เช้าวันเสาร์ที่น่าจะนอนตื่นสาย แต่ทายซิว่าใครตื่นก่อน

จิน....จิน......สายแล้วนะ.......... ร่างเล็ก ๆ ตะโกนใส่หูคนตัวโตที่นอนหลับอุตุอยู่อย่างสบาย

จิน....... คาเมะทั้งเขย่า ทั้งตะโกน......

อึม..... ขานรับพร้อมรวบคนตัวหอมให้ล้มลงบนที่นอนนุ่ม

โอ๊ะ.....คาเมะร้องเมื่อตัวเองตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ...เพราะอยู่ในลักษณะนอนราบกับที่นอนโดยมีจินทาบทับไว้ครึ่งตัว.......

Morning kiss จินบอกตามองปากบางสีชมพู....

เอ๋............ คาเมะทำเสียงสงสัย....

Morning kiss ไง เร็ว สายแล้ว.... จินกระตุ้นด้วยเสียงหนัก ๆ ดุ ๆ แววตาแพรวพราว เอาแต่ใจ....

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรา สายก็เรื่องของจินซิ.... คาเมะหลบจมูกที่กำลังจะใกล้เข้ามาทำให้พลาดเป้าไปหอมหมอนนุ่มแทนแก้มนิ่ม....คาเมะแอบอมยิ้ม...ชอบใจ

เกี่ยวซิ...ก็คาเมะปลุกช้าเลยทำให้ฉันตื่นสาย.... คนตัวโตโมเมเก่งจริง ๆ โทษคนอื่นหน้าซื่อ ๆ

จินตื่นสายแล้วมาโทษเรา เราเรียกคอแทบแตกจินไม่ตื่นเอง...นาฬิกาปลุกดังจนถ่านจะหมดแล้วจินก็ยังหลับเป็นตาย แล้วมาโทษอะไรเรา.... คาเมะบอกปากเชิด....คนตัวโตทำตัวงอแงไม่มีเหตุผลเป็นเด็ก

ถ้าอย่างนั้น....คาเมะช่วยเป็นนาฬิกาปลุกให้หน่อยซิ... จินอ้อน...สองแขนยังกอดกดร่างบางให้ตรึงแน่นกับที่นอน....

เป็นอย่างไง...นาฬิกาปลุกยังเอาไม่อยู่....เราทำไม่ได้หรอก.... คาเมะเถียงเสียงแข็ง...มือน้อย ๆ พยายามดันตัวหนัก ๆ ให้ออกจากตัว.....

Kiss. จินตอบสั้น ๆ

ไม่เห็นเกี่ยวกันเลย....ปล่อยซี...จะไปเดินเล่น... คาเมะผลักอกแรง ๆ

แต่ไม่เป็นผล...

ไม่ปล่อย...ทำก่อน... จินไม่ยอมแพ้...ยังตื้อขอจูบยามเช้าให้ได้...

ไม่...ทำไม่เป็น... คาเมะหรือจะยอมแพ้...เชิดหน้าแก้มตูม บอกไปเลย....บอกไปก็เขินไป...จินจูบตั้งหลายแล้ว..แต่ว่า...ไม่เคยจูบจินก่อนนี่....

ถ้าอย่างนั้น...จะทำให้ดูเป็นตัวอย่าง... จินพูดจบก็ก้มลงหาปากบาง คาเมะหลบไม่ทัน ไม่คิดว่าจะทำอะไรหน้าด้านแบบนี้...จูบอย่างชำนาญทำเอาคาเมะแทบละลาย มือที่ผลักอกกลายเป็นกระชับคอเสื้อนอนของจินแน่น....จินถอนจูบออกมาช้า ๆ มองหน้าคนตัวเล็กที่นอนหลับตาพริ้ม

คาเมะติด kiss ฉันไว้นะ...ทีนี้ทำเป็นแล้วนะ... คาเมะลืมตาขึ้นมอง แล้วก็ต้องหลบตาเจ้าเล่ห์นั้นทันที...ก็จูบแล้วไงทำไมต้องมีติดอีก...

คาเมะหันหน้าหนี...

จินบ้า... คาเมะพูดเบา ๆ ถ้าจินได้ยินก็ดี ไม่ได้ยินก็ช่าง...แอบอมยิ้มอีกแล้ว

เป็นคนรักของจิน....ต้องทำตามใจจินไง.... จินบอกจากใจจริง เป็นคนรักของจิน...แต่ก็พูดติดตลก...ไม่กล้าอีกจนได้....คาเมะหน้างอขึ้น...ไม่น่าพลาดไปรับคำ

เอาไว้เลย...

ลุกได้แล้ว...เดี๋ยวไปสายแล้วจะมาโทษเราอีก... คาเมะรวบรวมพลังที่มีส่งผ่านแขนเล็ก ๆ ผลักอกจินออกได้สำเร็จ ลุกขึ้นจากเตียง..เดินหน้าแดงออกจากห้องไป...จินมองตามพร้อมรอยยิ้ม สุขใจ.....

ถ้าตื่นมาทุกเช้าและมีคาเมะนอนข้าง ๆ ทุกวัน.....วันนั้นทั้งวันคงมีความสุขไม่น้อย

หลังจากนั้นไม่นานนักจินก็เดินออกมาจากตัวบ้านด้วยชุดสูทสีดำสนิท เชิ้ตตัวในสีอ่อนกับเนคไทสีเข้ากับเสื้อ...ผิวขาว ๆ ดูตัดกับชุดสูทได้ดูดีจริง ๆ ร่างสูง ๆ เดินออกมาเห็นคนตัวเล็กยืนดูน้ำตกจำลองในสวน...จึงเดินเข้าไปหา...โอบกอดเอวบางไว้ทางด้านหลัง...

ฟอด.... ขโมยหอมแก้มนิ่มอีกแล้ว...คาเมะสะดุ้งนิด ๆ เพราะกำลังคิดหนทางติดต่อกับโชคุง...หันไปเห็นจินอยู่ในชุดพร้อมไปทำงาน....

วันนี้ต้องให้รถไปรับเพื่อนไหม... จินตามเสียงนุ่ม วางคางเล็ก ๆ ลงบนบ่าบอบบาง

ไม่ต้องหรอก...เดี๋ยวพีจังเขาจะมาเอง... คาเมะเอียงตัวมามองหน้าจินให้ถนัด....ยิ้มหวานให้อย่างเป็นกันเอง....

อือ.... จินรับคำเสียงในลำคอ...ยังไม่ยอมคลายอ้อมกอด..รู้สึกอุ่นดีจัง

ไม่ไปประชุมหรือไง...กอดเราอยู่ได้... คาเมะทาบมือกับแขนจินถามเสียงเบา.....นุ่มนวล....

มันอุ่นดี...ไม่อยากไปเลย... จินบอกเสียงอ้อน หลับตา...คางยังวางเกยอยู่บนไหล่บาง...

