วันที่อังคารที่ 30 มกราคม 2550

พระเจ้า!!

ไม่มีทางลืมเลือน

วันนั้นต้องทำงาน แต่ด้วยเหตุที่ต้องเคลียร์งานให้เสร็จ เพื่อการลาพักผ่อนใน

อีก 2 วันข้างหน้าทำให้ต้องรีบทำให้เสร็จโดยเร็ว

ครึ่งเช้าเลยไม่ได้ตื่นเต้นตกใจอะไร

พอหลังเที่ยงกินข้าวกลับมา เปิดบอร์ดดูใจเต้นแรง (นึกถึงเพลง tic! toc!)

มองนาฬิกาอีก 50 นาทีน้องเหยียบแผ่นดินไทยแล้ว

แอบภาวนาให้เครื่องลงโดยปลอดภัย ก็นะ สุวรรณภูมิ

แล้วก็ถึงเวลาที่น้องมา....ตอนนั้นเริ่มนับเวลาถอยหลัง เมื่อไหร่จะสี่โมงครึ่ง

จะไปโรงแรมดุสิตแล้วอยากไปแล้ว อาการโหยหาเริ่มรุนแรง

และแล้วก็มีน้องโทรมาบอกว่า พี่เค...ฮีซอลมาน่ะ แอบดีใจ ซินมา ๆๆๆ

อยากจะโทรไปบอกเพื่อนที่ทำงานอยู่ห้องข้างล่าง แต่เก็บไว้ก่อน เคลียร์งาน ๆ

สักพัก..พี่เค เขาบอกว่าซินอะ มาเครื่องตอนเย็น (อันนี้น้องอีกคนโทร)

เหี่ยวเลยฉันแต่ก็ เอาว่ะ มาตอนเย็นดีกว่าไม่มา

ในที่สุดสี่โมงครึ่งก็มาถึง

ตรงดิ่งไปโรงแรมดุสิตธานี รถติดโคตร แต่น้องรออยู่ ๆๆ ลัลล้า ๆ น้องรออยู่

ไปถึงปุ๊บ ทำไมคนมันเยอะงี้อะ ทั้งคนมีต และคนไม่มีต แถมผู้ปกครองอีก

รอคอยไปเรื่อย 1 ทุ่มก็แล้ว ทำไมยังไม่ให้ลงทะเบียนอีก งื่อ ๆ หิว!!

ตอนยืนรอนิแหละถึงได้รู้ว่า ฮีซอลไม่มานะ...เพราะหมอไม่ให้เดินทางไกล

นั่งเครื่องจากเกาหลีมาไทย ห้าชั่วโมงกว่า ขายังไม่หายดี

โอ.เค.

รักษาตัวเถอะค่ะ..พี่ยินดี ถ้าน้องจะหายดี เพื่อคราวต่อไป

แล้วเราก็เปลี่ยนที่รอไปเรื่อย ๆ จากชั้นล่าง ไปนั่งข้างบน

จนมาถึงเวลาที่จะได้เข้าห้องแล้วจะได้เข้าแล้ว...มีข่าวแว่วมาว่า

น้องนั่งตามเดือนในปฏิทิน ก็เริ่มนับ เพราะเขาไม่ให้เลือกก็นั่งนับกันเลย

คิดว่าจะเรียงตามลำดับที่ให้ตอนเข้า เราก็จัดการหาร เหลือเศษ 7

นับๆๆๆได้เรียววุคเฟ้ย....ตอนนั้นคือ ของขวัญเตรียมไว้คือต่างหูตุ้งติ้ง ตัวเอส กับตัวเจ

แล้วก็ห้อยๆ อีกหนึ่ง แบบติดหูรูปคิตตี้สีชมพูอีกหนึ่ง ถ้าเรียววุคจะใส่แบบตุ้งติ้งไหมอะ...

แล้วก็ช่างเหอะ..ใครก็ได้ เรารักทุกคน ตอนนั้นก็พูดว่าถ้าเยซองก็ดี เพราะเขาใส่แบบนี้

แล้วก็ไม่รู้สิ รู้สึกว่าต้องได้เยซอง ทั้ง ๆ ที่ใจจริงเตรียมไว้ให้ น้องหนุน (ซองมิน)

แล้วเราก็ได้เข้าไป

กรี๊ด!!!!!!!!

ทึกกี้ที่รักมัดผม สวยโคตร จมูกโด่งสุด ๆ (ทำเหมือนไม่เคยเห็น)

ตาแป่วมากกกกกกกก (สงสัยใส่บิ๊กอายส์)

มองหาน้องหนุนคนต่อไป โอ้ย ๆๆๆๆ ลูกชาย น่ารักอะไรเยี่ยงนี้....

