๆๆ (อันนี้เราคิดสนุก ๆ นะ แต่น้องมองแต่สีชมพูจริง ๆ)

ในระหว่างชมการแสดง เราจะได้ยินเพื่อนเราบอกว่า

นี่ใครช่วยไปเอาหัวโจ กับหัวน้องหนุนออกจากกันหน่อยสิ

ฮ่า ๆ โนคอมเมนท์ค่ะ

มีฉากการแสดงที่เรียกว่า ตลกหน้าม่าน เห็นการเล่นอังกะลุง (พิมพ์ผิดเปล่า)

แล้วเขาให้ตบมือตาม ชอบน้องหนุนอะ ตบมือตามด้วย

แต่ไม่เป็นจังหวะ -*-

ให้อภัยหมดทุกอย่างกับความน่ารัก ฮ่า ๆ

สรุปฉันไปดูสยามนิรมิตหรือว่าดูน้องกันแน่

การแสดงประมาณ หนึ่งชั่วโมงครึ่ง น้องออกไปก่อนการแสดงจะจบเล็กน้อย

พวกแฟนคลับคนอื่น วิ่งกรูตามออกไป แต่เราไม่นะ ยังคงดูต่อ

น้องไปถ่ายรูป แล้วก็ไปกินของว่างเล็กน้อยข้างล่าง

เราเดินตามออกมา น้องก็เรียบร้อยไปแล้ว

จากนั้นก็ไปประจำรถเพื่อเดินทางต่อ

คราวนี้น้องไปสุวรรณภูมิ รถเราหลงทาง หาทางขึ้นทางด่วนไม่เจอ

กรรม!! เนื่องจากไม่ค่อยได้ไปทางนั้น วนหาอยู่นาน จนในที่สุดก็ไม่ขึ้นทางด่วนมันแล้ว

ไปทางธรรมดานี่แหละ

คิดว่าจะไม่ทันเสียแล้ว แต่น้องรอ น้องยังไม่ลงจากรถทั้งที่ไปถึงก่อนที่เราจะไปถึง

นานพอสมควร พอไปถึงเราก็รีบลงจากรถ น้องหนุน เยซอง ซีวอน กำลังเล่นกับแฟนคลับอยู่

เราถือพัดเยซอง แต่น้องยังไม่เห็น ก็เลยเดินไปหาเพื่อนที่มาถึงก่อน แล้วนั่งรออยู่ข้างใน

แล้วก็ชวนกันออกไปข้างนอก ไปแสดงตัวเป็นแฟนคลับที่ดีเสียหน่อย

เก้ๆกังๆ อยู่ข้างรถน้องตั้งน๊าน นาน กว่าน้องจะมอง เพราะว่าเริ่มปิดม่านกันแล้ว

ไม่เล่นแล้ว แต่ซองมินก็ยังมีโบกมือผ่านผ้าม่านออกมาเล่น เรียกเสียงกรี๊ดได้เป็นระยะ ๆ

เราก็พยายามเรียก ๆ ซองมิน ซองมิน ก็ไม่ได้ยิน หรือไม่รู้สึกตัว

เรากับน้องกุ้งก็เลยตะโกนเรียก น้องหนุน น้องหนุน น้องหนุน

กุ้งถามว่า เขาชื่อซองมินนะพี่ อ้าว ก็เรียกซองมินไม่หัน เลยเรียกน้องหนุนเสียเลย

เผื่อจะสงสัยว่าใคร ฮ่าๆ (มันคิดได้) แล้วเต๋าก็เดินมารวมกลุ่ม ด้วยพัดโจ

กุ้งถือพัดน้องหนุน เราถือพัดเยซอง เต๋าถือพัดโจ

ม่านปิด แต่มันก็ยังเหลือช่องว่างไว้นิด ๆ ถ้ายืนเอียง ๆ หน่อยก็จะเห็น

โจกำลังเล่นกล้องตัวเองอยู่ น้องหนุนทำอะไรไม่รู้ เยซองฟัง MP3 แล้วร้องตาม

เราก็กระโดดเหย่ง ๆ เต๋าเลยเอาพัดโจมาบังพัดเรา ตอนนั้นล่ะ

เยซองเอากล้องโจมาถ่ายเล่น คิดว่าถ่ายวีดีโอนะ แล้วก็ไม่ใช่การดูคลิปที่ถ่ายด้วย

เพราะว่าเลนส์มันหันมาทางนี้

เต๋าก็พยายามบังพัดเรา เราก็ปัด ๆ เลยเป็นการแย้งกันเสนอหน้า

ฮ่าๆๆ แต่มันเรียกร้องความสนใจได้ดีจริง ๆ เยซองถ่ายอยู่นาน

เราก็เลยแกล้งสลับพัด ที่เป็นหน้าน้อง กับที่เป็นการ์ตูนน้อง

น้องที่ชอบเยซองเหมือนกัน ก็เลยร่วมเล่นกับเยซองด้วย

(ไม่ได้คิดเลยว่า น้องเอากับไปดูที่เกาหลี แล้วจะได้เห็นท่าทางอุบาทว์ขนาดไหน)

(อิอิ) คราวนี้เห็นชัดแล้วว่าใส่เสื้อเรา (เยซองชู้รัก)

ที่นี่ก็เหลือซองมิน กุ้งกับเต๋าพยายามโบกพัดให้ใกล้ที่สุด แปะ ๆ ไว้ที่กระจกเลย

แต่ก็ไม่สำเร็จ ด้วยช่องว่างของผ้าม่าน น้องกำลังเตรียมตัวลงจากรถ

เราเงยหน้าขึ้นไปมอง ๆๆๆ ลุ้น ๆ ภาวนา ๆๆ หันมาสิน้องหนุนจ๋า

แล้วน้องก็หันมา เราก็ชูสองนิ้วๆ หงึก ๆๆ น้องก็เลยชูสองนิ้ว หงึก ๆ บ้าง

แค่นั่นมิได้สะใจน้อง และพี่สาวคนนี้ น้องเอื้อมมือลอดผ้าม่านมาเล่น

โอ้ย!! ซองมิน!!!

ไม่รักน้องแล้วจะไปรักใคร

น้องหนุน ซองมิน นัมเวอร์วัน

ระหว่างนั้นก็หันไปหาเยซอง (ชู้รักอีกครั้ง)

คุณเธอมองอยู่แล้วเล่นปูไต่กับกระจก หุหุ อย่าสิ คิดลึกนะเฟ้ย

ฮ่า ฮ่า ฮ่า

แฟนคลับก็เล่นด้วย เรียกเสียงกรี๊ดกันพอสมควร

ทริปนี้ได้แต่น้องหนุน กับเซยองเต็มๆ ตั้งแต่วันแรก จนวันสุดท้าย

ไม่ได้เล่นกับทึกกี้ที่รักเลย (แอบเศร้านะนี่)

และแล้วการร่ำลา ก็สิ้นสุดลง

น้องลงจากรถ

เดินเข้าสนามบินไป

วิ่งตามไปได้หน่อย ส่งจนเสร็จ

แล้วก็เหี่ยว กลับมานั่งจุ้มปุ๊กตรงทางออก

เฮ้อ!!!

ไปแล้ว

มันหวิว ๆ ชอบกล

แต่เดี๋ยวน้องเขาก็กลับมาเนอะ บ้านเขาอยู่ที่นี่นิ

การพบเจอสิ้นสุดลง

การรอคอยเริ่มต้นอีกครั้ง

♡♡♡♡♡ ♡♡♡♡♡

Super Junior Fighting!!