วันนี้งอแงเป็นเด็ก... คาเมะดุเบา ๆ จินลืมตาขึ้นมอง...อมยิ้มในคำพูดของคาเมะ.....

ฟอด... จินขโมยหอมแก้มนิ่มอีกแล้ว....

ครับ...ไปทำงานก็ได้ครับคุณหนูคาเมะ... จินพูดเสียงล้อเลียน พูดเองก็สะดุดคำพูดตัวเอง คุณหนูคาเมะ. . คุ้น ๆ หูน่ะ....เคยได้ยินที่ไหน...จินละจาก

ร่างนุ่ม ๆ หน้านิ่วคิ้วขมวด คิดถึงคำพูดตัวเอง...

จิน... คาเมะเรียกเสียงหวาน...จินหันมามองคาเมะตรง ๆ

หือ.... จินยิ้มรับ คาเมะหยิบกล่องเล็ก ๆ ออกจากกระเป๋าเสื้อ นิ้วเล็ก ๆ หยิบสิ่งของที่อยู่ในกล่องออกมาติดให้ที่เนคไทจิน...

เข็มกลัดติดเนคไทเหรอ... จินถามยิ้มกว้างกับของที่คาเมะให้....

เราให้....เมื่อวานไปเดินซื้อเห็นมันสวยดีเลยซื้อมาให้จิน...... คาเมะยิ้ม...

ดูภูมิอกภูมิใจกับเข็มกลัดติดเนคไทอันเล็กสีทอง....เข้ากับเนคไทเป็นอย่างดี

ขอบคุณครับ... จินก้มลงจูบมุมปากบางเบา ๆ คาเมะรู้สึกเขินนิด ๆ จิน ชอบฉวยโอกาสตลอด...ถ้าไม่หอมก็จูบ.....จินยิ่งเห็นก็ยิ่งหลงรักความใส....ความบริสุทธิ์

เย็นนี้จะมารับไปทานข้าวนะ.... จินบอกเสียงนุ่ม...นิ้วเรียวลูบไรผมสีอ่อนอย่างอ่อนโยน

ฮะ.... คาเมะขยับปากบางรับคำเบา ๆ จินชักอยากจะจูบต่อ...แต่ก็ต้องไปแล้ว....จินยอมออกห่างจากร่างเล็ก ๆ นั้นอย่างไม่เต็มใจ.....ขับรถไปทำงานด้วยความแช่มชื่น...คนรักของจิน...จินก้มลงมองเข็มกลัดเล็ก ๆ ที่ติดอยู่....อันเล็ก ๆ สีทอง มีเพชรเม็ดเล็ก ๆ ประดับตรงกลาง...ถึงอันจะเล็กแต่ราคาก็ไม่ใช่น้อย....คาเมะไปเอาเงินมาจากไหน....นายเป็นใครกันแน่....ทำไมถึงรู้สึกคุ้น ๆ กับกิริยาท่าทางที่คาเมะแสดงออกมา....

มารูโกะ...นั่นจะยกไปให้ใครน่ะ.... ทามากิถามขึ้นเมื่อเห็นถาดขนมและ

น้ำหวานในมือแม่บ้าน...

ยกไปให้คุณหนูคาเมะค่ะ.... มารูโกะตอบ และพยายามปลีกตัวออกมาให้เร็วที่สุด...อุตส่าห์หลบแล้วเชียว ตาไวจริง ๆ

ใครสั่ง... เสียงอย่างวางอำนาจถามออกไป...จะหาเรื่อง....

คุณจินสั่งไว้ค่ะ... มารูโกะรายงานตามหน้าที่...เพราะจินสั่งไว้ตั้งแต่เช้าว่าถ้าเพื่อนคาเมะมาให้หาขนมเลี้ยงด้วย....

งั้นเหรอ... ทามากิทำท่าคิดอย่างนางมารร้าย.....แววตาไม่น่าไว้ใจ...

เอามานี่....ฉันเอาไปให้เอง... ทามากิแย่งถาดมาจากมือมารูโกะ...เดินอาด ๆ ไปบ้านเล็กโดยที่มารูโกะได้แต่ยืนอ้าปากค้าง.....รู้สึกกลิ่นไอความไม่ชอบมาพากล.....

ณ บ้านหลังเล็ก.......

นี่...คาเมะ....แล้วคาเมะจะทำอย่างไงต่อไป... ยามะพีถามขึ้นเมื่อรับฟังเรื่องราวทุกอย่างตั้งแต่เรื่องพินัยกรรม จนหนีออกจากบ้านมาเจอจิน...หลบไปนางาซากิจนได้รู้จักกับเคอิจิโร่.....จนกระทั่ง...มาอยู่ที่นี่ บ้านหลังนี้ในฐานะคนรักของจิน.....ที่ชื่อ คาซึยะ คิมูระ.....

ก็คงต้องอยู่ที่นี่ไปก่อนจนกว่าจะถึงวันเกิด แล้วค่อยเล่าเรื่องทุกอย่างให้จินฟัง คาเมะก้มลงมองมือตัวเอง....เศร้าใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อนึกถึงเวลานั้น...เวลาที่ต้องไปจากจิน...แล้วจินจะโกรธไหม...

อือ....นายก็คงต้องกลับไปอยู่ที่ฮอกไกโดอีกแล้วนะซิ...หว่า เพิ่งเจอกันแท้ ๆ เลย... ยามะพีทำแก้มพองลม...เมื่อนึกว่าอีกไม่นานก็ต้องจากเพื่อนรักอีกแล้ว...

นั่นน่ะสินะ....แต่ฉันว่าก็ดีนะ.....พีจังจะได้เจอเพื่อนใหม่...เผื่อว่าโรคผื่นที่นายเป็นจะได้หายไปไงล่ะ... คาเมะเองก็รู้สึกเศร้าใจไม่น้อยเหมือนกัน....แต่ก็กลบเกลื่อนด้วยเรื่องฮา ๆ ของเพื่อนรัก...โรคประหลาด ๆ ที่ให้ใครที่ไม่ใช่ญาติหรือคนสนิทแตะต้องตัวไม่ได้....ไม่อย่างนั้นจะขึ้นผื่นแดงทันที....คาเมะคืออีกคนหนึ่งที่สามารถถูกเนื้อต้องตัวยามะพีได้...ทั้งกอด ทั้งหอม....ทำอย่างไรยามะพีก็ไม่มีอาการประหลาดนั้น.....

นายก็พูดเป็นเล่น เวลาเป็นขึ้นมาฉันล่ะอายชะมัด.... ยามะพีทำท่าขนลุก เมื่อนึกถึงครั้งหนึ่งที่ จุน มัตสึโมโตะ รุ่นพี่ที่ตามจีบฉวยโอกาสตอนเผลอแตะมือ....ตอนนั้นแตะแค่นิดเดียวผื่นขึ้นแดงไปทั้งตัวเลย....ทั้งโกรธทั้งอาย.....