ตอนนั้นน้องเล่นกับแฟนคลับ เพราะว่างไม่มีใครเดินไปให้น้องเซนต์

เยซอง ทามมายยยยยยยย ช่างน่ารัก!! แอบเหมือนจุนกิล่ะ

คิบอมขาวขึ้น หน้าเด็กลง ยิ้มแป้นร่าเริงสุดฤทธิ์

คังอิน (โอปป้า) อิอิ คราวนี้ฉันไม่จับมือนายหรอก

ฮันคยอง ทำผมสีดำ เลยดูเด็ก

โจ น่ารักเฟ้ย

เรียววุค หุหุ น่ารัก

ดงเฮ ยิ้มแป้นมาก เล่นกับแฟนคลับด้วย คราวนี้อารมณ์ดีจริงแหะ

ช่วงนั้นมีคนเรียก อีทึก ๆๆๆ ทึกก็หันมาโบกมือ ยิ้มหวาน ละลายตายไปตรงนั้น

ทึกจ๋า ทำไมสวยงี้อะ

แล้วก็ค่อย ๆ ต่อแถวขึ้นไปขอลายเซนต์ แบบว่า ไม่ต้องเซนต์ที่ปฏิทินได้ไหมค่ะ

เซนต์ที่ทะเบียนสมรสเลย ใครก็ได้ชั้นไม่เกี่ยง หล่อ น่ารัก ครบโหล (มันคิดได้)

พอมาถึงเรา...เดินตรงแน่วไปที่ สี่คนสุดท้ายทันที ข้างหน้าเต็ม และที่สำคัญ

ตอนนั้นทำไมไม่คิดว่าตัวเองจะได้ทึกเลยสักนิด สี่คนสุดท้ายได้แก่ ฮยอคแจ ชินดง

เยซอง ซองมิน (จากขวาไปซ้าย) แล้วเราก็เดินไป เขาพาเราไปที่เยซอง

ซึ่งแอบดีใจ (อิอิ) แต่ข้าง ๆ น้องหนุนว่างอะ พอขยับจะไปหาน้อง

การ์ดก็จับให้อยู่ที่เดิม ซึ่งก็เต็มใจไง (อิอิ) เลยไม่ดื้อดึง เราก็ยืนถุงผ้าสีชมพู

(บอกแล้วว่ามันเตรียมมาให้น้องหนุน) ให้เยซอง แล้วก็บอกว่า for you

น้องก็ตอบกลับมาว่า thank you แล้วก็ก้มหน้าเซนต์ ระหว่างนั้น ก็หันไปหาน้องหนุน

อะ น้องว่าง เลยยื่นมือออกไป และด้วยความที่ติดปาก เรียกซองมินว่า

น้องหนุน ๆ มาตลอดก็เลยเรียกไปว่า น้องหนุน (กรรม) น้องก็เงยหน้าขึ้นมองอย่าง งง ๆ

ใครฟร่ะ น้องหนุน แล้วก็มองมือ แล้วก็จับ แล้วก็ยิ้ม

แต่น้องจับมือเราด้วยมือซ้าย มันก็เลยไม่เหมือนกันเช็คแฮนด์ใช่ปะ

น้องยิ้มน่ารัก ยิ้มแบบนั้นอีกแล้ว

โอ้ย ๆๆ ซองมิน น้องหนุน ซองมิน น้องหนุน บ้าไปแล้ว

จับมือน้องหนุนเสร็จ แต่เยซองยังเซนต์ไม่เสร็จหันไปทางขวา

อะ...อะ..อะ..ชินดงว่าง

ชินดง (ทำหน้าแบ๋ว) แล้วยื่นมือออกไป ชินดงจับ ด้วยมือขวา

อันนี้เรียกเช็คแฮนด์ ถูกต้องปะ..(ฮ่า ๆ)

แล้วพอหันกลับมาหาคนตรงหน้า

เยซอง...โอ้..ชู้รัก (ยกตำแหน่งนี้ให้แล้ว) ยื่นมือซ้าย (มือขวาน้องกำลังเขียน ๆ อยู่)

มาก่อนที่เราจะคิดอีก ยื่นมือมาทั้ง ๆ ที่ยังก้มหน้าเซนต์

าก็รับความปรารถนาดีของน้อง จับค่ะจับ

แต่..

จับแล้วน้องไม่ปล่อยอะ อันนี้ย้ำ น้องไม่ปล่อย เราก็คิดว่าจับเสร็จก็ต้องปล่อยใช่ปะ

แต่น้องเองที่ไม่ปล่อย

เราก็ เฮ้ย!! มองหน้าน้อง น้องอมยิ้มอะ

ฮ่าๆๆ เยซอง!!! เยซอง!!