ฉันว่าคงต้องเจอเนื้อคู่ล่ะมั้งนายถึงจะหาย... คาเมะกระเซ้าเพื่อนเล่น ๆ อย่างสนุกสนาน..ยามะพีทำหน้ายู่....นึกถึงหน้าหมีโคอาลาขึ้นมาทันที....คิดแล้วก็เขิน...เนื้อคู่อย่างนั้นเหรอ....

บ้านะซิ...

บ้าอะไร....บ้าอยากรู้ว่าจริงไหมอย่างนั้นเหรอ....เอ้....หรือว่าเป็นฉันนะ....พีจังที่รัก... คาเมะถามยิ้ม ๆ กระเถิบเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ พยายามทำหน้าตาเจ้าชู้ แต่ทำอย่างไรมันก็ไม่เข้ากับหน้าหวาน ๆ จนเข้าไปกอดยามะพีแน่น...ทำท่าจะซุกเข้าให้ที่ซอกคอเพื่อนรัก...

อย่านะ คาเมะ..อย่าเล่นบ้า ๆ แบบนี้นะ...เดี๋ยวเถอะ... ยามะพีพยายามดันตัวเองออก...จั๊กจี้กับการกระทำของคาเมะเสียมากกว่า.....ยามะพีหัวเราะกิ๊ก...เมื่อคาเมะถูจมูกไปมาที่แก้มป่อง ๆ ด้วยความทะเล้นจะแกล้งเพื่อน ยามะพีก็ถอยหลังหนีเล่นกันอย่างสนุกสนานจนไม่ทันสังเกตเห็นคนที่เดินเข้ามา

หึ.....อยากให้จินมาเห็นภาพนี้จริง ๆ เลย... เสียงน่าหมั่นไส้ลอยมาจากหน้าประตูบ้าน...คาเมะและยามะพีหยุดเล่น หันไปมองพร้อมกัน...เมื่อเห็นเป็นทามากิ คาเมะจึงปล่อยตัวยามะพีออกช้า ๆ มองนิ่ง ๆ ตรงจุดที่ทามากิยืน.....ยามะพีนั่งตัวตรง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง คาเมะนี่เล่นแรงชะมัด...มองไปยังผู้มาเยือน...คงจะเป็นแม่เลี้ยงของจินที่คาเมะเล่าให้ฟัง...ท่าทางไม่เบาเลย....หึ หึ ยามะพียิ้มให้อย่างน่ารัก

มารูโกะ...ยกขนมมาให้เราเหรอ...ขอบใจนะ.... ยามะพีแกล้งเรียกผิดไปซะอย่างนั้นล่ะ ทามากิได้ยินถึงกับอ้าปากค้าง...คาเมะหันไปมองยามะพีอย่างไม่เข้าใจ...เห็นเพื่อนยักคิ้วให้....ก็เลยอมยิ้ม

ยืนอยู่ทำไมล่ะ....เอามาวางตรงนี้ซิ ถือนาน ๆ ไม่เมื่อยเหรอ... ยามะพียังทำหน้าซื่อไม่รู้เรื่องต่อไป....ทามากิได้แต่เดินกัดฟันกรอด ๆ เข้ามาใกล้....เด็กเวร....แสบนักนะ...

เมื่อเดินเข้ามาใกล้ได้ระยะ....ทามากิสะดุดพรม ทำน้ำหวานสีแดงหกรดใส่ตัวยามะพี.....อย่างตั้งใจ

อุ๊ย...ขอโทษ...ขอโทษ... ทามากิทำเสียงดัดจริตขอโทษขอโพยกับการกระทำของตัวเอง....น้ำเสียงขอโทษแต่กิริยาท่าทางดูจะสะใจกับการกระทำของตัวเอง

ไม่น้อย..

ยามะพีลุกขึ้นยืนทันที ตรงดิ่งเข้าไปหาทามากิอย่างเอาเรื่อง....บังอาจมาก...(บังอาจทำน้องฉัน..)คาเมะไวกว่า...รู้ทันความคิดเพื่อนรัก...คนอย่างยามะพีไม่มีทางยอมใครง่าย ๆ จึงฉุดแขนเพื่อนไว้ได้ทันก่อนยามะพีจะถึงตัวทามากิ.....

หึ...แกเป็นใครมาจากไหน...มาทำท่าถือดีกับฉัน... ทามากิกอดอกมองยามะพีอย่างเหยียดหยามคิดว่าคงเป็นเด็กข้างถนนเหมือนคาเมะนั่นแหละ...ดูทำตัวอย่างกับเป็นผู้รากมากดี..........

เป็นใครมาจากไหน...ทำไมต้องบอกคนอย่างเธอ..... ยามะพีบอกอย่าง

ท้าทาย....ไม่แพ้กัน...

ต๊าย...เด็กบ้า...ฉันอายุมากกว่าเธอนะ... ทามากิร้องกรี๊ด ๆ เต้นเร่า ๆ อย่างตัวอิจฉาในละคร เมื่อโดนยามะพีย้อนเข้าให้...

คาเมะ...ฉันจะฟ้องจิน...ว่าแกพาเพื่อนไม่มีหัวนอนปลายตีนที่ไหนก็ไม่รู้เข้ามาในบ้าน ตัวเองมาอาศัยเขาอยู่ยังพาเพื่อนมาล้างผลาญอีก เด็กบ้า..พ่อแม่ไม่สั่งสอน... เมื่อเล่นงานยามะพีไม่ได้..จึงหันมาทางคาเมะ....ที่ยังฉุดแขนยามะพีเอาไว้....(หายจุกแล้วเหรอ...ทามากิ...)

นี่...คุณ....พูดให้สวย ๆ หน่อย หน้าตาก็ไม่ดีแล้วยังปากเสียอีก.... ยามะพีเมื่อทำร้ายร่างกายไม่ได้ก็ขอด่าไว้ก่อนก็แล้วกัน....

หยุดนะ...ใครถามแก.... ทามากิแหวใส่ยามะพีทันที.....

แล้วใครใช้ให้คุณมาลามปามพ่อแม่ฉัน... ยามะพีเถียง...คาเมะได้แต่ฉุดแขนยามะพีไว้แน่น....รู้ว่าลูกท่านทูตคนนี้ ฝีปากกล้า...และซ่าส์ไม่เบา

ทำไม...พ่อแม่แกเป็นเทวดาหรือไงถึงห้ามลบหลู่... ทามากิคิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าเชิดหน้าถามอย่างไม่เกรงกลัว...แต่แล้วอยู่ ๆ น้ำหวานอีกแก้วที่เหลืออยู่ก็ถูกสาดเข้าให้เต็ม ๆ หน้า ด้วยฝีมือ........คาเมะ.........

ปากสกปรก...ล้างปากเสียหน่อยนะ... คาเมะบอก มือที่ฉุดยามะพีไว้ปล่อยออก

ทามากิร้องกรี๊ด....ตรงเข้าใส่คาเมะทันที........

ฉาด........ เสียงมือกระทบแก้ม...ดังลั่น.....แก้มซ้ายมีรอยนิ้วขึ้นมาจาง ๆ ทันที.....คาเมะตกใจไม่คิดว่าทามากิจะทำได้...ยามะพีเองก็ตกใจไม่แพ้กัน....หันไปมองคาเมะที่กุมแก้มน้ำตาคลอด้วยความเจ็บ...เจ็บแต่ไม่ร้องออกมา...หน้าสวยยังคงเชิดไว้....ไม่ให้ความอ่อนแอมันแสดงออกมา...ยามะพีหันเหความสนใจไปที่ทามากิอีกครั้ง....ตรงดิ่งเข้าใส่.....มือข้างที่ถนัดถูกง้างออกหวังจะฟาดหน้าคนที่มันทำเพื่อนรักให้เต็มแรง...ให้เจ็บกว่าเป็นสองเท่า..

หยุดนะ.... เสียงห้ามดังขึ้นพร้อมกับมือแข็งแรงจับกุมข้อมือบางเอาไว้มั่น....มือที่ง้างไว้ค้างกลางอากาศ ยามะพีหันไปมองอย่างขัดใจ บังอาจมาห้าม...เดี๋ยวโดน ๆ

นายยูอิจิ

พีจัง.... ยูอิจิก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน....ไม่คิดว่าจะเจอกันง่ายขนาดนี้...ตั้งใจจะมาหาจิน....ไม่ได้เจอมาหลายอาทิตย์แล้ว....ยูอิจิปล่อยมือยามะพีลง....ทามากิเห็นเป็นโอกาสรีบปรี่เข้ามาหา...ยูอิจิซึ่งหันหน้าไปทางทามากิเห็นเข้ารีบกอดยามะพีไว้ใช้ตัวเองบังแทน...

ฉาด.. ฝ่ามือมารปะทะเข้าที่หน้าพระรองเต็ม ๆ ยูอิจิหน้าชาไปซีกหนึ่ง..

ยูอิจิ...ขอโทษ ฉันขอโทษ... ทามากิรีบขอโทษเสียงอ่อนเสียงหวานก็หวังเกาะยูอิจิอยู่เหมือนกันท่าพลาดจากจิน....

นี่มันอะไรกัน..... ยูอิจิยกมือข้างหนึ่งลูบแก้ม อีกข้างก็ยังกอดเอวยามะพีแน่น

เด็กสองคนนี้ซิ...ก้าวร้าว....ทำ.... ทามากิทำหน้าน่าสงสาร...น้ำตาคลอเบ้าอ้อนยูอิจิ....

พอ...พอ...ทามากิ...คุณกลับบ้านใหญ่ไปซะ....คุณก็รู้ว่าถ้าจินรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นมันจะเป็นอย่างไร... ยูอิจิเองก็รู้จักนิสัยทามากิดี....จึงรีบตัดบทเสียก่อนที่เรื่องมันจะบานปลาย...ดูจากสภาพห้อง....ดูจากรอยนิ้วบนหน้าคนหน้าหวานที่ยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ

ยามะพี....ดูจากสภาพเสื้อผ้าของคนในอ้อมกอด....เมื่อครู่คงเกิดสงครามย่อย ๆ ขึ้นแน่ ๆ แล้วนี่ถ้าจินมาเห็นเข้า...ไม่อยากจะนึกเลยว่าจะเป็นอย่างไง...เละ ทามากิ...เละ...แน่ ๆ ทามากิเองก็รู้ตัวว่าอะไรจะเกิดขึ้น...จึงจำยอมเดินสะบัดก้นจากไปอย่างหงุดหงิด....

เมื่อทามากิไปแล้ว....คาเมะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาด้วยความอ่อนใจ....หน้าชายังไม่หาย.....ยามะพียืนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของยูอิจิที่ยังไม่ยอมปล่อยสักที...แม้ทามากิจะเดินไปไกลแล้วก็ตาม....

ปล่อยได้แล้ว...นายโคอาล่า... ยามะพี หาทางระบายโทสะลงที่ยูอิจิ

อะไรกัน...ฉันอุตส่าห์ช่วยไว้แท้ ๆ ยังมาหาเรื่องกันอีก.... ยูอิจิบอกหน้า

งง ๆ แต่ก็ยังกอดยามะพีไว้แน่น...

เรื่องนั้นก็ขอบใจ...แต่...ปล่อยตัวฉันได้แล้ว... ยามะพีบอกแก้มป่องปากอิ่มเชิดใส่อย่างหยิ่งยะโส

ไม่ปล่อย... ยูอิจิกลับกอดแน่นขึ้น ทีนี้กอดสองแขนเลย...มองยามะพีด้วยสายตาท้าทาย....คาเมะได้แต่มองสองคนนั้นอย่างไม่เข้าใจ.....รู้จักกันด้วยเหรอ....แล้วนี่ใครกัน...เข้ามาในบ้านนี้ได้อย่างไร....

เอ่อ...คุณ...คุณเป็นใครฮะ.... คาเมะถามออกมาด้วยความสงสัย ยูอิจิหันมามอง ก้มศีรษะเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มหวาน....หน้าหวาน ๆ อย่างนี้นี่เอง ไอ้จินมันถึงอยู่ติดบ้าน...หวานอย่างไงก็หวานน้อยกว่า พีจัง ของฉัน

ฉัน....

โอ๊ย..... ยูอิจิร้องเสียงหลง...ปล่อยแขนจากเอวบาง....เปลี่ยนมาเป็นจับจมูกตัวเองที่แดงเป็นรอยฟันคม ๆ ของยามะพี.....เมื่อเป็นอิสระยามะพีรีบกระโดดเข้ามานั่งข้าง ๆ คาเมะทันที

พีจัง...เล่นอะไรบ้า ๆ เล่นแบบนี้ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เปลี่ยนเลยนะ... ยูอิจิบ่นอุบมือยังกุมจมูกที่เป็นรอยฟันของยามะพี....นึกถึงตอนเด็ก ๆ ครั้งหนึ่งเขาเผลอไปจูบปากอิ่ม ๆ นั้นเข้า อยู่ ๆ เจ้าตัวเล็กก็เป็นผื่นแดงขึ้นทันที วันนั้นโดนเจ้าตัวเล็กตาโตแก้มป่องกัดจมูกแทบขาด....

ดี...สมน้ำหน้า...แบร่.... ยามะพียื่นหน้าทำตาโต....เยาะเย้ย...พร้อมเสียงหัวเราะ...ดีใจได้แก้แค้น...

พีจัง...รู้จักด้วยเหรอ... คาเมะหันมาถามยามะพี....เพราะดูท่าทางจะสนิทสนมกันดี....

อ๋อ...นายหน้าโคอาล่านั้นนะเหรอ....รู้จักสิ...รู้จักดีมากเลย...รู้จักมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว.... ยามะพีบอกคาเมะ แต่ตามองค้อนยูอิจิ....