อย่าทำกับฉ้านนนน แบบนี้ ฉันจะคลั่ง

ที่มาเลย์ ก็นั่งจ้องกัน มีตตี้งคราวที่แล้วก็มองหน้า ตอนนั้นก็ว่าจำกันได้แล้วเชียว

คราวนี้ยังทำแบบนี้อีก

(อิอิ) ด้วยความหื่นส่วนตัว น้องเปิดโอกาส ดิฉัน ก็จัดการ ไล้หัวแม่มือกับมือน้อง

ฮ่าๆๆๆๆ ไม่จูบหลังมือแบบคราวคังอิน (โอ้ปป้า) แหละ ไล้หัวแม่มือดีกว่า (อิอิ)

แล้วน้องก็เซนต์เสร็จ

กำลังจะส่งคืน เราก็นึกขึ้นได้ ร้องดังมากว่า

โอ๊ะ ลืม!!!

แล้วก็พลิกอีกด้านของบัตรมีต ซึ่งเราเขียนชื่อของเราไว้ เราก็จิ้ม ๆๆๆ

เค เค เค

น้องก็พยักหน้า

อ๋อ โอ.เค.

แล้วน้องก็เขียนว่า K ตามด้วยหัวใจ (I need somebody love) ฮ่าๆๆ

กรี๊ด!!!

เอาว่ะ ไม่ได้เซนต์ทะเบียนสมรส เอาแค่นี้ก็ได้ (ยังไม่เลิก)

แล้วก็เดินออกมา ตอนนั้นได้ยิน สต๊าฟพูดว่า

โอ้..เค

ฮ่า ๆๆ

ค่ะ ชื่อเคค่ะ จำให้ได้นะ คราวหน้าก็เจออีก จะได้เรียกชื่อถูก ไม่ใช่ให้เราเรียกฝ่ายเดียว...(ฮ่า ๆๆ)

แล้วก็ออกจากห้องมิตติ้งมาด้วยหัวใจอิ่มเอิบ

แต่พอเดินลงบันไดมา เห็นภาพที่เศร้าใจมาก มีคนเอาลายเซนต์มาแลก

ความรู้สึกคือ น้อง ๆ เขาอุตส่าห์เซนต์ให้คุณด้วยใจนะ เขาเซนต์ให้ด้วยมือของเขาเอง

เขายังไม่เลือกเลย เรารู้ว่าไม่อาจรักทุกคนได้เท่ากัน แต่ช่วยรักทุกคนได้ไหม

ทุกคนคือเอสเจที่เรารัก เราเองก็มีคนพิเศษ แต่เราก็ไม่เลือกนะ ได้หมด

แม้กระทั่งชินดง แล้วยังมาได้ยินอีกว่า มีน้องพี่ถูกจับไปยืนหน้าชินดง ร้องไห้

แล้วชินดงทำหน้าเสีย ทำไมล่ะคะ ชินดงก็เสียใจนะ ที่ต้องมาทำให้ใครคนหนึ่งร้องไห้

ความรักความชอบห้ามกันไม่ได้อะนะ...

มีคนขอแลกกับเราด้วย แต่เราตอบไปอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า

ไม่ได้ค่ะ มันมีชื่อเรา น้องเขาเซนต์ให้เรา

หลังจากเสร็จงานมีตติ้งแจกลายเซนต์ เราก็ดักรอน้อง คิดว่าคงจะไปกินข้าวน้องออกทางขนขยะ

(เป็นมาตรฐานไปแล้วว่า ทางออกดาราคือ ทางขยะ) แล้วเราก็ตามน้องไปที่โคเรียนทาวน์

แต่เข้าไม่ได้เพราะรถที่น้องนักเฉี่ยวกับรถแฟนคลับที่ตามในซอยนั้น แล้วเราก็เลยขับออก

ไปรอที่ปั๊มใกล้ ๆ ระหว่างนั้นก็มีคนโทร หรือโทรถามบ้างเป็นระยะๆ จนมีคนบอกว่า

รถน้องออกมาแล้ว เราก็เตรียมจ่อหน้าปั้ม รถน้องไปปุ๊บ เราก็

ฟิ้ว!! ตามกันไปทันที

ส่งน้องเข้านอนเสร็จ....เราก็กลับบ้าน...อาบน้ำ ไม่ได้นอนค่ะ ไปเตรียมรอที่สตูฯ กันตนา

ตีสอง น้องโทรมาบอกว่า มาถึงแล้วนะพี่ ไม่มีใครเลย (ก็มันตีสองนิค่ะ ใครจะมา)

แล้วเราก็ไปถึงที่นั่นประมาณ ตีสามกว่า ๆ

มันหนาวมากกกก

จบทริปวันแรกก่อนเนอะ...เดี่ยวไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวมาเล่าใหม่

ลายเซนต์เยซอง