นี่...ใครหน้าโคอาล่า ตัวเองหน้าเหมือนปลาทอง ยังไม่มีใครเขาว่าอะไรเลย ยูอิจิย้อนเข้าให้...

ตาบ้า...ไม่หล่อแล้วยังความจำเสื่อมอีก...นึกว่าจะจำกันไม่ได้เสียอีก...

ยามะพีย้อนกลับ ไม่มีใครยอมใคร....ยูอิจิได้แต่มองยิ้ม ๆ ยอมรับกับตัวเองว่าทีแรกก็จำไม่ได้ รู้สึกหน้าคุ้น ๆ แต่นึกไม่ออก....พอมาเจอกันอีกที...ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเป็นคนที่เฝ้าละเมอเพ้อพบ...ซ่าส์ไม่เปลี่ยนเลยนะ....พีจัง....

ใครว่าจำไม่ได้...แล้วนี่หายจากโรคประหลาดนั้นแล้วเหรอ... ยูอิจิทักขึ้นมองยามะพีตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่มีอาการผิดปกติแต่อย่างใด...ยามะพีก้มลงมองตัวเอง...ตกตะลึง....คาเมะเองก็เช่นกัน....ยามะพีไม่เห็นมีผื่นขึ้นเลย....เมื่อกี้โดนยูอิจิกอดเข้าให้เต็ม ๆ

คาเมะ....ฉันไม่เป็นแล้ว...ฉันหายแล้ว...เห็นไหมคาเมะฉันไม่เป็นผื่น ยามะพีกระโดดกอดคาเมะด้วยความดีใจ....คาเมะยิ้มให้ยามะพีดีใจไม่แพ้กันที่เพื่อนหายจากอาการประหลาด.....

ดีใจด้วยนะพีจัง...ว่าแต่ทำไมมันถึงหายไปได้ล่ะ....... คาเมะถามด้วยความสงสัย....ยามะพีจับมือคาเมะไว้แทนการกอด.....ตื่นเต้น ดีใจ...บอกไม่ถูก....

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน... ยามะพีบอก...เหล่ตามองยูอิจิ...ตัวต้นเหตุ...หรือตัวเหตุผล....

หรือว่านายเจอเนื้อ...อุ๊บ... ยามะพีตะครุบปากเพื่อนได้ทัน ..ส่งสายตาห้ามคาเมะไว้ไม่ให้พูด...อย่านะคาเมะ...อย่าพูดคำว่า...เจอเนื้อคู่นะ..ถ้าพูดออกมาล่ะก็อายเขาตายเลย....

เจออะไร.... ยูอิจิซึ่งยืนฟังเหตุการณ์อยู่ถามหน้าซื่อ....อยากรู้เรื่องบ้างนะ..

ยุ่ง... ยามะพีหันไปตวาดทันควัน..ยูอิจิเลยหน้าจ๋อยไปตามระเบียบ..ดุชิบเป๋ง

เออ...คาเมะหรือเปล่าครับ... ยูอิจิเลยหันมาถามคนข้าง ๆ ยามะพีดีกว่า...น่าจะพูดหวานกว่า...

ฮะ...คาเมะฮะ... คาเมะยิ้มให้....เมื่อรู้ว่าคน ๆ นี้ก็รู้จักตัวเองเช่นกัน...

นากามารุ ยูอิจิครับ...ไอ้...เอ้ย...คุณจินไม่อยู่เหรอครับ.... ยูอิจิถามเสียงสุภาพนุ่มนวล....ต่างจากเวลาพูดกับยามะพี....ยามะพีนั่งฟังอยู่....ชักเกิดอาการหมั่นไส้.เลยแลบลิ้นใส่ซะเลย...

ไม่อยู่ฮะ.....ไปประชุมที่ต่างจังหวัด...นี่ก็เย็นแล้วเดี๋ยวก็คงกลับฮะ... คาเมะตอบยิ้ม ๆ นากามารุ นามสกุลเหมือนเจ้าของโรงเรียนเลย...เป็นเพื่อนจินเหรอ....

อ๋อ...เหรอครับ... ยูอิจิยิ้มพูดคุยด้วยอย่างสุภาพนุ่มนวล พูดจามีครับทุกคำไม่มีอาการกวนโมโหเหมือนเวลาพูดกับยามะพี.....ด้วยจงใจแกล้งคนตัวบางเล่น ๆ

นายหมีโคอาล่าขาดสารอาหาร วันก่อนก็พูดกับฉันเสียเพราะ ทีวันนี้ยังกับจะขย้ำคอกัน นายยูบ้า ยามะพีคิดค้อนในใจ เห็นคนอื่นดีกว่าเรา...จะงอนแล้วนะ..

ได้ยินไหม...นายยูอิจิ....

ยูอิจิก็ยังหาเรื่องคุยกันไปเรื่อย ทั้ง ๆ ที่พูดไป ถามไป..ก็ทะเลาะกันไป...

แต่ก็ยังหาเรื่องมาคุยกัน...จนคาเมะซึ่งเป็นคนกลางได้แต่นั่งฟังอย่างไม่เข้าใจ.....

พีจัง....เป็นอะไรเหรอ ยูอิจิถามขึ้นเมื่อเห็นยามะพีนั่งหน้าบึ้ง...

เป็นลูกท่านทูต.... นั้น...งอนขึ้นมาอย่างที่ยูอิจิไม่รู้ตัว.....

แล้วอยากเป็นอย่างอื่นมากกว่าลูกท่านทูตหรือเปล่า... ยูอิจิยิ้มเจ้าเล่ห์ถามออกมา....

เป็นอะไร... ยามะพีสะบัดหางเสียงถาม...อยากรู้ก็อยากรู้...แต่ก็งอน

เป็นคนรักของเจ้าของโรงเรียนไงล่ะ... ยูอิจิกระซิบเบา ๆ ข้างหู...ยามะพีเขินขึ้นมาทันที...บ้าพูดอะไรออกมาได้...คาเมะก็อยู่....

บ้า.... เขิน....ว่าเขาแต่ตัวเองอมยิ้มแก้มป่อง....คาเมะเห็นท่าแล้ว...สงครามครั้งนี้อาจจะยาว....เลยรีบห้ามทัพ

พีจัง...ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไหม... คาเมะถามเห็นเสื้อยืดตัวสวยของเพื่อนเป็นรอยคราบน้ำแดง....

ก็ดีเหมือนกัน....เหม็นหน้าหมีโคอาล่า.... ยามะพีลุกตามคาเมะไปแต่ก็ยังไม่วายหันมากัดยูอิจิ ยูอิจิมองตามด้วยใบหน้าเกลื่อนยิ้ม...คนบ้าอะไรว่ะ...หน้าเหมือนปลาทองแล้วยังน่ารักอีก....ศรรักปักอกหมีโคอาล่าเข้าให้เต็ม ๆ

ยูอิจินั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ คิดถึงเรื่องที่ไปทำมาเมื่อเช้าก่อนมาหาจิน....ไม่คิดว่าเรื่องมันจะง่ายแบบนี้...ที่แท้ก็คนคุ้นเคย...วันนี้ตื่นนอนแต่เช้าทั้ง ๆ ที่เป็นวันหยุด...ขับรถไปโรงเรียนของตัวเอง...ใช้อำนาจลูกเจ้าของโรงเรียนสั่งภารโรงเปิดประตูห้องทะเบียนให้....และตัวเองก็เข้าไปค้นประวัตินักเรียนที่จำชื่อได้ขึ้นใจ....โทโมฮิสะ ยามะชิตะ....

ว่าแล้วเชียวชื่อคุ้น ๆ ที่แท้ก็เด็กตัวเล็ก ๆ ตาโต แก้มป่อง...เวลาถ่ายรูปชอบทำหน้าบ้องแบ๊ว มีโรคประจำตัวประหลาด ๆ ใครแตะต้องตัวไม่ได้นอกจากญาติสนิท....

ลูกชายเพื่อนคุณพ่อที่เป็นทูตนี่เอง.....

อ้าว...ยู...นายมาได้อย่างไงนี่.... เสียงจากประตูดังขึ้นด้วยความแปลกใจ....ปลุกคนที่ยิ้มค้างให้หันมามอง

อ้าว....จิน....นายกลับมาแล้วเหรอ.... ยูอิจิย้อนถาม...ทำเป็นก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ

อือ.... จินรับคำ...ไม่สนใจจะตอบ เพราะสายตามองหาคนตัวเล็กที่อยากเจอ ยูอิจิรู้ทัน...เป็นเอามากแฮะเพื่อนเรา...ไม่เที่ยวเตร่ แถมกลับบ้านแต่วันอีกต่างหาก

อยู่ในห้องกับพีจังแหนะ.... ยูอิจิตอบทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้...ติดนิสัยชอบแกล้งเพื่อน..เอาซะหน่อยให้จินมันหึงเล่น ๆ .....จินคิ้วขมวดเข้าหากัน...พีจัง...เพื่อนคาเมะ...ยูอิจิเรียกซะสนิทเชียว...แล้วอยู่ในห้องสองต่อสองกับคาเมะได้อย่างไร....ยูอิจิมองหน้าเพื่อนอยากจะขำก๊าก....เมื่อเห็นจินทำหน้ายังกับหมูกินรำบูด...

เฮ้ย...ไม่สบายหรือไง...หน้าบูดเชียว... ยูอิจิวางหนังสือในมือลง....แซวเพื่อนสนุกกว่า...

พีจัง...นายรู้จักด้วยเหรอ... จินหึงขึ้นหน้า...ถามยูอิจิเสียงเข้ม...พอดีกับที่

คาเมะและยามะพีเดินออกมาพร้อมกัน...ยูอิจิเห็นจากหางตา...

พีจังนะเหรอ...แฟนฉันเอง...นายไม่ต้องห่วงไปหรอกน่า.... ยูอิจิตอบหน้าตาย ลุกขึ้นเดินเข้าไปรับยามะพี...ที่ยืนหูผึ่ง...ได้ยินนะ...ได้ยินว่ายูอิจิพูดว่าอะไร....

เปลี่ยนเสื้อเสร็จแล้วหรือครับที่รัก.... ยูอิจิโอบรอบเอวบาง ถามอย่างนุ่มนวล...ยามะพีที่ยังไม่หายตะลึง...ทั้งโกรธทั้งอายอีกแล้วนะยู ได้แต่ยืนกัดฟัน....เขิน...หน้าแดงถึงใบหู...เพราะโกรธผสมเขิน...

แหม...เขินอะไรกันพีจัง...จินน่ะเพื่อนผม...ไม่ต้องอายหรอกครับ... ยูอิจิตอกย้ำความเขินด้วยการกดจมูกลงที่แก้มป่อง ๆ สูดดมความหอมชื่นใจเข้าไปเต็มปอด....

อึ๊ย.... ยามะพีร้องเสียงหลง...ได้ทีเอาใหญ่เลยนะยู.....ยูอิจิยิ้มอย่างเดียว....คาเมะได้แต่มอง...มองอย่างไม่เข้าใจ...เมื่อกี้ถามยามะพี...ก็บอกแค่ว่ารู้จักกันตั้งแต่สมัยเป็นเด็ก ไม่ได้เจอกันนานแล้ว...เพิ่งจะเจอกันก็เมื่อวานนี้แหละ....ไม่เข้าใจทั้งยูอิจิ ทั้งยามะพี...หันไปหาคำตอบจากจิน...โดยการเดินเข้าไปยืนข้าง ๆ ปล่อยให้สองคนนั้นเขาเปรียบมวยกันไป....(ทางนี้จะหวานต่อ....)

หิวหรือยัง.... จินยิ้มอย่างอ่อนโยนก้มลงมองร่างบาง....

หิวแล้ว.... คาเมะพยักหน้าตอบ...ยิ้มให้อย่างอ่อนหวานเช่นกัน..คิดถึงจิน

จังเลยอยากให้จินกอด..ความชาที่ใบหน้ายังไม่จางหาย....

เราไปกินอะไรกันดีนะ.... จินลูบผมคนตัวเล็กอย่างรักใคร่เอ็นดู..ยิ่งจิน

อ่อนโยน...คาเมะก็ยิ่งอยากให้จินกอด...น้ำตาเริ่มคลอเบ้าอย่างไม่ตั้งใจในขณะที่จินเริ่มสังเกตเห็นรอยนิ้วที่ขึ้นเป็นปื้นที่แก้มใส

ใครทำ... จินถามเสียงดุ...มองยูอิจิที ยามะพีที...อย่างเอาเรื่อง....ยูอิจิและยามะพีหันไปมองจิน...แล้วต้องกลืนน้ำลายดังเอื๊อก....จินตอนนี้ฆ่าคนได้เลย...เมื่อต่าง ก็นิ่ง...จินส่งสายตาคำถามมาที่คาเมะ...คาเมะหลบตาก้มหน้านิ่ง...น้ำใสๆ ไหลรินออก มาจากตาคู่สวย ไม่ได้ออเซาะ แต่เหมือนเจอคนที่สามารถปกป้องและคุ้มครองได้

ยู...... จินหันไปถามยูอิจิอีกครั้ง...อย่างไงวันนี้ก็ต้องได้คำตอบ ยูอิจิได้แต่ยักไหล่....เป็นอันรู้กันว่าฝีมือใคร...จินกัดฟันกรอด ๆ ผละออกจากคนตัวเล็กด้วย

ใบหน้าเครียดขรึม...สายตาอาฆาตดุ..หันไปที่บ้านใหญ่....ทามากิ...วันนี้ต้องเห็นดีกันจินคิดในใจ...จะเดินไปบ้านใหญ่คุยกันให้รู้เรื่อง..... แต่ก็ถูกมือเล็ก ๆ นั้นฉุดไว้...

จิน...เรา......เราไม่เป็นอะไรหรอก... คาเมะบอกเสียงปนสะอื้น.....จับแขนจินไว้แน่น....จินเห็นแล้วสงสารจับใจ...รวบตัวเข้ามากอดไว้แน่น...ลูบหลังปลอบใจ...ลืมคนนอกเสียสนิท ยามะพีมองตาค้าง ตายแล้วเพื่อนฉัน ถึงไหนต่อไหนแล้วนี่ กอดกันกลมเลย....ส่วนยูอิจิ อึ้ง..ไม่คิดว่าเพลย์บอยอย่างจินจะอ่อนโยนได้ถึงเพียงนี้.....

เจ็บไหม.... จินไล้ข้อนิ้วไปตามรอยแดงชัดเจนนั้นอย่างเบามือ...

ไม่หรอก... คาเมะส่ายหน้าน้อย ๆ ตอบเบา ๆ กระซิบอกอุ่น แค่ได้จินกอด

ก็หายเจ็บแล้ว...จินดันตัวร่างบางออกห่าง...มองนิ่งที่ปากบาง....อยากจะจูบปลอบใจ...ด้วยความคิดถึง ค่อย ๆ โน้มตัวลงไปหา....

กระแอม....แอม... ยูอิจิทำเสียงในลำคอ...ลอยหน้าลอยตามองเพดานห้อง

หิว.... พร้อมคำพูดลอย ๆ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกข้างยังกอดเอวบางไว้ อย่างกับกลัวจะหนีหายไปไหน....

จินชะงักกลางคัน...ลืมไอ้เพื่อนรักเสียสนิท...หันไปมอง....ส่งสายตาประหารชีวิต...ในฐานะที่บังอาจมาทำลายบรรยากาศโรแมนติค...คาเมะยืนเขินซุกหน้ากับอกกว้างของจินอยู่อย่างนั้น....

ยู...ปล่อย...อึดอัด... ยามะพีหันมาสนใจคนข้าง ๆ ตีหน้ายักษ์ใส่.....ยูอิจิหันไปมอง...นึกว่าจะหมดฤทธิ์เห็นเงียบ ๆ

สัญญาก่อนว่าจะไม่ดื้อ.... ยูอิจิทำตาดุใส่

อึม.... ยามะพีจำเป็นต้องรับคำ ตากลม ๆ นั้นไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด....

ยูอิจิค่อย ๆ ปล่อยแขนออกจากเอวยามะพี...ยามะพียิ้มให้อย่างเอาใจ....พอเป็นอิสระปุ๊บ ยามะพีก็แผลงฤทธิ์ปั๊บ..กระทุ้งศอกเข้าให้เต็มท้องยูอิจิ..ยูอิจิตัวงอ...ด้วยอาการจุก

พีจัง....ไหนบอกว่าสัญญาแล้วงัย.... ยูอิจิร้องโวยวาย....มือกุมท้องตามองยามะพีที่ยืนกอดอกมองมาด้วยความสะใจ....

ใครสัญญา....ฉันไม่ได้พูดเสียหน่อย... ยามะพีบอกเล่นลิ้น....เดินเข้าไปหาคาเมะที่ยืนข้าง ๆ จิน...ยิ้มให้จินนิดหนึ่งอย่างเป็นมิตร....

จำไว้นะพีจัง...จำไว้.. ยูอิจิบอก....เสียท่าแม่ปลาทองอีกจนได้...จินผู้มาใหม่ ได้แต่มองอย่างไม่เข้าใจ...แฟนใหม่ยูอิจิทำไมดุอย่างนี้นะ..ปกติยูอิจิไม่ชอบแบบนี้นี่หน่า

เชอะ..... ยามะพียื่นหน้าล้อเลียน.....จินกับคาเมะได้แต่มองขำ ๆ โดยเฉพาะจิน...มองออกว่ายูอิจิคิดอะไรอยู่.....เจอเข้าให้แล้วไง....ยูอิจิ.....

ยู....นายจะไปกับฉันหรือเปล่า... จินถามยิ้มกริ่ม....สงสัยว่าเพื่อนรักจะไปกินข้าวกับเขาด้วยหรือเปล่า....

ไปซิวะ...หิวจะแย่ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้กินอะไรเลย..... ยูอิจิบอก....อาการจุกเริ่มบรรเทาเบาบางลงตื่นแต่เช้าไปสืบประวัติแม่ปลาทอง หาเจอก็รีบขับรถมาหาเพื่อน ตั้งใจจะชวนไปฉลองกันหน่อย...มาถึงก็มาเจอกับแม่เลี้ยงจินอาละวาด แถมโดนลูกหลง ตบพิฆาตเข้าให้อีกฉาดใหญ่ แต่ไม่เป็นไร ได้เจอกับ พีจัง.....คุ้มสุดคุ้ม........

งั้นก็ไปซิ.... จินเดินจูงมือคาเมะออกไปก่อน โดยยามะพีเดินตามไปติด ๆ จินยิ้มให้ยามะพี.....คนนี้นะเหรอที่จะมาปราบเจ้ายูอิจิ....สวยดุ......จินเดินไปเปิดประตูด้านคนขับ ในขณะที่คาเมะเปิดประตูอีกด้าน...ยามะพีเปิดประตูข้างหลัง....กำลังจะก้าวขึ้นไปนั่ง....

จะไปไหน.... ยูอิจิตามมาทันดึงแขนเรียวบางนั้นไว้.....ก่อนที่ยามะพีจะก้าวขึ้นรถ

ก็ไปกินข้าวกับคาเมะน่ะซิ... ยามะพีบอกอย่างไม่พอใจ...ยูอิจิดึงตัวยามะพีออกมา...ปิดประตู...ส่งสัญญาณให้เพื่อนไปก่อน...แล้วเจอกันที่ร้านเดิม.......

ไปกับฉันนี่.... ยูอิจิฉุดยามะพีให้เดินตามไปที่รถ....

ไม่ไป...ปล่อย...ปล่อยนะ...ถ้าไม่ปล่อยฉันจะร้องด้วย... ยามะพีพยายามทำตัวหนักให้ยูอิจิลาก อย่างลำบากยากเย็น...

ร้องซิ...แน่จริงก็ร้องซิ.... ยูอิจิท้า...ยังไม่ยอมปล่อยมือ....

ช่วยด้วย...ช่วยด้วย...คนบ้าจะปะ...อุ๊บ... ยามะพีออกแรงตะโกนสุดเสียงแต่คำสุดท้าย ปล้ำ กลับถูกกลืนลงคอด้วยจูบรุนแรงของยูอิจิ....เพลย์บอยมืออาชีพมีหรือจะไม่รู้ว่าจะพูดว่าอะไร...เลยจัดการเสียก่อนจะพูดจบ...

ยามะพีดิ้นอึกอัก ๆ ยูอิจิยิ่งเพิ่มแรงกดที่ปากอิ่มมากขึ้น...ค่อย ๆ รุกราน รุกล้ำด้วยลิ้นอุ่น ๆ จนร่างบางอ่อนระทวย...หยุดดิ้นในอ้อมแขนของยูอิจิ....ยูอิจิเห็น

ยามะพีเลิกพยศแล้วแต่ก็ไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ ...เมื่อโอกาสอำนวยแล้ว...เลยฉวยเอาไว้....จูบต่ออย่างอ่อนโยน นุ่มนวล...ยามะพีเริ่มโอนอ่อนผ่อนตามอย่างไมประสีประสา..

เกิดมา 18 ปี ยังไม่มีชายใดได้แตะต้อง นอกจากคนที่ยืนกอดจูบอยู่นี่....หายจากโรคประหลาดปุ๊บ...ก็โดนจูบอย่างดุเดือดทันทีภายในวันเดียวกัน....ตั้งตัวไม่ทัน...ประกอบกับเต็มใจนิด ๆ กับคนที่พึ่งพอใจ... ยูอิจิยังจูบต่ออย่างได้ใจ...ปล่อยร่างบางเป็นอิสระก็เมื่อรู้สึกว่าคนในอ้อมกอดเริ่มหายใจไม่ทัน....ยูอิจิถอนจูบออกมาอย่างเสียดาย...สองแขนประคองร่างบางเอาไว้...ยามะพียืนพิงอกกว้าง..เพราะตัวเองแทบยืนไม่อยู่เหมือนกัน...ซุกหน้าเขินกับอกยูอิจิ ยูอิจิยิ้มน้อย ๆ เมื่อกี้ยังเถียงฉอด ๆ อยู่เลย...จูบเดียวเงียบเลยเหรอ....

ร้องไม่ออกเลยเหรอ... ยูอิจิกระซิบข้างหู...ไล้จมูกเบา ๆ ที่แก้มป่อง ๆ

ยูบ้า.... ยามะพีบอกเบา ๆ หมัดเล็ก ๆ ทุบลงกลางอกกว้าง....เขินจะเฟ้ย....ที่เถียงก็เถียงไปอย่างนั้นแหละ...มีความสุขที่ได้พูดคุย แต่ไม่กล้าบอก....ความรู้สึกเมื่อตอนเด็ก ๆ เริ่มกลับคืนมา...เจอหน้ากันทุกครั้ง....ก็ต้องแกล้งกัน...ทะเลาะกัน...จนผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย...เอือมระอา แต่ใครจะไปรู้ว่าในหัวใจดวงน้อย ๆ ของยามะพี มียูอิจิเสียแล้วก็จูบแรก....โดนยูอิจิขโมยไปนี่หน่า...ถึงตอนนั้นจะยังไม่หายจากโรคประหลาด นี้ก็เถอะ

(แก่แดดจริง ๆ ริรักตั้งแต่ยังละอ่อน)

ทางด้านรถอีกคันหนึ่ง.....ที่ขับออกมาไกลพอสมควร....จินเลี้ยวเข้าไปในปั๊มน้ำมัน โลโก้ดังที่สุดในญี่ปุ่น...มีสาขามากมายนับไม่ถ้วนทั่วญี่ปุ่น.....ระหว่างรอพนักงานเติมน้ำมัน.....

ฟอด.......... จินก้มลงหอมแก้มขาวแรง ๆ

คิดถึงจัง.... จินพูดเบา ๆ ชิดปากบาง....ที่ทำท่าจะร้องประท้วง...นี้มันใน

รถนะ....จินจุ๊บเบา ๆ ที่ปากบาง...คิดถึงจริง ๆ ไม่ได้พูดเล่น....

อึม...เดี๋ยวมีคนเห็น.... คาเมะผลักอกจินออก เมื่อจินชักจะไม่หยุดอยู่แค่

จูบสัมผัส....

ไม่เห็นหรอก...คาเมะติด kiss จินไว้ไงล่ะ... จินบอกเบา ๆ ได้ยินกันสองคนสายตากรุ้มกริ่ม

อืออ.... จินไม่หยุด หอมแก้มนั้นอีกครั้ง...ค่อย ๆ เลื่อนจมูกและปากไป

หาจุดหมาย....ปากหวาน ๆ คุ้นลิ้น....รถติดฟิล์มดำสนิท...ไม่มีใครเห็นหรอก....

จินน่ะ...ขี้โกง.... คาเมะบอกเบา ๆ หลบสายตา และจมูกซน ๆ

โกงอะไร...

ก็...ก็.... คาเมะไม่ตอบเมินหน้าหนี....ทำไมชอบทำให้เขินนะ...จินมองยิ้ม ๆ วันนี้วันหยุด อยากอยู่บ้านกับคาเมะ...แต่ก็ต้องไปประชุมด่วนที่ต่างจังหวัดซะนี่....ใจมันคิดถึงรู้ไหม...อยากอยู่กันสองต่อสอง....ดีนะที่เพื่อนรักเข้าใจ....เปิดโอกาสให้...

ก็จูบเช้าจูบเย็นนะเหรอ.....ยังไม่หมดนะ...ต้องมีก่อนนอนด้วย.... จินบอกยิ้ม ๆ ยอมปล่อยเจ้าตัวเล็กให้นั่งเขินไป....ด้วยความเอ็นดู...น่ารักอีกแล้วนะคาเมะ.....

จินน่ะ.... คาเมะพูดได้แค่นี้...มองค้อนคนตัวโตเข้าให้หนึ่งที...จินยิ้มก่อนจะขับรถออกไป อยู่ดี ๆ ก็จับมือคาเมะมากุมไว้....มือหนึ่งบังคับพวงมาลัยรถยนต์ อีกมือหนึ่งจับมือคาเมะ..

อันตรายนะ.... คาเมะบอกด้วยความเป็นห่วง....

ไม่เป็นอะไรหรอก...จะระวัง... จินบอกเสียงนุ่มลึก..จับมือบางขึ้นมาหอมเบา ๆ บอกในใจว่า...คาเมะต้องเจ็บตัวเพราะฉัน....ฉันจะไม่ให้ใครหน้าไหนมาทำให้คนที่ฉันรักต้องเจ็บอีกเป็นครั้งที่สอง....

คาเมะยอมให้จินจับมือไว้แต่โดยดี..ดีเหมือนกันชักไม่อยากไปจากจินแล้วซิ...ไม่อยากอยู่ห่างจินเลย....อยากอยู่ใกล้ ๆจิน... เกิดความไว้ใจในตัวคน ๆนี้แล้วว่าจะ

คุ้มครองตัวเองได้... คาเมะก้มลงมองมือบางที่ถูกจับกุมไว้ด้วยมือหนาที่แสนจะอบอุ่น..คาเมะยิ้มมุมปาก...กระชับมือตัวเองให้แน่นขึ้น....

สองมือประสานกันแน่น....เหมือนความรักที่เริ่มถักทอแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

to be con